‘யாத்திரை’: நாவலா, ஆன்மாவின் பிரார்த்தனையா?
தனது பாட்டி பிரகாசிக்கு அர்ப்பணித்து, செப்டம்பர் 2021-ல் வெளியான ஆர். என். ஜோ. டி. குரூஸின் யாத்திரை நாவலை வாசித்து முடித்தபோது எழுந்த முதல் கேள்வி — இது நாவலா, அல்லது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து எழுதப்பட்ட நீண்ட சுயவிசாரணையா?
ஒரு படைப்பை அது தன்னை எவ்வாறு வகைப்படுத்திக் கொள்கிறது என்பதன் அடிப்படையில் மட்டுமே வாசிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. குறிப்பாக, நாவல் என்ற வடிவம் வாழ்க்கை அனுபவம், நினைவு, சுயசரிதை, சமூக வரலாறு, அரசியல், மதம் ஆகியவற்றை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் அளவுக்கு விரிவடைந்துவிட்ட காலத்தில், யாத்திரை போன்ற படைப்பை அதன் வடிவத்திற்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையிலான உறவின் வழியாகவே அணுக வேண்டியுள்ளது.
அந்த வகையில் பார்த்தால், யாத்திரை ஒரு நாவலாகத் தொடங்கி, பல இடங்களில் சுயசரிதையின் எல்லையைத் தொட்டு, ஆன்ம விசாரணையாக நகர்ந்து, இறுதியில் ஒரு நீண்ட பிரார்த்தனையைப் போன்ற மனநிலையை ஏற்படுத்துகிறது.
கதையின் மையத்தில் கதைசொல்லியே
இந்தப் படைப்பின் மிக முக்கியமான அம்சம் அதன் கதைசொல்லிதான். அவர் கதையைச் சொல்லுவதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; கதாபாத்திரங்களை மதிப்பிடுகிறார், நிகழ்வுகளுக்கு அர்த்தம் அளிக்கிறார், மனிதர்களின் செயல்களை விசாரிக்கிறார், தன் காலத்தையும் சமூகத்தையும் கேள்விக்குட்படுத்துகிறார்.
இதனால், பிற கதாபாத்திரங்களின் இருப்பு பல இடங்களில் கதைசொல்லியின் சிந்தனைகளுக்கான ஊடகமாக மட்டுமே மாறிவிடுகிறது.
ஒரு நாவலில் கதாபாத்திரங்கள் தங்களுக்கென ஒரு சுயமான இருப்பைப் பெறும்போது, வாசகருக்கு அவர்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், அவர்களுடன் உடன்படுவதற்கும் முரண்படுவதற்கும் இடம் உருவாகிறது. யாத்திரையில் அந்த இடம் பல நேரங்களில் குறுகிவிடுகிறது. கதைசொல்லியின் பார்வையே கதையின் பார்வையாகவும், அவரது மதிப்பீடே கதையின் மதிப்பீடாகவும் மாறுகிறது.
இதுவே இந்த நாவலின் மிகப்பெரிய பலவீனமாகவும், அதே நேரத்தில் அதன் தனித்துவமாகவும் அமைந்திருக்கிறது.
கோபத்தின் பின்னால் இருக்கும் கதை எங்கே?
கல்லூரிப் பருவம் வரையிலான கதைசொல்லியின் நினைவுகளில் கத்தோலிக்கப் பாதிரியார்கள்மீது ஆழமான கோபம் தொடர்ந்து வெளிப்படுகிறது.
இந்தக் கோபத்தை இலக்கியமாக வாசிக்கும் போது, “அவர் ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுகிறார்?” என்ற கேள்வியை விட, “இந்தக் கோபத்தை உருவாக்கிய அனுபவம் என்ன?” என்ற கேள்விதான் முக்கியமானது.
ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மீது எழுத்தாளர் குற்றச்சாட்டை வைப்பது இலக்கியப் பிரச்சினையல்ல. ஆனால் அந்தக் குற்றச்சாட்டின் பின்னால் இருக்கும் உளவியல், சமூகச் சூழல், அதிகார உறவு, மதக் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றை படைப்பு உருவாக்கித் தரும்போது மட்டுமே அந்தக் குற்றச்சாட்டு ஒரு இலக்கிய அனுபவமாக மாறுகிறது.
யாத்திரையில் பல இடங்களில் குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது; ஆனால் அதன் காரணவியல் போதுமான அளவு உருவாக்கப்படவில்லை.
இதனால், வாசகருக்கு அந்தக் கோபம் ஒரு முதிர்ந்த சமூக விமர்சனமாக அல்லாமல், சில சமயங்களில் ஒரு சிறுவனின் தீராத மனநோவின் நீட்சியாகத் தோன்றுகிறது.
அந்தச் சிறுவனின் வலியை நாம் நிராகரிக்க முடியாது. ஆனால் அந்த வலியை ஒரு சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக மாற்றும்போது எழுத்தாளருக்கு ஏற்படும் பொறுப்பு வேறு.
பாதிரியார் தனிமனிதரா? நிறுவனத்தின் பிரதிநிதியா?
கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் என்பது வெறும் தனிமனிதப் பாத்திரம் அல்ல. அவர் ஒரு மத நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி. குடும்பம், சமூகம், இறையியல், பயிற்சி, திருச்சபை நிர்வாகம், அதிகார அமைப்பு போன்ற பல அடுக்குகளால் உருவாக்கப்பட்டவர்.
அப்படியானால், பாதிரியார்களின் செயல்பாடுகளை விமர்சிக்கும் போது, அந்தச் செயல்பாடுகளின் சமூக மற்றும் நிறுவனப் பின்னணியையும் ஆராய வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.
யாத்திரையில் இந்த நிறுவனப் பரிமாணம் போதுமான ஆழத்தில் திறக்கப்படவில்லை.
ஒரு பாதிரியார் ஏன் இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார்? அவர் எந்த மதக் கட்டமைப்பின் விளைவு? அவருக்குள் இருக்கும் தனிப்பட்ட மனிதனுக்கும் நிறுவனத்தின் பிரதிநிதிக்கும் இடையிலான முரண்பாடு என்ன? இத்தகைய கேள்விகள் எழுப்பப்படாமல் போகும்போது, தனிமனிதர்களின் குறைகள் ஒரு முழு சமூகத்தின் பிரதிநிதித்துவக் குறைகளாகப் படைப்பில் விரிவடைகின்றன.
இங்கேதான் யாத்திரையின் சமூக விமர்சனத்திற்கும் அதன் கதைசொல்லியின் தனிப்பட்ட கோபத்திற்கும் இடையே ஒரு இடைவெளி உருவாகிறது.
மதத்தை எதிர்ப்பதா? சடங்குகளை எதிர்ப்பதா?
இயேசு, மோசே, பைபிள், பிரான்சிஸ் அசிசி போன்ற ஆன்மிகப் படிமங்கள் படைப்பில் தொடர்ந்து தோன்றுகின்றன.சடங்குகள் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டு, மெய்யான இயேசுவின் போதனைகள் பின்தள்ளப்படுவதை கதைசொல்லி கேள்வி எழுப்புகிறார். புனிதர்களை வணங்குவதற்கும் விமர்சனப் பார்வை செலுத்துகிறார்.
இந்தக் கேள்விகள் தன்னளவில் முக்கியமானவை.
ஆனால் இங்கேயும் ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது.
மதம் என்றால் என்ன? சடங்கு என்றால் என்ன? நம்பிக்கை என்றால் என்ன? நிறுவன மதத்துக்கும் தனிமனித ஆன்மிகத்துக்கும் இடையிலான உறவு என்ன?
இந்தக் கேள்விகள் ஆழமாகச் செல்லும் முன்பே, கதைசொல்லியின் அடுத்த அனுபவம் அல்லது அடுத்த கோபம் கதையை வேறு திசைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
இதனால், சிந்தனைக்கான கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அவற்றின் உள்ளே நாவல் நீண்ட நேரம் தங்குவதில்லை.
அல்லேலூயாவிலிருந்து தாய்மதம் வரை
கதைசொல்லியின் ஆன்மிகப் பயணத்திலும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது. ஒரு காலகட்டத்தில் அல்லேலூயா கிறிஸ்தவப் பக்தி இயக்கத்தின் மீது ஈர்ப்பு உருவாகிறது. பின்னர் தாய்மதத்தின் மீது விருப்பமும் வெளிப்படுகிறது.
இந்த மாற்றம் நாவலின் முக்கியமான உளவியல் பகுதியாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
ஒரு மனிதன் தனது பிறப்பின் மதத்திலிருந்து விலகி, வேறு ஆன்மிகப் பாதையைத் தேடி, பின்னர் மீண்டும் தனது பண்பாட்டு அல்லது மத வேர்களிடம் திரும்புவது என்பது மிகச் சுவாரஸ்யமான உளவியல் பயணம்.
ஆனால் யாத்திரை அதனை ஒரு முழுமையான ஆன்மிகப் பயணமாக வடிவமைப்பதற்குப் பதிலாக, அனுபவங்களின் தொடர்ச்சியாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.
இதனால் மாற்றம் நிகழ்கிறது; ஆனால் அந்த மாற்றத்தின் உளவியல் முழுமையாக நாவலாக்கப்படவில்லை.
கடற்கரை மக்களின் கதை — யாருடைய குரல்?
கடற்கரை சமூகத்தின் வாழ்க்கையை எழுதுவது தனது சமூகப் பணி என்ற உணர்வு கதைசொல்லிக்குள் உள்ளது.
இது எழுத்தாளரின் படைப்புலகில் முக்கியமான அடையாளம்.
ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை எழுதுவதற்கும், அந்த சமூகத்தின் சார்பாகப் பேசுவதற்கும் இடையில் நுண்ணிய வேறுபாடு இருக்கிறது.
யாத்திரையில் சில இடங்களில் கதைசொல்லி தனது மக்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்பவராக மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்காகப் பேசும் ஒருவராகவும் தன்னை முன்னிறுத்துகிறார்.
இதனால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: ஒரு சமூகத்தின் கதையை எழுதும் எழுத்தாளர் அந்த சமூகத்தின் சாட்சியா, பிரதிநிதியா, அல்லது மீட்பரா?இந்த மூன்றுக்கும் இடையிலான எல்லை நாவலில் தெளிவாக வரையப்படவில்லை.
குறிப்பாக, புதிய இளம் பாதிரியார், அவரிடம் வந்து சண்டையிடும் பெண்கள், கடற்கரை கிறிஸ்தவ சமூகத்தின் வாழ்வியல் போன்ற பகுதிகள் வாசகரிடம் இன்னொரு சிக்கலை உருவாக்குகின்றன. தனிப்பட்ட சம்பவங்கள் ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த அறவாழ்க்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துமா?
மேலும், பாதிரியாரை விமர்சிப்பதற்காக ஒரு சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களின் எதிர்மறையான உருவங்கள் பதிவாகும்போது, அந்தப் பதிவின் சமூகப் பொறுப்பு குறித்த கேள்வியும் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.
ஒரு எழுத்தாளர் சமூகத்தை விமர்சிக்கலாம். மதத்தை விமர்சிக்கலாம். நிறுவனங்களை விமர்சிக்கலாம். தனது சொந்த சமூகத்தையும் விமர்சிக்கலாம்.
ஆனால் அதே அளவு தீவிரத்துடன் தன்னையும் விசாரிக்கும் இடம் இலக்கியத்தில் உருவாக வேண்டும்.
யாத்திரையில் அந்த சுயவிசாரணை சில இடங்களில் வருகிறது. குறிப்பாக, கொற்கை குறித்து எழுந்த விமர்சனங்கள், லயோலா கல்லூரிப் பாதிரியாருடனான உரையாடல் புத்தகத்தில் பாதியார்களை பற்றி எதிர்மறையாக எழுதியதில் வருத்தம் இல்லையா என்று லயோலா கல்லூரி பாதியாரிடம், வினவி தனது ஆன்ம திருப்பதிக்குள் நகர்கிறார்
இங்குதான் நாவல் தன்னைத்தானே திரும்பிப் பார்க்கத் தொடங்குகிறது.
பதிமூன்றாவது அத்தியாயத்திலிருந்து ‘அவன்’ என்று வந்த கதைமாந்தர் ‘அவர்’ என மாறுவது வெறும் மொழி மாற்றம் அல்ல; அது கதைசொல்லியின் சுயபிம்பத்தில் நிகழும் மாற்றத்தின் குறியீடாகவும் வாசிக்கப்படலாம். தனது மக்களின் வாழ்க்கையை எழுதுவது தனது சமுதாய பணி என்று பெருமைப்பட்டும் கொள்கிறது. கடற்கரை மக்களின் வாழ்க்கையிலுள்ள சுவாரசியம் எதுவும் தெரிந்து கொள்ள இயலாது. கதை சொல்லி கடற்கரை மக்களுக்கு மெசிகாவாக பிறந்து இனி அம்மக்களை உயிர்க்க செய்வது மாதிரியான தொனியில் தான் கதை நகர்கிறது.
எழுத்தாளரும் விமர்சனமும்
தன் எழுத்தை விமர்சித்த நண்பர்மீது கதைசொல்லியின் கோபம் திரும்பும் இடங்களும் கவனிக்கத்தக்கவை.
இங்கு தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் எழுத்தாளரின் பொதுவாழ்க்கையும் ஒன்றுக்கொன்று மோதுகின்றன.
ஒரு எழுத்தாளன் தனது படைப்பைப் பற்றிய விமர்சனத்தை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான் என்பது, அவனது படைப்புலகின் முக்கியமான பகுதியாக மாற முடியும். ஆனால் அந்தக் கோபமும் மீண்டும் கதைசொல்லியின் சுயவிசாரணைக்குள் சென்று முடிகிறது.
அதனால் யாத்திரையின் உண்மையான கதாபாத்திரம் யார் என்று கேட்கும்போது, பதில் கதைசொல்லியே என்பதுதான்.
பதினேழாவது அத்தியாயத்திலிருந்து குடும்பம் கதையின் மையத்துக்குள் வருகிறது. பெற்றோர், மனைவி, குழந்தைகள், மகன், நண்பர்கள் என வாழ்க்கையின் தனிப்பட்ட அடுக்குகள் விரிகின்றன.
குழந்தைகளின் கல்விக்காக கத்தோலிக்க முறையில் ஞானஸ்நானம் வழங்கியதாகக் கதைசொல்லி குறிப்பிடுகிறார்.
இது நாவலில் முக்கியமான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
ஒருபுறம் கத்தோலிக்க நிறுவனத்தின் மீதான கடுமையான விமர்சனம்; மறுபுறம் அதே நிறுவனத்தின் கல்வி அமைப்பைத் தனது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காகப் பயன்படுத்துதல்.
இந்த முரண்பாடு எழுத்தாளரின் மனித இயல்பை வெளிப்படுத்தும் மிகச் சிறந்த இலக்கியப் பொருளாக இருந்திருக்க முடியும். கொள்கைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையே மனிதன் எவ்வாறு சமரசம் செய்கிறான் என்பதை நாவல் இங்கே ஆழமாக ஆராய்ந்திருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த முரண்பாடும் நீண்ட உளவியல் விசாரணையாக மாறாமல், அடுத்த வாழ்க்கைச் சம்பவத்தால் கடந்து செல்லப்படுகிறது.
தாயின் மரணம் — நாவலின் மையம் மாறும் தருணம்
நண்பனின் தம்பியின் தற்கொலை, தாயின் பிரிவு, பெற்றோரின் உறவு, தாயின் இறுதிச்சடங்கிற்கு வராத தம்பி போன்ற நிகழ்வுகள் வரும்போது, மதம் மற்றும் சமூக விமர்சனத்திலிருந்து கதை மீண்டும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறது.
இங்கே நாவல் மிகவும் மனிதமானதாகிறது.
கோபம், குற்றச்சாட்டு, மதம், அரசியல், சமூகம் ஆகியவற்றைக் கடந்து, இறுதியில் ஒரு மனிதன் தனது குடும்பத்தையும், தாயையும், இழப்புகளையும், தனது கடந்த காலத்தையும் எதிர்கொள்ளும் இடத்துக்கு வந்து சேர்கிறான்.
இதுவே யாத்திரையின் உண்மையான ஆன்மிகப் பகுதி என்று கூட சொல்லலாம்.
‘யாத்திரை’யா? ‘பிரார்த்தனை’யா?
யாத்திரை என்ற தலைப்பு ஒரு பயணத்தைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்தப் பயணம் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் செல்லும் பயணம் அல்ல.
இது நினைவுகளுக்குள் செல்லும் பயணம்.
கோபத்திலிருந்து குற்ற உணர்வுக்கு.
குற்ற உணர்விலிருந்து சுயவிசாரணைக்கு.
சுயவிசாரணையிலிருந்து ஆன்மிகத் தேடலுக்கு.
அங்கிருந்து குடும்பத்துக்கும் தாயின் நினைவுக்கும் திரும்பும் பயணம்.
ஆனால் இந்தப் பயணம் முழுமையான வடிவத்தை அடைகிறதா என்பது கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது.
அதனால்தான் நாவலை முடித்தபோது மீண்டும் ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
நாவலா?
எழுத்தாளர் இதை நாவல் என்றே வகைப்படுத்துகிறார்.
ஆனால் சுயசரிதை என்று வகைப்படுத்தியிருந்தால், வாசகரின் எதிர்பார்ப்பும் வேறாக இருந்திருக்கும். ஒரு மனிதனின் மன விசாரணையையும், ஒரு ஆன்மாவின் கதறலையும், ஒரு எழுத்தாளனின் சுயநியாயப்படுத்தலையும் வாசித்தோம் என்று அதனை அணுகியிருக்க முடியும்.
நாவல் என்ற வடிவம் வேறு சில எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்குகிறது: கதாபாத்திரங்களின் சுயாதீனம், கதைப்பின்னலின் கட்டமைப்பு, நிகழ்வுகளுக்கிடையிலான கலைநயம், முரண்பாடுகளின் வளர்ச்சி, வாசகருக்கான இடைவெளி.
இந்த இடங்களில் யாத்திரை பலமுறை தடுமாறுகிறது.
இந்த நாவலின் மிகத் தெளிவான உணர்வு — சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற பதற்றம்.
ஒரு அனுபவம் இன்னொன்றைத் திறக்கிறது. ஒரு நினைவு இன்னொரு நினைவுக்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஒரு கோபம் இன்னொரு குற்றச்சாட்டை உருவாக்குகிறது. ஒரு மதக் கேள்வி இன்னொரு சமூகக் கேள்விக்குத் தாவுகிறது.
இதனால் கதை காட்டாற்று வெள்ளம்போல் ஓடுகிறது.
ஆனால் காட்டாற்றின் வேகம் எப்போதும் நதியின் ஆழத்தை உறுதி செய்வதில்லை.
வாசகர் கதைசொல்லியுடன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார். ஆனால் பல இடங்களில் நின்று சிந்திப்பதற்கான இடம் அவருக்குக் கிடைப்பதில்லை.
இது யாத்திரை எழுப்பும் மிக முக்கியமான இலக்கியக் கேள்விகளில் ஒன்று.
முடிவாக
ஆர். என். ஜோ. டி. குரூஸ் ஒரு சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர். அவரது படைப்புலகம் கடற்கரை மக்களின் வாழ்க்கை, வரலாறு, மதம், உழைப்பு, அடையாளம் போன்ற பல்வேறு பரிமாணங்களைத் தமிழிலக்கியத்தில் முன்னிறுத்தியிருக்கிறது.
அந்தப் பின்னணியில் யாத்திரையை வாசிக்கும் போது, இந்தப் படைப்பு ஒரு முழுமையான நாவலாக என்னிடம் ஏற்படுத்திய திருப்தியைவிட, ஒரு எழுத்தாளனின் நீண்ட சுயவிசாரணையாக ஏற்படுத்திய தாக்கமே அதிகம்.
இது ஒரு சமூகத்தின் மீதான கோபம் மட்டுமல்ல.
ஒரு மதத்துடனான முரண்பாடும் மட்டுமல்ல.
ஒரு எழுத்தாளன் தனது கடந்த காலத்தோடும், தனது நம்பிக்கைகளோடும், தனது சமூகத்தோடும், தனது குடும்பத்தோடும், இறுதியில் தன்னோடும் நடத்தும் உரையாடலும்கூட.
அந்த உரையாடல் நேர்மையான தருணங்களை கொண்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் அது இலக்கிய நிதானத்தை இழந்து விடுகிறது.
‘யாத்திரை’ என்பதைவிட ‘பிரார்த்தனை’ என்ற தலைப்பு இந்தப் படைப்பின் உள்ளார்ந்த மனநிலைக்கு இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.
ஏனெனில் இது வெளியில் செல்லும் பயணத்தைவிட, உள்ளுக்குள் திரும்பிச் செல்லும் பயணம்.
ஆனால் அந்த உளப்பயணத்தை ஒரு நாவலின் கட்டுக்கோப்புக்குள் அடக்குவதில் எழுத்தாளர் பல இடங்களில் தடுமாறுகிறார்.
யானைக்கும் அடி சறுக்கும் என்பார்கள். ஒரு பெரிய எழுத்தாளரின் படைப்புலகில், யாத்திரை எனக்கு அத்தகைய ஒரு சற்று சறுக்கலான நாவலாகவே தெரிகிறது.
அதே நேரத்தில், அந்தச் சறுக்கலுக்குள் ஒரு மனிதனின் கோபத்தையும், குற்ற உணர்வையும், ஆன்மத் தேடலையும், தனது கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் மனதையும் நாம் கேட்க முடிகிறது.
அதுவே இந்தப் படைப்பை முழுமையாக நிராகரிக்க முடியாத இடமாகவும் இருக்கிறது.
Posts
