மலையாள மொழியில் பேராசியர் பாபு ஆபிரகாம் எழுத்தில் மாத்ருபூமி பதிப்பகம் ஊடாக வெளியான நினைவுத் தொகுப்பு ஆகும் "கம்பிளி கண்டத்தை கல்பரணிகள்". ( கம்பிளிகண்டம் ஊர் பெயர், கல்பரணி என்பது ஜாடி - கர்த்தர் தனது தாயின் பரிந்துரையால் செய்த அற்புதம் நிகழ்வின் (metaphor) உருவகம் ஆகும். ) ஏப்ரில் 2025 ல் வெளியான இப்புத்தகம் தனது 50 வது பதிப்பை காணப் போகிறது. நினைவுக் குறிப்பு என்ற உருவத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள இப்புத்தகம் வாழ்க்கையை மிகவும் எதார்த்தமாக சம்பவங்களை கொண்டு, எளிய மொழியில், நேர்மையான பார்வையுடன் , கேரளாவில் நிலைகொள்ளும் கிறிஸ்த கத்தோலிக்க சபையின் குடும்பங்கள் மேலுள்ள ஆதிக்கம் பொறுப்பின்மையை பேசும் ஆக்கபூர்வமான ஒரு படைப்பாக வந்துள்ளது. வாசிக்கும் நேயர்களுக்கு ஒரு புதினம் போன்ற சுவாரசியமும் உணர்வுபூர்வமாக மனித துன்பங்களை காணும் ஈர நெஞ்சத்தையும் அத்துடன் பெரிய ஒரு அமைப்பிடம் நெஞ்சுரத்துடன் கேள்வியும் கேட்டுள்ளார் ஆசிரியர்.
இடுக்கி மாவட்டத்தை பிறப்பிடமாக கொண்ட இவர் தற்போது பிரான்ஸ் நாட்டில் பேராசிரியராக பணி செய்து வருகிறார்.
இந்த புத்தகம் ஒரு பேராசிரியரில் கடந்த கால வறுமையான குழந்தைப் பருவத்தை மட்டும் சொல்வது அல்ல, இடுக்கி என்ற மாவட்டத்தின் நிலப்பரப்பு, அதன் வாழ்வியல், அங்கு கிடைக்கும் கல்வி , அங்குள்ள வீடுகள் முக்கியமாக கத்தோலிக்க சபையை சேர்ந்த கிறிஸ்தவ குடும்பங்களின் நிலையை, மனிதர்கள் குறிப்பாக தனது தாய் மேரி, குடிகாரனான தகப்பன், மூன்று சகோதரிகள் அடங்கிய தன்னுடைய குடும்பம் வாழ்ந்த ஒரு கால கட்டத்தை பதிந்துள்ளார்.
கேரளத்தில் இடுக்கி மாவட்ட வாழ்வியல் என்பது , மிகவும் பின் தங்கின வனப்பகுதி என்பதால் மலங்காட்டுகாரர்கள் , நாகரீகம் அற்றவர்கள் என்ற அடையாளத்தோடு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பழங்குடியை தவிற அத்தனை பேரும் குடியேறிகள் என்பதால் இனம் மொழி ஆதிக்க வரலாறு எதுவும் இல்லாது இயற்கையோடு போராடி வாழும் சூழலுள்ள மக்கள் வாழும் பகுதி என்பதாகும்.
ஏலக்கா குருமிளகு, தேயிலை என விலையுள்ள பன்னாட்டு பொருட்கள் விவசாயம் செய்து அரசிற்கு பன்னாட்டு ஏற்றுமதி வருமானம் தரும் பகுதி மக்களின் வாழ்வியல் ஏழ்மையிலும் இயற்கையோடு போராடும் சவால் நிறைந்தது என்பதைத்தான் இப்புத்தகம் மறுபடியும் நினைவுப்படுத்துகிறது. அவசரத்திற்கு அருகில் மருத்துவ மனை இல்லை, பள்ளிகள் கல்லூரிகள் இல்லை. உழைப்பு உழைப்பு என்று வாழும் ஒரு அரசியலும் கண்டு கொள்ளாத மக்கள் வாழ்ந்த பகுதியில் இருந்த ஒரு மனிதன் தனது நேரடியாக கண்டு உணர்ந்ததை எழுதிய புத்தகம் என்பதால் மிகவும் முக்கியம் பெறுகிறது.
இங்கு வாழும் கிறிஸ்தவ மக்களின் ஒரே ஒரு அடைக்கலம், இவர்களின் உள்ளூர் பஞ்சாயத்து தலைமை, குடும்பங்களை கண்காணிக்கும் கங்காணிகள் என இருப்பவர்கள் கட்டமைப்பு ரீதியாக சபைகள் தான். ஒவ்வொரு மலையிலும் சிலுவை வைத்து இடம் பிடித்து பங்களா கட்டி குடியிருக்கும் கிறிஸ்தவ சபைகளின் அதிபதிகளான மேய்பர்கள் குழு மேய்ப்பர்களே கதி என இருக்கும் வெகுளி ஆட்டு குட்டிகளின் வாழ்க்கைக்கு செலுத்த வேண்டிய செலுத்திய தாக்கம் எத்தகையது என இப்புத்தகம் விவரிக்கிறது.
என்ன மழையோ பனியோ அவர்கள் காலையில் உயிரோடு இருந்தால் கோயிலுக்கு போய் சாமியார் வைக்கும் பலியில் பங்கு பெற்று, பல்லுகள் அடிக்கும் குளிரில் வீடு வந்து பின்பு பள்ளிகளுக்கு பல மைல்கள் நடந்து சென்று கல்வி கற்று வரும் அங்கைய தலைமுறையை பிரதினித்துவப்படுத்தும் கதையாளர் பாபுவும் தினம் 15 கி.மீ நடந்து போய் கல்வி கற்று வந்தவர் என அறியலாம்.
இவர் அப்பா ஒரு குடிகாரர் சீிட்டு விளையாட்டுக்காரர் என்பதால் , இவருடைய மூன்று சகோதரிகள் அடங்கிய குடும்பத்தின் பொறுப்பு தாயின் தலையில் விழுகிறது.
கல்யாணம் முடிந்த பின் தன் பெற்றோர்களும், கணவன் குடும்பவும் கண்டு கொள்ளாத நிலையில் தன் உழைப்பால் நான்கு பிள்ளைகளுக்கும் சாப்பாடு கல்வி கொடுக்க போராடி வாழ்ந்து வருகிறார். இதனிடையில் பாபுவின் அப்பா உள்ளூர் வங்கியில் வாங்கின 1500 ரூ கடனை திருப்பி கொடுக்க வழியில்லாது இருக்க பாபுவிற்கு 5 வயது இருக்கும் போது ஓடிப் போனவர் நோயாளியாகி 12 வருடம் கடந்து வரும் போது, தகப்பனை ஏற்க பிள்ளைகள் தயங்கும் போதும் தாய், எப்படி இருந்தாலும் உங்களை தந்தவர் என்று சொல்லி ஏற்று கொள்கிறார்.
அடுத்தும் வீடு அணைந்த பாபுவின் தந்தை பீடியும் குடியுமாக மனைவியை அடித்தும் உதைத்தும் வாழ்க்கையை பொறுப்பற்ற வகையில் கடத்த ,பாபுவின் தாய் சில பெண்களையும் தன்னுடன் இணைத்து சுமடு தூக்கும் தொழிலாளியாக வேலை செய்து வருகிறார்.
பொறுப்பற்ற நிலையில் இருக்கும் குடும்பத் தலைவனை திருத்தாத குடும்பம் பாபுவின் அம்மாவிற்கு அறிவுரை சொல்ல வருகிறது.
நீ தனியாக இருப்பது நல்லது அல்ல, சுமடு வேலை செய்வது தங்கள் குடும்பத்திற்கு பெருமை உள்ள விடயம் அல்ல, அதனால் தாய் வீட்டில் போய் இருக்க சொல்கின்றனர். அந்த அறிவுரையை , பாபுவின் இரு சித்தப்பாக்கள், மாமா, இரு தாத்தாக்கள் இருக்க பஞ்சாயத்தை கிறிஸ்தவர்களின் நீதிபதி பங்கு பாதிரி பாபுவின் தாய் தனது தகப்பனார் வீட்டில் இருக்க சொன்னதும் இனி மேரிமாதா மாதிரி அமைதியாக இருந்தால் பிள்ளைகளை தன்னிடம் இருந்து பிரித்து விடுவார்கள் என எண்ணிய பாபுவின் தாய் , கத்தியை எடுத்து எல்லாரையும் மிரட்டி கடவுள் குடும்பத்தை சேர்த்து வைக்கத் தான் சொன்னார். இப்படி பிரிக்க சொல்லவில்லை எனக்கூறி தனது குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு உடைந்த வீட்டில் மிகவும் கடினமான சூழலில் வசிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.
பிள்ளைகளை பிரிய ஒரு போதும் ஏற்று கொள்ளாத பாபுவின் தாய் மேரி ஒரு கட்டத்தில் வறுமையின் உச்சத்தில் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொள்ள போகிற இடமும் வருகிறது. தனது முதல் மகளின் அறிவுரையின் பெயரில் பிள்ளைகளை கொலை செய்ய மனம் இல்லாது வீடு திரும்புகிறார்.
இதே தாய் மிகவும் இக்கட்டான சூழலில் ஒரு மகளை தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டு மற்று மூன்று பிள்ளைகளையும் கிறிஸ்தவ அனாத ஆசிரமத்தில் சேர்த்து விடுகிறார். அங்கு பிள்ளைகள், விடுதியின் மலம் வரை சுமக்கும் கொடிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.
பிள்ளைகள் நிலையை கண்ட தாய் சாப்பாடு கொடுக்க இயலாவிடிலும் பரவாயில்லை தன்னுடன் தன் பிள்ளைகள் வளரட்டும் என அழைத்து வருகிறார்.
இத்தனைக்கும் மத்தியில் மூுத்த அக்கா 10 வகுப்பு முடிக்கிறார், இரண்டாம் அக்கா செவிலியர் படிப்பு படித்து வருகிறாள். பாபு தனது உயர் பள்ளி தேர்வில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றாலும் கல்லூூரியில் சேர பணம் இல்லாது தத்தளிக்கிறார்.
யாரோ பரிந்துரைத்ததின் பெயரில் பெரிய மேய்ப்பர் பிஷப்பிடம் கல்லூரி படிப்பிற்கு உதவி கேட்டு செல்கிறார். அவரோ நீ படித்து என்ன செய்ய போகிறாய் , படித்து முடித்தாலும் வேலை பெற கைலஞ்சம் கொடுக்க வேண்டும் எனக்கூறி ஒரு பாத்திரம் சாப்பாடு மட்டும் கொடுத்து திருப்பி அனுப்பி விடுகிறார்.
இந்நிலையில் மார்த்தோமா சபை உதவியால் பட்டப்படிப்பு முடித்து, தில்லியில் முதுகலை பட்டமும் பெற்று பிரான்சில் முனைவர் பட்டம் பெற்று ஆசிரியராக உள்ளார்.
தற்போது இவருடைய முதல் சகோதரி மடத்தில் சேர்ந்து இத்தாலி யில் துறைவியாக வாழ்கிறார், இரு சகோதரிகள் ஐரோப்பிய நாட்டில் குடிபெயர்ந்து வாழ்கின்றனர்.
இவருடைய தாய்மேரி, பாபு முதுகலைப்பட்டம் படித்து வரும் காலயளவில் கேன்சர் நோய் தாக்கி இறந்து விடுகிறார்.
தனது தாயின் 25 வது வருட நினைவில் நினைவுத் தொகுப்பாக இப்புத்தகம் வெளி வந்துள்ளது. பணம் இல்லை என்ற காரணத்தால் தன் மானம் மறந்து நின்ற நாட்கள் எழுத்தாளரை இப்போதும் வேட்டையாடுகிறது. அனாதை ஆசிரமத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தல்களை தனது தோழன் அனுபவித்ததை அதிர்ச்சியுடன் நினைவு கூர்கிறார். பாபுவின் 16 களில் ஒருவனின் பாலியல் துன்புறுத்தலில் இருந்து தப்பித்து உணவக்கடையில் பணியில் இருந்த , அங்கிருந்தவனின் பாலியல் சுரண்டலில் இருந்து தப்பித்து ஓடினது , பாதிரியாராக படிக்க போன கல்விகூடம் செமினாரியில் கண்ட பாலியல் மனப்பிறழ்வு கொண்ட பாதிரிகள்.
அப்படி அப்படி குடிகார தந்தைக்கு பிறந்த ஒரு மகன் தன் தாய் சகோதிரியுடன் கடந்து போன கொடூிர காலத்தின் நினைவுகளை ஒரு புத்தகமாக பதிந்துள்ளார். பாபுவின் அனுபத்தோடு நமது அனுபங்களும் எங்கோ கடந்து வருகிறது என்பது தான் இப்புத்தகத்தின் வெற்றி. எளிய மனிதர்களின் உணர்வை சொல்லிய புத்தகம் என்று மட்டுமல்ல ஒரு எழுத்தாளரின் உணர்வை சரியான அளவில் வாசகர்களிடம் கடத்தி உள்ளார் என்பதும் இப்புத்தகத்தின் பலம். தான் கடந்து வந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களில் சந்தித்த நல்லதும் கெட்டதுமான மனிதர்கள் பற்றி குறிப்பிடுகிறார்.
மனித குலம் சக மனிதனோடு இருக்க வேண்டிய கரிசனையை சொல்லியதுடன் இன்றைய இளம் தலைமுறைக்கும் பல அரிய கருத்துங்கள் அவர்கள் வாழ்வியலை ஊக்கப்படுத்தும் படி உள்ளது. மேலும் இன்றைய தினம் பல தாய்கள் பிள்லைகளை கொலை செய்து தானும் தற்கொலை செய்து கொள்வதை செய்திகளில் கேட்கிறோம். அப்படியான தாய்களுக்கு பாபுவின் தாயார் மேரியின் வாழ்க்கை ஒரு விளக்காக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.
அத்துடன் பொதுவாக சொல்லாமல் கிறிஸ்தவ மக்கள் கடந்து போகும் , அவர்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் பாதிரிகள் சபை அமைப்பு எவ்விதம் உதவி இருக்க வேண்டும் என்றும் சபைகளை சிந்திக்க வைத்துள்ளார்.
எளிய மனிதர்களின் குறிப்பாக இடுக்கி போன்ற நலிந்த மாவட்டங்களில் மலைக்கு மலை சபை நிறுவி வைத்து இருக்கும் பாதிரிகள் ஏழை குடும்பங்களை உதவ இல்லை என்று மட்டுமல்ல பல போது எளிய தாய்களுக்கு பெண்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதையும் இக்கதையில் கடந்து போகும் போது காணலாம்.
கிறிச்தவர்களின் வாழ்க்கையை முற்றும் தாக்கம் செலுத்தும் கிறிஸ்தவ ஆலயம் ,பங்கு தந்தை அரண்மனையில் இருக்கும் பிஷப் போன்றப்வர்கள் ஒவ்வொரு நிலையிலும் எவ்வித தாக்கம் கிறிஸ்தவ குடும்பங்களில் தனி நபர் வாழ்க்கையுல் தாக்கம் செலுத்துகின்றனர் என குறிப்பிட்டு உள்ளார்.
பணம் இல்லை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக பெரிய மேய்ப்பர் அரண்மனையில் கூனி குறுகி நின்றது, பங்குபாதிரி வீட்டில் அடுக்களை வேலைக்காக நின்றது, ஏற்கனவே வறுமையாலும் தகப்பனின் துணையற்று வளரும் பிள்ளைகள் மேலுள்ள உள்ளூர் பங்கு தந்தை , ஆலைய அமைப்பின் இளக்காரம் இவையும் பகிர்ந்துள்ளார்.
இப்புத்தகம் பாபு என்ற சிறுவனின் கடந்த கால வறுமையை நினைத்து வாசகர்கள் இப்போது அழ வைக்க அல்ல, தற்போதும் அது போன்ற சூழலில் இருப்பவர்களுக்கு கிறிஸ்தவர்கள் எவ்வித அன்பையும் பரிவையும் கொடுக்க வேண்டும் என நினைவுப்படுத்துகிறது. முக்கியமாக, கர்த்தரின் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்க்கும் மேய்பர்கள், பாதிரியார்கள் அடங்கிய சபையின் கடைமை பொறுப்பு என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்று சிந்திக்க வைக்கிறது.
அத்துடன் சொந்த சகோதரன், சகோதரி குடும்பம் துன்பப் படும் போது அன்பையே அடிப்படையாக வாழும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் கடின இதயம், மேலும் அவர்களை எகத்தாளத்தோடு நடத்தும் விதமும் சொல்லப்பட்டு உள்ளது.
பாபு எழுதினது அவருடைய குடும்ப கதை மட்டுமல்ல ,
அவருடைய அம்மாவின் தனிப்பட்ட கதையுமல்ல
இன்றும் கேரளாவில் கிறிஸ்தவ பெண்கள் வாழ வழியில்லாமல் தனது பெண் குழந்தைகளுடன், தற்கொலை செய்து வருகிறதை செய்திகளில் வாசிக்கிறோம். அப்படியான பெண்களுக்காக தான் தன் தைரியமான தாயின் கதையை எழுதி உள்ளார்.இப்புத்தகம் ஒரு சமூகத்தின் குறிப்பாக மலையோர கிறிஸ்தவர்களின் , கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணத்தை வைத்து பிழைப்பு நடத்தும் சபையின் கதையும் கூட.
இப்புத்தகத்தில் சோகத்தின் இழப்பின் வறுமையின் அவமானத்தின் குரலுடன் பாதிரி aமைப்பை கேள்வி கேட்கும் பாலவனத்தில் நடந்த யோவானின் ஒரு உரிமை குரலும் பாபு ஆபிரகாமின் எழுத்தில் காணலாம்.
"Kambili Kandathe Kalbharanigal," a memoir written in Malayalam by
Professor Babu Abraham and published by
Mathrubhumi Publications, is an exceptional work. (Kambilikandathil is the name of a village;
Kalparani refers to a "jar"—a metaphor based on Jesus's miracle performed in response to His mother's petition.) The book was released in
April 2025 and is now in its
50th edition. Born in the
Idukki district, the author is now a professor in
France.
This book, written in the form of personal recollections, uses real-world situations to portray life in the most truthful way possible. It investigates the dominance and irresponsibility of Christian Catholic Church families in Kerala, using simple language and an honest perspective. It offers readers the emotional involvement of a novel, depicting personal suffering with genuine empathy while bravely confronting the actions of a strong organization.
This book is more than just the author's destitute childhood and youth; it also paints a realistic picture of Idukki's environment, lifestyle, schooling, housing, and the circumstances of many Christian Catholic families. It depicts the difficult times that Babu's mother, Mary, his alcoholic father, and his three sisters faced.
Life in Idukki, a mostly underdeveloped forest region, has long been associated with the misconception that its residents are backward and uncivilized. Except for the indigenous people, the majority of residents are migrants with no history of linguistic or ethnic domination, living in an environment where existence is dependent on combating nature itself.
Despite growing globally valued export crops such as cardamom, pepper, and tea, which generate export cash for the government, the people of this region remain impoverished and continually battle nature. With no close hospitals, limited access to schools and universities, and little political attention, their lives are defined by hard work. This book is a striking reminder of those truths.
For the Christians of these hills, the Church is their sole refuge, the local admin, the authority in charge of families, and the guardian. Each hill capped with a cross, and each enormous home occupied by church leaders represents the clergy's vast influence. The book looks into how this power affects the lives of the vulnerable "sheep" in their care.
Whether it's raining or cold, peasants go to Mass early in the morning, come home shivering in the harsh cold & winds, and walk miles to school. Babu, a representative of the generation, would walk 15 km every day to learn.
His father, who was addicted to alcohol and gambling, delegated all tasks to the mother. After marriage, her parents and her husband's family abandoned her, but she worked tirelessly to feed and educate her four children. When Babu was five, his father fled the area after failing to repay a ₹1500 loan from a local bank. After 12 years of wandering, he came home unwell. Even then, the children were hesitant to embrace him, but the mother said, "Whatever he is, he is your father," and cared for him.
After he returned, the father continued drinking, smoking, and beating his wife. To support the family, the mother worked alongside other women as a load carrier.
She eventually considered suicide with her children because she was so depressed by poverty. However, her eldest daughter dissuaded her. When family and local authorities tried to advise her, stating it was not respectable for her to work as a worker and that she should return to her parental home, the Church's parish priest, acting as a judge, echoed this. But, knowing that a subservient Mary would lose her children, she got a knife, threatened them all, and refused to give them up. She moved into a house in bad condition and started again.
In a difficult time, she sent three of her children to a Christian orphanage while keeping one with her. In the home, the youngsters were forced to perform humiliating activities, including cleaning human excrement. Seeing their anguish, she returned them home, unwilling to let poverty divide them.
Meanwhile, the eldest sister finished Class 10, while the second studied nursing. Babu, although receiving the greatest grades in high school, was unable to afford college. On counsel, he asked the bishop for assistance. The bishop dismissed him, adding, "Even if you study, you'll need a bribe to get a job," and handed him a plate of food before sending him out.
Later, with assistance from the Marthoma Church, he completed his degree, received a master's degree in Delhi, sought a PhD in France, and became a professor.
His eldest sister is a nun in Italy, while the other two have settled in Europe.
His mother, Mary, died from cancer while he was obtaining his master's degree.
This book was created to commemorate his mother's 25th death anniversary. The shame of being helpless due to poverty continues to plague him. He recalls with horror the sexual torture suffered by a buddy at the orphanage. He almost evaded sexual exploitation by a hotel employee he worked with. He describes the ethically depraved priests he met while in seminary.
Thus, the son of an alcoholic father has documented the difficult years he and his family faced. The book resonates because our own experiences cross with his.
This is more than just one man's narrative; it is a writer's sincere truth, delivered to readers with amazing clarity. He talks about both beneficial and evil people he met, reminding humanity of the compassion we owe one another. It also serves as an inspiration to future generations, teaching principles shaped by adversity.
In today's society, where women frequently kill their children and themselves in despair, Mary's narrative serves as a message of courage. Without directly saying so, the book encourages Christian families and the Church to consider how they should support the vulnerable.
It also reveals how, in neglected places such as Idukki, churches placed on hilltops fail to aid the impoverished and, at times, endanger vulnerable women and mothers. The Church, parish priests, and bishops have great power over Christian families, influencing every aspect of their lives.
Babu describes how he once stood slumped at the Bishop's mansion, appealing for assistance, as well as working in the parish priest's kitchen, all due to poverty and a lack of parental support. The arrogance and indifference of church structures are heavily reflected on the pages.
Finally, this tale refrains from provoking readers to lament the impoverishment of young Babu. Instead, it encourages Christians to love and care for those who continue to suffer in similar circumstances. Above all, it encourages Church leaders, the shepherds of Christ's flock, to consider their roles and obligations.
It also highlights the hardness of heart that may be found among families that refuse to help their own suffering while treating them cruelly.
Babu has written more than only his family's or his mother's story. It also tells the experience of Christian women in Kerala who, out of helplessness, opt to die alongside their daughters.
He writes for them.
This book tells the story of a community, particularly of hill-country Christians, and a church that has influence over people's lives.
Through the voice of sadness, loss, poverty, humiliation, and justified questioning of Church power, Babu Abraham's writing echoes John the Baptist's moral cry in the wilderness.
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)
Posts
