.jpg)
நாடார்களை கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றுவதில் பெரும் பங்கு ஆற்றிய ஆள் கால்டுவெல்.
நெல்லையின் அடையாளம் ஆன கோயில்கள் இங்குள்ள நதி நிலைகள் இயற்கை வளங்கள் பற்றி எழுதி இருக்காது சாணார் பற்றி விளாவரியாக ஆராய எழுத காரணம்.என்ன ? மதம்பரப்பும் அன்னிய மதபரப்பாளனுக்கு நாடார்கள் மேல் இத்தனை அக்கறையா என்றும் சிந்திக்க வேண்டி உள்ளது.
வெள்ளைக்காரர்களுக்கு மெருக்கி வேலை வைக்க தகுந்த உடல் உழைப்பு மட்டுமல்ல அறிவு சார்ந்த வேலை செய்ய நல்ல நுணுக்கவும் நாடார்களில் இருந்தது என கண்டு கொண்டனர். கொடுத்த வேலையை முடிக்க ஊர் ஊராக பயணிக்க கூடியவர்கள் என்றும் தெரிந்து வைத்து இருந்தனர். இல்லா விடில் கன்யாகுமரியில் இருந்த நாடார் இனத்தவரை வெள்ளைகாரனால் இடுக்கி போன்ற வனப்பகுதிக்கு கொண்டு வந்து வேலை வாங்கி இருக்க இயலாது.
நாடார் இனம் திடீர் என திரும்ப தாக்க மாட்டார்கள் நாயை போன்ற அதீத நன்றி உள்ள ஜீவிகள் என்பதால் இவர்கள் மதத்திலும் இவர்கள் ஈஸ்டு இந்தியா கம்பனியிலும் அதிகாரி இடங்களை நாடார்கள் கையடக்க அனுமதித்து இருந்தனர்.
இன்னும் சொல்ல போனால் நாய்க்கர் காலம் பாளையத்தார்களால் வியாபாரி நாடார்கள் பல துன்பங்கள் சகித்து வரும் சூழல் இருந்தது. ஆனால் ஆங்கிலேயர் காலத்தில் வியாபாரத்தில் பிரிட்டிஷாருடைய உதவியுடன் அவர்களால் முன்னுக்கு வர இயன்றது. பொறையார் நாடார்கள் போன்றவர்கள் இதற்கு உதாரணம். சமூுக செயல்பாட்டாளர்களாக பல நாடார்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. பொதுவாக ஏழ்மையில் இருந்து மதம் மாறினாலும் அங்கும் கல்வி பெற்று ஆசிரியர்கள் போதகர்கள் என தங்கள்.இடத்தை நிலை நிறுத்தி கொண்டனர்.
நாடார்கள் தலைமையில் சபையில்.ஒரு நெறி இருந்தது. அதை மர்காஸிஸ் ஐயர் போன்றோர் பெரிதும் மதித்தனர். யூத இனத்தை சேர்ந்த மார்காஸீஸ் ஐயரால் நாடார்களை செம்மையாக வழி நடத்தி கல்வியில் விளையாட்டில் தமிழகத்திலே முதன்மை இடத்திற்கு அச்சிறிய கிராமத்தை கொண்டு வர இயன்றது.
கால்டுவெல் என்ற இன மேட்டிமை வெறியனால் நாடார்களை சகித்து கொள்ள இயலவில்லை. சட்டம்பிள்ளை நாடாருக்கும் இன்னொரு இன ஆசிரியருக்கும் சண்டை மூட்டி விட்டார். சட்டாம் பிள்ளை இங்கிலாந்து வரை சென்று கால்டுவெல்லை மன்னிப்பு கேட்க வைத்தார் என்பது மட்டுமல்ல சாகும் வரை கால்டுவெல் இடையன்குடி வரை அனுமதிக்கவும் இல்லை. பிற்பாடு சட்டாம்பிள்ளை நாடார், ஐரோப்பிய மிஷனரிகள் சபைகளுக்கு ஈடாக இந்திய கிறிஸ்தவ சபையை நிறுவி கால்டுவெல்லுக்கு பாடம் புகுத்தினார் .
முதலில் மதம் மாறினவர்கள் பெறுவாரி நாடார்கள் என்பதால் அவர்களுடைய ஆதிக்கம்.அதிகாரம் சபைக்குள் இருந்தது உண்மை தான் . அதுவரை சபைகளில் ஒரு ஒழுக்கமும் இருந்தது . ஆங்கிலேயர்கள் இந்திய சபைகளை இந்தியர்களிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றது முதல் ஜாதி கிறிஸ்தவத்தை வளர்க்க ஆரம்பித்தனர்.
தற்போது பெருவாரி நாடார்கள் , கிறிஸ்தவ சபைகளில் வேலை செய்வதை விரும்புவது இல்லை. இயல்பாகவே சபை தலைமை வேற்று ஜாதி கிறிஸ்தவர்கள் கைகளில் போய் விட்டது. கத்தோலிக்கத்திலும் தங்கள் பிள்ளைகளை சாமியார் கன்யாஸ்திரி ஆகுவதை தற்போது நாடார் குடும்பபங்கள் பெருமையாக கருதுவது இல்லை.
இப்போது சபைகளில் நாடார்களுக்கு எதிரான ஒரு அலை உருவாகி உள்ளது. பாதிரிகளை கைக்குள் போட தெரியாத விரும்பாத நாடார்களால் கிறிஸ்தவ நிறுவனங்களில் வேலையை கூட தக்க வைக்க இயல்வது இல்லை.
ஒரு சில நாடார்கள் மதம் மாறினது கூட வரலாற்று பிழை என்ற நிலைக்கு வந்து விட்டனர்.
இன்னிலையில் கால்டுவெல் வாரிசுகளான திராவிட கொள்கை எழுத்தாளர்கள் நாடார் கிறிஸ்தவர்களை கேலி செய்வது போல கிறிஸ்து நாடார் என்று என்ன எழுதினாலும் உழைக்கும் நாடார்கள் கண்டு கொள்ள போவது இல்லை. நாடார்கள் குணத்தை அவதானித்தால் அவன் தொழிலில் தான் கண் கொண்டு இருப்பான். அவனுக்கு அவன் தொழிலுக்கு பின்னுக்கு தான் குடும்பம் உறவு கோயில் சபை இன்ன பிற என்பன கூட.
அதனால் திராவிட எழுத்தாணிகள் எழுத்தை பேச்சை கேட்கும் இடத்தை விட்டு நாடார்கள் நகந்து சென்று விட்டனர். .
யேசு இவர்கள் சொல்வது மாதிரி நாடானுமல்ல, ஆசாரியுமல்ல, மீனவனுமல்ல, கோனாறுமல்ல அவர் யூதர். தன் இன மக்கள்.மீட்புக்காக பிறந்தார் வாழ்ந்தார் ..
சேவியர் பெயரைய வைத்து கொண்டு கால்டுவெல் வளர்ப்பு பிள்ளைகளாக கிறிஸ்தவ ஜாதி வளர்க்கும் ஆட்களை ஏசுக்கு தெரியவும் வாய்ப்பு இல்லை.
நாடார்கள் கிறிஸ்தவத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக கருதினால், அதை மாடலாக எடுத்துக் கொண்டு இந்த திராவிட எழுத்தாளர்கள் கூறும் ஏனைய மக்களும் அதில் பங்குபெற முன்வர வேண்டும் அல்லது அதற்கு ஊக்கப்படுத்தப்பட வேண்டுமே ஒழிய வெற்று நக்கலும் திராவிட நையாண்டியும் யாருக்கும் எந்த பலனையும் தராது, வேண்டுமானால் நாடார்கள் மீது இந்த கூலி எழுத்தாளர்கள் கொண்ட வன்மத்தை தீர்த்துக் கொள்ளலாம், அவ்வளவு தான்.
உடனே தினகரன் மோகன் சி லாசரஸ் என கேள்வி கேட்டால் அவர்கள் சபை அல்ல, தனி மத வியாபாரிகள். அவர்கள் முன்னேற்றத்தை நாடார் முன்னேற்றம் எனக்கு கூற இயலாது.
A #Contextual Reflection on #Nadar History, Christianity, and #Dravidian Discourse
Historically, Dravidian political thought has often been perceived by sections of the Nadar community as oppositional to their social and economic trajectory.
Robert Caldwell played a significant role in the early phases of Christian missionary activity among the Nadars. His writings frequently focused on the community, referring to them as “Tirunelveli Shanars.” Notably, his missionary scholarship did not extend with equal attention to the broader cultural identity of Tirunelveli its temples, rivers, ecology, or historical social formations such as Saiva Pillaimars, Palayakkarars, royal lineages, or marginalized communities. This selective focus raises legitimate questions about the motivations and frameworks that guided colonial missionary documentation.
During the British colonial period, Nadars were recognized for both physical labour capacity and organizational aptitude. Their mobility and adaptability made them suitable for various forms of work that required travel across regions. This facilitated their relocation from areas such as Kanyakumari into forested and plantation zones, where colonial labour demands were high.
Prior to British rule, particularly under Nayak and Palayakkarar administrations, Nadar merchant communities experienced sustained social and economic marginalization. Under colonial conditions, however, certain Nadars were able to advance in trade and commerce, often with indirect or direct British support. The rise of trading families such as the Porayar Nadars illustrates this shift. Additionally, conversion to Christianity sometimes driven by economic hardship also opened pathways to education, enabling many Nadars to emerge as teachers, pastors, and social reformers.
Churches under early Nadar leadership were marked by internal discipline and institutional order. Figures such as Missionary Margoschis Iyer played a formative role in shaping educational and sporting excellence within Nadar dominated Christian settlements, elevating small villages to prominence at the state level.
At the same time, tensions existed between European missionaries and emerging indigenous leadership. Conflicts involving Caldwell and leaders such as Sattampillai Nadar reflect deeper disagreements over authority, race, and institutional control. Sattampillai Nadar’s later initiatives to establish Indian led Christian institutions represented a significant assertion of indigenous ecclesiastical autonomy.
It is historically accurate that since early converts were predominantly Nadars, church leadership initially reflected that demographic reality. However, after the departure of British missionaries and the transfer of church administration to Indian leadership, caste based dynamics increasingly shaped Christian institutions, mirroring broader social hierarchies.
In contemporary contexts, many Nadars show limited interest in careers within church institutions. Leadership roles have correspondingly shifted toward other dominant caste groups. Even within Catholic traditions, priesthood and religious life are no longer widely regarded as aspirational paths among Nadar families.
Perceptions of an emerging anti-Nadar sentiment within church administration have also been articulated, particularly regarding employment and institutional inclusion. As a result, some Nadars have begun reassessing their historical relationship with Christianity itself.
In parallel, certain Dravidian-ideology writers continue to deploy satire or critique such as labeling Christianity as “Nadar-centric”which appears to have limited impact on the community. Socio-culturally, Nadars have traditionally prioritized economic activity and occupational mobility, placing religious and ideological debates in a secondary position. This may explain their gradual disengagement from spaces dominated by such discourse.
From a theological perspective, Jesus of Nazareth belonged to the Jewish tradition, and his life and mission were rooted in that historical context. Attempts to reinterpret him through contemporary caste or regional identities risk oversimplification and ideological projection.
If concerns exist regarding disproportionate representation within Christian institutions, constructive engagement and broader participation across communities would offer more meaningful solutions than rhetorical mockery. Satire and polemics may express frustration but contribute little to institutional reform.
Finally, individuals such as Dinakaran or Mohan C. Lazarus represent independent religious enterprises rather than ecclesiastical institutions. Their personal success should not be conflated with the collective social or economic progress of the Nadar community.
Posts
.jpeg)
