அறிவுசார் பொறுப்பு யாருடையது? கோவை பெரியார் அறிவுலக நூலகம்

 

கோயம்புத்தூரில் பெரியார் பெயரில் அமைக்கப்பட்ட நூலகத்தையும், AI எழுத்து பெயரில் எழுந்துள்ள விவாதங்களையும் சுற்றிப் பல்வேறு கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், இந்த விவாதங்களுக்கு இடையில் நாம் கவனிக்கத் தவறியுள்ள சில அடிப்படையான கேள்விகள் இருக்கின்றன.

இந்த நூலகத்திற்காகப் புத்தகங்களைத் தேர்வு செய்த 137 பேர் யார்?
அவர்களுடைய கல்விப் பின்புலம் என்ன?
எந்த அடிப்படையில் புத்தகங்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டன?

எழுத்தாளர்கள், இலக்கியவாதிகள், வாசகர்கள், பேராசிரியர்கள், குறிப்பாக இலக்கியப் பேராசிரியர்கள் ஆகியோரின் பொறுப்பும் பங்களிப்பும் என்ன?


தமிழகத்தில் நடைபெறும் பல புத்தக அறிமுகக் கூட்டங்களையும் விமர்சன அரங்குகளையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். சிலர் புத்தகத்தின் முதல் 10 பக்கங்களையும் கடைசி 10 பக்கங்களையும் வாசித்துவிட்டு, முழுமையாக வாசிக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை என்ற முன்னுரையுடன் மைக்கைப் பிடிக்கிறார்கள். அதன் பிறகு புத்தகத்தின் உள்ளடக்கத்தைவிட எழுத்தாளருக்குப் புகழ்மாலை சூட்டுவதிலும், தங்களை அறிவாளிகளாக முன்னிறுத்திக் கொள்வதிலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். புத்தகத்தின் பலம், பலவீனம், வரலாற்றுப் பிழைகள், கருத்தியல் முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்வதைவிட, பரஸ்பரப் பாராட்டுகளே பல மேடைகளில் மேலோங்கியிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

ஆனால் கேரளத்தின் புத்தக வாசிப்பு மற்றும் விமர்சனச் சூழல் சற்றே மாறுபட்டது. ஒரு புத்தகம் வெளியானால், அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து சாதாரண வாசகர்கள்கூட கேள்வி எழுப்பும் அளவுக்கு விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன. எழுத்தாளரின் புகழைத் தாண்டி, படைப்பின் தரம், அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, கருத்தியல் நிலைப்பாடு ஆகியவை விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. அத்தகைய ஆரோக்கியமான விமர்சனக் கலாசாரம் தமிழகத்தில் திட்டமிடப்பட்டு தடுக்கப்பட்டுள்ளது.

10 நாட்கள் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் கூட இடம் பெறும் எழுத்தாளர்கள் ஆளும் அரசின் பரைப்புரையாளர்கள் ஆகவே இருக்கிறார்கள். கடை பிடிப்பதிலும் தங்களது பதிப்பகம் புத்தகங்கள் மட்டுமே பங்கு பெற வேண்டும் என்ற போட்டி ஒருபுறம் என்றால் புத்தகங்கள் பற்றிய ஆக்காபூர்வமான உரைகள் கேட்க இயலாது. ஒரே பொன்னாடை போத்தல் ,ஆட்சியாளர்களின் அணிவகுப்பு, அரசு அதிகாரிகளின் பெர்ஃபொர்மன்ஸ் ஆகவே புத்தகக் கண்காட்சி முடிந்து விடும். அங்கும் பணம் பட்டுவாடா நடைபெறுகிறதை சில எழுத்தாளர்கள் தெரிவித்தும் உள்ளனர். புத்தக விலையும் கணிசமாக அதிகமாக இருப்பது மட்டுமல்ல உள்ளடக்கம் பெருவாரி புத்தகங்களில் ஏமாற்றமாக இருக்கும். அதிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் இன்ன இன்ன கருத்தாக்கம் உள்ள புத்தகங்கள் , புனைவு வரலாற்று படைப்புகளுக்கு விளம்பரம் வெகுவாகவே காணலாம். அப்போது தான் எழுத்துலக ஆட்களின் அற்பத்தனத்தையும் நேரில் தரிசிப்போம்.


இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சினை, இடதுசாரிச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் அல்லது முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்துடன் தொடர்புடையவர்கள்தான் தீவிரமாகப் புத்தகங்களை வாசிப்பவர்கள் , புத்தகம் எழுத வேண்டியவர்கள் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. வாசிப்பு என்பது எந்தவொரு அரசியல் இயக்கத்திற்கும் கருத்தியல் அமைப்பிற்கும் சொந்தமானது அல்ல. அது தனிமனித அறிவுத் தேடல். ஆட்சியில் இருப்பவர்களின் பரப்புரையாக இப்போது புத்தக வாசிப்பும் தேர்வும் மாறி உள்ளது.

தேசிய அளவில் விருதுகளைப் பெற்ற புத்தகங்களைக்கூட இங்கு முறையான, ஆக்கபூர்வமான பகுப்பாய்வுக்கு உட்படுத்துவதில்லை என்பது வருந்ததக்க உண்மை.

என்னைப் போன்றவர்களும் சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற புத்தகங்களைத் தேடி வாசித்து, அவற்றின் மீதான கருத்துகளைப் தொடர்ந்து பகிர்ந்து வருகிறோம். என்னுடைய சில சக நண்பர்களும் தொடர்ந்து காணொளிகள் மூலமாகப் புத்தக விமர்சனங்களை வெளியிட்டு வருகின்றனர். ஆனால், இத்தகைய சுயாதீனமான வாசகர்களின் கருத்துகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவது இல்லை. எழுத்தாளர்கள் விமர்சனங்களை விரும்புவது இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலான கடவுள் இடத்தில் உள்ளனர் என்பது இன்னொரு சுவாரசியம். விமர்சனத்தையும் பகுந்தாய்வையும் குறிப்பிட்ட கருத்தியல் வட்டத்திற்குள் அடைத்து விடும் நிலை தான் உள்ளது..

அடுத்ததாக, புத்தக வெளியீட்டுத் துறையில் உருவாகியுள்ள வணிகமயமாக்கல் குறித்தும் பேச வேண்டும். இன்று புத்தகம் வெளியிடுவது பலருக்கு ஒரு வணிக நடவடிக்கையாக மாறிவிட்டது. கையெழுத்துப் பிரதியின் தரத்தை மதிப்பிட்டு, அதன் உள்ளடக்கத்தைச் செம்மைப்படுத்தி, பதிப்புச் செலவை ஏற்றுக்கொண்டு புத்தகத்தை வெளியிடும் பதிப்பகங்கள் குறைந்து வருகின்றன. மாறாக, ஒரு புத்தகத்தை வெளியிடுவதற்காகவே எழுத்தாளர்களிடம் சுமார் 10 ஆயிரம் முதல் 25 ஆயிரம் ரூபாய் வரை பெறும் நடைமுறைதான் பிரபலப்படுத்தி உள்ளனர். ராயல்டி என்பது இங்கு இல்லை. இதனால் புத்தகத்தின் தரத்தைவிட, வெளியீட்டின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானமே பதிப்பகர்களுக்கு முக்கியமாகி உள்ளது. பணம் இருந்தால் புத்தகம் வெளியாகும்; ஆனால் அந்தப் புத்தகம் இலக்கியத் தரம் கொண்டதா தகவல் செழுமை உள்ளதா என்ற பார்வையே இல்லை.

தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் தமிழ் ஒரு பாடமாக உள்ளது. இளங்கலை முதல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு வரை தமிழ் இலக்கியம் கற்பிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெளியாகும் முக்கியமான புத்தகங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, குறைந்தபட்சம் இலக்கியப் பேராசிரியர்களாவது அவற்றை வாசித்து, தங்களுடைய விமர்சனக் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் கல்விசார் முயற்சிகளும் முன்னெடுக்கப்படுவதில்லை. மாணவர்களையும் புத்தகங்களை வாசிக்கச் செய்து, அவற்றின் மீதான சுயமான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதில்லை. ஒரே வார்த்தையில் மாணவர்கள் வாசிக்கமாட்டார்கள் என கடந்து போய் விடுகின்றனர். ஆசிரியர்களே வாசிப்பது இல்லை, அப்படி வாசித்து இருந்தால் ஸ்டாலில் வந்து போன மறுநாள் எழுத்தாளர் முனைவர் பெருமாள் முருகன் வெளியிட்ட தகவல் பல மாதங்களுக்கு முன்னே வெளிவந்து இருக்க வேண்டும்.

பல கல்லூரிகளில்நூலகங்கள் இல்லை. நூலகங்கள் இருந்தாலும் மாணவர்களிடையே வாசிப்புப் பழக்கத்தை வளர்ப்பதற்கான தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல மாணவர்கள் வாசிக்காமல் இருக்க பல முட்டுகட்டைகள் நூலகம் நிர்வாகத்தில் உண்டு. மாணவர்கள் தங்களுக்கு தேவையான புத்தகங்களை அவர்களே எடுத்து வாசிக்கும் அமைப்பு பல நூலங்களில் இல்லை. கல்லூரிகளின் கண்கணிக்கும் அமைப்பு யுஜிசியின் நாக் ஆய்வுக் குழுவின் பார்வைக்காக மாணவர்கள் மத்தியில் வாசகர் வட்டங்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாகக் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அந்த வட்டங்களில் உண்மையாகவே புத்தகங்கள் வாசிக்கப்படுகின்றனவா ? புத்தக விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றனவா? மாணவர்களின் வாசிப்புத் திறனும் விமர்சனச் சிந்தனையும் வளர்க்கப்படுகின்றனவா? என்றால் இல்லை இல்லை என்பதே உண்மையாக இருக்கும்.

சில கல்லூரிகளிலும் வாசகர் அமைப்பிலும் குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர்களையும் மற்றும் குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தியல்களையும் முன்னிறுத்துவதற்காகவே வாசகர் வட்டங்கள் செயல்படுகின்றன. வாசிப்பின் நோக்கம் அறிவை விரிவுபடுத்துவதும் கேள்வி கேட்கும் திறனை வளர்ப்பதும்தானே தவிர, ஏற்கெனவே நம்பும் கருத்துகளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல.

ஒவ்வொரு கல்லூரி நூலகத்தையும் நேர்மையாக ஆய்வு செய்தால், வாசிப்பு கலாசாரத்தின் உண்மையான நிலை என்ன என்பது வெளிப்படும். புத்தகங்கள் வாங்கப்பட்டுள்ளனவா என்பது மட்டுமல்ல; அவை வாசிக்கப்படுகின்றனவா? மாணவர்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்களா? நூலகங்கள் அறிவுசார் விவாதங்களுக்கான மையங்களாகச் செயல்படுகின்றனவா? என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு நூலகத்தின் பெருமை அதன் கட்டடத்தின் பிரம்மாண்டத்திலோ, புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையிலோ, தேர்வுக் குழுவின் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையிலோ இல்லை. அங்கு உருவாகும் வாசகர்களின் அறிவிலும், கேள்வி கேட்கும் துணிச்சலிலும், விமர்சனச் சிந்தனையிலும் தான் இருக்க வேண்டும்.

புத்தகங்களை வாங்குவது ஒரு நிர்வாகச் செயல். புத்தகங்களை வாசிப்பது ஒரு அறிவுசார் செயல். வாசித்ததை விமர்சிப்பது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு. இந்த மூன்றுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நாம் உணர வேண்டிய நேரம் இது. இது எதுவும் காலாகாலம் நடபெறவில்லை என்பது தான் அதிர்ச்சி தரும் உண்மை. ஆய்வு மாணவர்கள் என்ற பெயரில் ஒரு கும்பல் இப்போது தகவல் விளம்புகின்றனர். அதுவும் விளம்பரம் போலத்தான் உள்ளது. இவர்கள் ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் என்றால் இதுவரை என்ன செய்து கொண்டு இருந்தனர்.


சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற காலாபாணி மற்றும் சில முக்கிய நூல்களில் வரலாற்றுப் பிழைகள் இருப்பதாகக் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/8803242748745605782/4081836069440455320

அவை முறையாக ஆராயப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டனவா? திருநெல்வேலியின் வரலாற்றுப் பின்னணியை மையமாகக் கொண்டு வெளியான திருநெல்வேலி கலவரம் போன்ற நூல்கூட உரிய அறிவுசார் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படவில்லை. அண்மையில் தூக்கு செல்வத்தின் புத்தகத்திற்கு கனடாவைச் சேர்ந்த இலக்கிய அமைப்பு விருது வழங்கியபோதுகூட, அந்தப் புத்தகத்தின் உள்ளடக்கம், கருத்தியல், இலக்கியத் தரம் ஆகியவற்றைக் குறித்து இங்குள்ள அறிவுஜீவிகள் விரிவாக விவாதித்ததாக இல்லை.

https://josephinetalks.blogspot.com/2015/05/blog-post_25.html

விருது கூட ஒரு படைப்பை வாசிப்பதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கவில்லை என்பதே நமது தோல்வியுற்ற வாசிப்பு அமைப்பை தான் காட்டுகிறது. இந்த நிலையில் இதிலும் வருமானம் பெற வேண்டும் என்று துடிக்கும் அரசியலை என்ன சொல்வது. இத்தனை தகவல் பிழை கொண்ட நூல்களை படித்து அரசு தேர்வு எழுதினால் நமது தமிழர்கள் அரசு பதவிக்கு வர முடியாதே!

https://josephinetalks.blogspot.com/2023/08/blog-post.html

தற்போது பெருமாள் முருகன் தைரியமாக ஒரு சிறிய பொறியை வீசியிருக்கிறார். அந்தப் பொறி எழுப்பியுள்ள கேள்விகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், அதன் பின்னணியை ஆராய்வதற்கும் பதிலாக, பலரும் அதைச் சுற்றியுள்ள அரசியல் விவாதத்திலேயே சிக்கிக்கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமளிக்கிறது.

இதற்கிடையில், அதிகாரத்தில் இருந்த முந்தைய அரசும் மௌனம் காத்து வரும்போது தற்போது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களும் உரிய நடவடிக்கை எடுக்கிறார்களா ?
குற்றவாளிகளைக் கண்டறியத் தகுந்த புலனாய்வு செய்ய நடவடிக்கை எடுத்துள்ளார்களா?
இறுதியாக,
டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் தடயங்களை ஆராய்ந்து உண்மையைக் கண்டறியக்கூடிய ஒரு சட்ட நடவடிக்கையை, இவ்வளவு நீண்ட அரசியல் நாடகமாக மாற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன? அமைச்சர்கள் பேசும் விதமும், குறிப்பாக ஆண்மை இருக்கா? துணிவு இருக்கா? திராணி இருக்கா போன்ற அற்பத்தனமான கேள்விகளை முன்னிறுத்தும் வகையிலான அரசியல் பேச்சுகளும் அருவருப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. பொறுப்பான பதவிகளில் இருப்பவர்கள் பேச வேண்டிய மொழி இதுவல்ல.

Read More

இந்தியாவின் 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்கள்

 

  இது 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்களையும், இந்தியாவில் கிறித்தவ மிஷனரிகளின் கல்விப் பணியையும் விவரிக்கிறது. 

1. இந்தியக் கல்வியின் பொதுநிலை மற்றும் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பு

ஆணையம் முதன்மையாக ஆராய வேண்டிய பிரச்சினைகளை நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, இந்தியாவில் கல்வியின் பொதுநிலையையும், அதில் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பையும் சுருக்கமாக எடுத்துரைப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

அந்த நேரத்தில் கிடைத்த மிகச் சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள், Progress of Education in India, 1902–07 என்ற இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையில் இடம்பெற்றிருந்தன. இருப்பினும், அந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அப்போதைக்கே ஓரளவு பழமையானவையாகிவிட்டன.

எனவே, இங்கு அளிக்கப்படும் விவரங்கள் தோராயமானவையாகவும் பொதுவானவையாகவும் மட்டுமே இருக்க முடியும். இருந்தாலும், உண்மைகளைத் தோராயமாகவேனும் தெளிவாகக் குறிப்பிடுவது, ஆதாரமற்ற பொதுவான கருத்துகளைக் கூறுவதைவிடச் சிறந்ததாகும்.

இந்தியாவில் கல்வி நிறுவனங்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

1. பொதுக் கல்வித் துறை நிர்ணயித்த கல்வித் தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப பாடத்திட்டங்களைக் கொண்டிருப்பதுடன், அத்துறையின் ஆய்வுக்கும் கண்காணிப்புக்கும் உட்பட்ட நிறுவனங்கள்.

2. மேற்கண்ட நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்யாத நிறுவனங்கள்.

முதலாவது வகை பொது நிறுவனங்கள் (Public Institutions) என்றும், இரண்டாவது வகை தனியார் நிறுவனங்கள் (Private Institutions) என்றும் அழைக்கப்பட்டன.

பொது நிறுவனங்களில் அரசின் கல்வித்துறை, நகராட்சிகள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளால் நடத்தப்பட்ட கல்வி நிறுவனங்களும் அடங்கின. அதேபோல், தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கி, அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெற்ற நிறுவனங்களும் இந்த வகையில் சேர்க்கப்பட்டன. 

இவற்றில் பெரும்பாலானவை தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கின.

2. கல்லூரிகள் மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வி நிறுவனங்கள்

1907ஆம் ஆண்டில் கலைப் பாடங்களுக்கான (Arts) கல்லூரிகள் மொத்தம் 161 இருந்ததாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டது.

அவற்றில்:

• 26 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளில் இருந்தன.

• 23 கல்லூரிகள் மாகாண அரசுகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

• 4 கல்லூரிகள் நகராட்சிகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

• 96 கல்லூரிகள் தனியார் அமைப்புகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகளில் சில மிஷனரிக் கல்லூரிகளாக இருந்தன. மற்றவை உள்ளூர் பொதுநலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிர்வாகக் குழுக்களால் நடத்தப்பட்டன. மேலும் சில குறிப்பிட்ட மதம் அல்லது இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் நலன்களுக்காக நிறுவப்பட்டிருந்தன. வேறு சில கல்லூரிகள் தனிப்பட்ட உரிமையாளர்களால் நடத்தப்பட்டன.

கலைக் கல்லூரிகளுக்கு அப்பால், தொழில்முறைப் பயிற்சிக்காக மேலும் 15 கல்லூரிகள் இருந்தன. அவை மருத்துவம், சட்டம், மேல்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் பயிற்சி, பொறியியல் மற்றும் வேளாண்மை போன்ற துறைகளுக்கான கல்வியை வழங்கின.

மேல்நிலைப் பள்ளிகள்

கீழ்நிலை வகுப்புகளில் ஆங்கிலம் ஒரு பாடமாகவும், மேல்நிலை வகுப்புகளில் கற்பித்தல் மொழியாகவும் பயன்படுத்தப்பட்ட பள்ளிகள் மேல்நிலைப் பள்ளிகளாகக் கருதப்பட்டன.

1907ஆம் ஆண்டில்:

• அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 740 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

• தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 2,545 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை சாதி அல்லது மத வேறுபாடின்றி ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைச் சேர்ந்த மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் நோக்கில் நடத்தப்பட்டன. மற்றவை கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும், குறிப்பிட்ட மதத்தைப் பின்பற்றுவோராலும் அல்லது குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாலும் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தொடக்கப் பள்ளிகள்

1907ஆம் ஆண்டில்:

• அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 24,715 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

• தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 78,232 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை, மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் மற்றும் பரிசுப் பொருட்களைச் சார்ந்து ஆசிரியர்கள் நடத்திவந்த பள்ளிகளாக இருந்தன. இருப்பினும், கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும் பிற அமைப்புகளாலும் பொதுநல நோக்கமுடைய தனிநபர்களாலும் நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளும் அவற்றில் இடம்பெற்றிருந்தன.

3. இந்தியக் கல்வியில் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் கிறித்தவ மிஷன்கள் வகித்த பங்கைப் பொதுவாக எடுத்துரைக்கலாம்.

இந்தியா, பர்மா மற்றும் இலங்கை ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய கல்விப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களின் பட்டப்படிப்புகளுக்கான கல்வியை வழங்கிய, கிறித்தவ நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகள் மொத்தம் 53 இருந்தன.

அவற்றில் 50 கல்லூரிகள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளிலும், மீதமுள்ள 3 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளிலும் இருந்தன.

இந்தக் கல்லூரிகள் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தப்பட்டன:

கிறித்தவ அமைப்பு	கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை
இங்கிலாந்துத் திருச்சபை (Church of England)	16
வட அமெரிக்க மிஷன்கள்	13
ஆங்கிலிகன் பிரிவைச் சாராத ஆங்கில மிஷனரிச் சங்கங்கள்	10
ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகள்	7
ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை	7
மொத்தம்	53

கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்த்தால், கலைக் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினரின் கல்வி மிஷனரிகளின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்ததாகக் கருதலாம்.

ஆனால், உண்மையில் இந்த விகிதம் இதைவிட அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகளின் கல்லூரிகளில் மட்டுமே மொத்த மாணவர்களில் பாதிக்கும் அதிகமானோர் மிஷனரி தொடர்புடையவர்களாக இருந்ததாக நம்பப்பட்டது.

மிஷனரிக் கல்லூரிகள் இந்தியா முழுவதும் சமமாகப் பரவியிருக்கவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். அவற்றில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானவை தென்னிந்தியாவில் அமைந்திருந்தன. ஆனால், தென்னிந்தியாவின் மக்கள்தொகை இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் ஆறில் ஒரு பங்கே ஆகும்.

கல்லூரிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் மதப் பின்னணி

1906–1907ஆம் ஆண்டில் இந்தியக் கல்லூரிகளில், கலைக் கல்லூரிகள் மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் உட்பட, பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு பதிவுசெய்யப்பட்டது:

• இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 871

• இந்துக்கள்: 20,844

• முஸ்லிம்கள்: 2,040

அந்தக் காலத்தில் இந்திய மக்கள்தொகையில் இந்தியக் கிறித்தவர்களின் விகிதம் சுமார் 1 சதவீதமாகவும், இந்துக்களின் விகிதம் சுமார் 68 சதவீதமாகவும் இருந்ததாகக் கணக்கிடப்பட்டது.

இந்த விகிதங்களுடன் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்கள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகக் கல்லூரிக் கல்வி பெற்றதாகவும், முஸ்லிம்களுடன் ஒப்பிடுகையில் சுமார் பன்னிரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருந்ததாகவும் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

4. மிஷனரிகளின் மேல்நிலைக் கல்விப் பங்களிப்பு

1900ஆம் ஆண்டில், இந்தியா முழுவதும், பர்மா மற்றும் இலங்கையையும் சேர்த்து, மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 261 என மதிப்பிடப்பட்டது. அவற்றில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 25,000 ஆக இருந்தது.

ஆனால், பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவை மட்டும் உள்ளடக்கிய அரசின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, ஐரோப்பியர்கள் மற்றும் ஆங்கிலோ-இந்தியர்களுக்காக முக்கியமாக நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்கான மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மொத்தம் 3,441 இருந்தன. அவற்றில் 488,585 மாணவர்கள் பயின்றனர்.

மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, கல்லூரிக் கல்விக்குக் கீழான மேல்நிலைக் கல்வியில் இந்தியாவின் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு சுமார் இருபதில் ஒரு பங்கு, அதாவது 5 முதல் 6 சதவீதம் வரை இருந்ததாக அறிக்கை மதிப்பிடுகிறது.

இருப்பினும், இந்தப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரும் மேல்நிலைக் கல்வியின் ஒரே கட்டத்தில் இருந்தவர்கள் என்று கருதக்கூடாது. தொடக்க எழுத்தறிவு வகுப்பிலிருந்து மேல்நிலைப் பள்ளியின் மிக உயர்ந்த வகுப்பு வரை பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரின் எண்ணிக்கையும் இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் உணர்த்துவது என்னவென்றால், இந்தியச் சமூகத்தின் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளின் கல்வியில் மிஷன்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதாகும்.

மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் கிறித்தவ மற்றும் இந்து மாணவர்கள்

இந்தியக் கல்லூரிகளில் காணப்பட்டதைப் போன்றே, மேல்நிலைப் பள்ளிகளிலும் கிறித்தவ மாணவர்களின் கல்விப் பங்கேற்பு மக்கள்தொகை விகிதத்துடன் ஒப்பிடும்போது அதிகமாக இருந்ததாக அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள மேல்நிலைப் பள்ளிகளில்:

• இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள்: 43,042

• இந்து மாணவர்கள்: சுமார் 488,000

இந்த எண்ணிக்கைகளையும் மக்கள்தொகை விகிதங்களையும் ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள் சுமார் எட்டு மடங்கு அதிகமான விகிதத்தில் மேல்நிலைக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கணக்கிட்டது.

5. தொடக்கக் கல்வியில் மிஷன்களின் பங்களிப்பு

1907ஆம் ஆண்டில், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொடக்கப் பள்ளிகளில் கல்வி பயின்ற ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை 3,936,822 ஆக இருந்தது.

1900ஆம் ஆண்டிற்கான சென்னை மாகாணத்தின் பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் புள்ளிவிவர அட்டவணைகளின்படி, ரோமன் கத்தோலிக்க அமைப்புகள் நடத்திய பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, மிஷனரிகளின் தொடக்கப் பள்ளிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 241,789 ஆக இருந்தது.

இதன்படி, இந்தியா மற்றும் பர்மாவின் தொடக்கக் கல்வியில் அந்த மிஷன்களின் பங்கு சுமார் பதினாறில் ஒரு பங்காக இருந்தது.

இந்தியக் கிறித்தவர்கள் மற்றும் இந்துக்களின் தொடக்கக் கல்வி நிலையை ஒப்பிட்டபோது, இரு சமூகங்களிலும் தொடக்கக் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை முறையே பின்வருமாறு இருந்தது:

• இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 1,08,338

• இந்துக்கள்: 27, 90,535

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில், இந்துக் குழந்தைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் கிறித்தவக் குழந்தைகள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகத் தொடக்கக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கூறுகிறது.

கல்வி பயின்றவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை

பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் கல்வி பயின்றவர்களாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு:

சமூகப் பிரிவு	கல்வி பயின்றோர்
இந்தியக் கிறித்தவர்கள்	1,69,067
இந்துக்கள்	35,45,507
அனைத்து இனங்கள் மற்றும் மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்	53, 88,632

இந்த ஆணையம் முக்கியமாகக் கவனம் செலுத்தியது, கல்வி பயின்ற 169,000 இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்களின் நிலைமையையும், அனைத்து நிலைகளிலும் உள்ள மிஷனரிக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்ற சுமார் 4,00,000 மாணவர்களின் நிலைமையையும் பற்றியதாகும்.

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் மற்றும் சுதேச அரசுகளின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற அனைத்துக் கல்வி நிலைகளையும் கொண்ட பரந்த கல்வி அமைப்பை முழுமையாக ஆராய்வது இந்த ஆணையத்தின் நோக்கமல்ல. அதேபோல், கிறித்தவ அமைப்புகளின் ஆதரவின்றி தன்னார்வ அடிப்படையில் வளர்ந்து வந்த கல்வி முயற்சிகளையும் முழுமையாக ஆராய்வது இதன் நோக்கமல்ல.

6. பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகள்: கல்வியின் மிகப்பெரிய சவால்

இந்தியாவில் பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய சுமார் 3.4 கோடி குழந்தைகளில், 2.8 கோடிக்கும் அதிகமானோர் எந்தவிதமான கல்வி வாய்ப்பும் இன்றி வளர்ந்து வந்தனர்.

இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்விநிலையைக் கருத்தில் கொண்டாலும் ஒரு கவலைக்குரிய உண்மை வெளிப்படுகிறது.

சுமார் 1,68,000 கிறித்தவக் குழந்தைகள் தொடக்க மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் பயின்று வந்தபோதிலும், 1901ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய கிறித்தவக் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை சுமார் 4,00,000 ஆக இருந்தது.

இதன் பொருள், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள கிறித்தவக் குழந்தைகளில் 43 சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களே பள்ளிக்குச் சென்றனர் என்பதாகும்.இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள், சில இடங்களிலும் சில மிஷனரிப் பணித்தளங்களிலும் கல்வியறிவு குறைந்த கிறித்தவச் சமூகம் உருவாகிக் கொண்டிருந்ததை வெளிப்படுத்தின.

பொதுவாக இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்வியறிவு, இந்துக்களின் கல்வியறிவைவிட உயர்ந்திருந்தபோதிலும், கிறித்தவச் சமூகத்தின் கல்வியறிவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருந்ததற்குக் காரணம், இந்தியச் சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் குறைந்த பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பலர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியிருந்ததுதான் என்று அறிக்கை விளக்குகிறது.

இந்த மக்களுக்குக் கல்வி வழங்குவதில் கிறித்தவத் திருச்சபை மிகப் பெரிய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையை நிகழ்த்தியிருந்தது. இந்தியச் சமூகத்தின் பார்வையில் கல்வி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லாதவர்களாகக் கருதப்பட்ட மக்களிடையேயும் கல்வியைப் பரப்புவதில் அது வெற்றி பெற்றிருந்தது.

ஆனால், இதனால் உருவான ஒட்டுமொத்தக் கல்வித் தேவைகளையும் சமாளிப்பதில் திருச்சபையால் முழுமையாக வெற்றிபெற முடியவில்லை.

சென்னை பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானம் — 1902

இந்தப் பிரச்சினையின் முக்கியத்துவத்தை மிஷனரிகள் உணர்ந்திருந்தனர் என்பதற்குச் சான்றாக, 1902ஆம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்ற பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானத்தை அறிக்கை மேற்கோள் காட்டுகிறது.

அந்தத் தீர்மானத்தின் கருத்து:

1. தொடக்கக் கல்வியைப் பராமரிப்பதற்கும் விரிவுபடுத்துவதற்கும் அரசாங்கம் அதிகரித்த அளவில் நிதியுதவி வழங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை மிஷனரிகள் தொடர்ந்து அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்த வேண்டும்.
2. இந்த முயற்சியில் அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைக்கத் தாங்கள் தயாராக இருப்பதை மிஷன்களும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
3. மேலும், அனைத்து கிறித்தவ இளைஞர்களும் குறைந்தபட்சம் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொள்வதை உறுதிசெய்ய மிஷன்கள் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

7. இந்தியக் கல்வியில் உருவாகிய புதிய மாற்றங்கள்

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் மாற்றங்கள் அதிகரித்து வரும் வேகத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

கல்வி தொடர்பான பிரச்சினைகள் அரசாங்கம், கல்வியறிவு பெற்ற இந்தியர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எதிர்காலத்தில் அக்கறை கொண்டவர்கள் ஆகியோரின் கவனத்தைப் பெருமளவில் ஈர்த்தன.

முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மாணவர்கள் கல்லூரிகளை நோக்கி வந்தனர். 1910ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் நடைபெற்ற சட்டமன்றக் கவுன்சில் விவாதத்தில், இந்தியா முழுவதும் கட்டாயக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்துப் பேசப்பட்டது. கல்வி வளர்ச்சியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் சில தரப்புகளில் எவ்வளவு வலுவாக இருந்தது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டியது.

அரசாங்கம் தனது பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் உண்மையான கல்வியியல் நிபுணர்களை நியமிப்பதில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்தியது. 

ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கும் அதிக நேரத்தையும் கவனத்தையும் செலவிட்டது.

இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் மத அடிப்படையிலான கல்வி

மதத்துடன் தொடர்புடைய கல்வியைப் பெறுவதற்கான பொதுமக்களின் விருப்பமும் அதிகரித்தது. இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பௌத்தர்களுக்காக இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்டு வந்த, அரசின் நிதியுதவி பெற்ற பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையும் கல்வித் தரமும் உயர்ந்தன.

திருமதி அன்னி பெசன்டின் கல்விப் பணியும் அப்போதைய கல்வி நிலைமையில் ஒரு முக்கியக் காரணியாக இருந்தது. பனாரஸில் அமைந்திருந்த பெரிய மத்திய இந்துக் கல்லூரியும், பல்வேறு இடங்களில் இந்திய மரபுகளுக்கு ஏற்ப நடத்தப்பட்ட கிறித்தவரல்லாத சிறுமிகளுக்கான பள்ளிகளும் இந்த மாற்றத்தின் பகுதிகளாக இருந்தன.

ஆரிய சமாஜம் பல்வேறு தரங்களில் கல்வித் திறன் கொண்ட பள்ளிகளை நடத்தி வந்தது. அவற்றில் சிறந்த பள்ளிகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நல்ல கல்வியை வழங்கின.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை, பெற்றோருக்குத் தங்கள் குழந்தைகளைப் படிக்க வைப்பதற்கான தேர்வு பெரும்பாலும் அரசுப் பள்ளிக்கும் மிஷனரிப் பள்ளிக்கும் இடையில் மட்டுமே இருந்தது.

ஆனால், பல பெரிய நகரங்களில் நிலைமை மாறத் தொடங்கியது. அங்கு ஆண் குழந்தைகளுக்கும், பல இடங்களில் பெண் குழந்தைகளுக்கும், அவர்களது சொந்த மதம் கற்பிக்கப்படும் பள்ளிகள் உருவாயின. அல்லது, அவர்களது சொந்த மதத்தைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கின் கீழ் அவர்கள் கல்வி பெறும் வாய்ப்புகள் உருவாகின.

மக்கள்தொகை அதிகமாக உள்ள அனைத்து முக்கிய நகரங்களிலும் இந்த நிலை மேலும் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. இதனை அனைத்து மிஷனரிச் சங்கங்களும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மிஷனரிகளின் செயல்பாட்டு எல்லைக்கு வெளியேயும், கல்வி அலட்சியமும் அதற்கு எதிரான தடைகளும் பெருமளவில் இருந்தபோதிலும், கல்வி எல்லா நிலைகளிலும் முன்னேறும் என்பதற்குப் போதிய காரணங்கள் இருந்தன.

Read More

எமது ஆய்வின் வரம்பும் நோக்கமும் (SCOPE OF OUR SUBJECT) -கிறித்தவச் சபைகளை உயர்த்துவதற்கான ஒரு கருவியாகக் கல்வி

 

 மிஷனரிகளின் பணியில் கல்வி வகிக்கும் இடம் தனிச்சிறப்பும் தொலைநோக்குப் பயனும் கொண்டதாகும். மிஷன்களின் வரலாற்றை அறிந்த எவரும், மிஷனரிகள் தாங்கள் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் கல்வித்துறையின் முன்னோடிகளாகச் செயல்பட்டனர் என்பதைச் சந்தேகிக்க முடியாது. கல்வித்துறையில் அவர்கள் ஆற்றிய பணிகளுக்காக அவர்களிடம் நாம் கொண்டிருக்க வேண்டிய நன்றியுணர்வை மிகைப்படுத்திக் கூறுவது கூட கடினம். அதேபோன்று, கிறித்தவத்தைப் பரப்பும் செயல்முறையில் கல்வி மிக முக்கியமான பங்காற்றியுள்ளது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

அதேவேளையில், மிஷனரிகளின் ஆதரவிலும் மேற்பார்வையிலும் நடைபெற்ற கல்விப் பணிகளில் சில குறைபாடுகளும், குறிப்பிட்ட ஆபத்துகளும் காணப்பட்டன. எனவே, அவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் செயல்முறைகளையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. எங்களது பார்வையில், அந்தக் குறைபாடுகளும் ஆபத்துகளும் முக்கியமாகப் பின்வருவனவாகும்.

1. மதம் மாறியவர்களைத் தங்கள் தேசிய அடையாளத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தும் போக்கு

குறிப்பாகச் சில நாடுகளிலும் பிராந்தியங்களிலும், கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறியவர்களை அவர்களது சொந்த நாட்டின் வாழ்க்கை முறையிலிருந்தும், சக நாட்டினருடனான உணர்வுப்பூர்வமான தொடர்புகளிலிருந்தும் அந்நியப்படுத்தும் போக்கு காணப்பட்டது. இதனால், கிறித்தவம் என்பது வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு செல்வாக்கு என்றும், அது தழுவியவர்களை அவர்களது தேசிய வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்குகிறது என்றும் கூறுவதற்கு இடமளிக்கப்பட்டது.

மிஷனரிக் கல்வியில் ஆங்கில மொழிக்கும் பிரிட்டிஷ் மற்றும் அமெரிக்கக் கல்வி முறைகளுக்கும் அளிக்கப்பட்ட அதிக முக்கியத்துவம் இதற்கு ஓரளவு காரணமாக இருந்தது.

2. வாழ்க்கைக்கான பயிற்சியாக இல்லாத கல்விமுறை

கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஆங்கிலம் பேசும் மிஷனரிகளின் செல்வாக்கின் கீழ் நடைபெற்ற மிஷனரிக் கல்வியும், அவர்களது சொந்த நாடுகளில் நடைமுறையில் இருந்த கல்விமுறைகளின் குறைபாடுகளை இயல்பாகவே பிரதிபலித்தது.

தாய்நாடுகளில் வழங்கப்பட்ட கல்வியின் பெரும்பகுதி, வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான போதிய பயிற்சியை அளிக்காததால் பயனற்றதாக இருந்தது என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்தாக மாறியுள்ளது.

கல்வி என்பது மாணவர்களுக்கு வெறும் தகவல்களை வழங்குவதோ, அவர்களது மனப்பாடத் திறனைச் சோதிப்பதோ மட்டுமாக இருக்கக் கூடாது. மாறாக, ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளை குடும்ப வாழ்க்கைக்கும் சமூக வாழ்க்கைக்கும் பொறுப்புடனும் திறமையுடனும் தயார்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் உருவாகி வருகிறது.

குழந்தையின் முழுமையான ஆளுமையையும் இயல்பான திறன்களையும் வளர்த்து, அவற்றைச் செயல்படத் தூண்டும் பயிற்சியாகக் கல்வி அமைய வேண்டும்.

தாய்நாடு  கல்விமுறையில் எந்த அளவுக்கு அடிப்படையான சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றனவோ, அதே அளவிலான மிஷனரிக் கல்வியிலும் சீர்திரு த்தங்கள்தேவைப்படுகின்றன.

இதுவரை, மாணவர்களை குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தேசிய வாழ்க்கையிலும் தங்களுக்குரிய பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்குத் தகுதியுடையவர்களாக உருவாக்குவதில் மிஷனரிக் கல்வி போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்று கூறுவதற்குக் காரணங்கள் உள்ளன.

3. தேசிய உணர்வின் எழுச்சியும் அரசுக் கல்வியின் வளர்ச்சியும்

நாங்கள் குறிப்பாகக் கவனத்தில் கொண்டுள்ள பல்வேறு பிராந்தியங்களில் வாழ்ந்த மக்களிடையே தேசிய உணர்வு வியக்கத்தக்க அளவில் வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.

ஜப்பான், சீனா போன்ற நாடுகளில், அரசின் ஆதரவுடன் தேசியக் கல்வி முறைகள் உருவாக்கப்பட்டதன் மூலம் இந்த உணர்வு வெளிப்பட்டது.

ஆங்கிலேய அரசின் கீழ் இருந்த பிற நாடுகளில், கல்விக் கொள்கைகளை உருவாக்குவதிலும் கல்வியை விரிவுபடுத்துவதிலும் ஆங்கிலேய அரசு தீவிரமாக ஈடுபட்டது. இதன் விளைவாக, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் நிதி ஆதரவிலும் கல்வி நடவடிக்கைகள் மிகப் பெரிய அளவில் விரிவடைந்தன.

இதனால், அரசுக் கல்வியுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்த வளங்களைக் கொண்ட மிஷனரிக் கல்வி தரத்தில் பின்தங்கிவிடும் அபாயம் உருவானது. இதன் காரணமாக, கல்வியின் பிரதான வளர்ச்சிப் போக்கிலிருந்து மிஷனரிக் கல்வி விலகி நிற்கும் நிலையும் ஏற்படலாம்.

எனினும், சில பிராந்தியங்களில் இந்த அபாயம் ஏற்கெனவே உண்மையான பிரச்சினையாக மாறியிருந்தது. அதற்குக் காரணம் நிதி மற்றும் வளங்களின் பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல; கல்வித்துறையில் திறமையான தலைவர்கள் இல்லாமையும், வெவ்வேறு சமூகங்களுக்கிடையே போதிய ஒத்துழைப்பு இல்லாமையும் ஆகும்.

4. உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகளுக்குத் தலைவர்களை உருவாக்குதல்

உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள் சுதந்திரமான, தங்களைத்தாங்களே நிர்வகித்துக்கொள்ளும் சபைகளாக உருவாக வேண்டுமெனில், அவற்றுக்குத் தேவையான தலைவர்களை உருவாக்கிப் பயிற்றுவிப்பது மிக முக்கியமானதாகும்.

சில நாடுகளில், உள்ளூர் கிறித்தவச் சமூகங்களின் தலைவர்களுக்குக் கல்வியளிப்பதிலும் அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதிலும் மிஷனரிப் பணிகள் பெருமளவில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கலாம்.

ஏனெனில், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அந்தந்த நாட்டின் பண்பாடு, வரலாறு மற்றும் சமூகச் சூழலுடன் இயல்பாக இணைந்த கிறித்தவம் உருவாக வேண்டுமெனில், அதற்கு உள்ளூர் மக்களே தலைமை தாங்க வேண்டும்.

5. மிஷனரிகளுக்கான ஆசிரியர் பயிற்சியின் அவசியம்

கல்விப் பணிக்காக வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்ட மிஷனரிகள், அவர்களது ஆன்மிகத் தகுதிகளையும் இறைவனின் அழைப்பிற்குச் செவிசாய்க்கும் மனப்பான்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

ஆனால், அவர்களில் பலர் முறையான ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்றவர்களாக இருக்கவில்லை. எனவே, மிஷனரிகளுக்கான முழுமையான பயிற்சி முறையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஒவ்வொரு நாட்டிலும், ஒவ்வொரு கிறித்தவப் பிரிவிலும், முறையான பயிற்சியும் தகுதியும் பெற்ற ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கையை கணிசமாக அதிகரிக்க வேண்டுமா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

6. கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையேயான கல்வி ஒத்துழைப்பு

அரசின் ஆதரவுடன் நடைபெறும் கல்வியுடன் ஒப்பிடும்போது, மிஷனரிக் கல்வியின் கட்டமைப்புகளும் வசதிகளும் தரத்தில் பின்தங்கிவிடக் கூடாது என்றால், வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையே இன்னும் விரிவான ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுகிறது.

ஒரு நாட்டில் அரசு, கல்வியை அதிக அளவில் வழங்கத் தொடங்கும்போது, மிஷனரிகள் தங்களது முயற்சிகளை, குறிப்பாக இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வித் துறைகளில், குறிப்பிட்ட மையங்களில் ஒருமுகப்படுத்துவது அவசியமாகலாம். அத்தகைய மையங்களில், கிறித்தவ அடிப்படையிலும் கிறித்தவச் சூழலின் செல்வாக்குடனும் உயர்தரக் கல்வியை வழங்க முடியும். இதனைச் செயல்படுத்துவதற்கு வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையே ஒத்துழைப்பு அவசியமாகும்.

அதேவேளையில், ஒவ்வொரு கிறித்தவப் பிரிவும் தனது தனித்துவமான நம்பிக்கைகளையும் மரபுகளையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு, ஒருங்கிணைந்த கல்வி நிறுவனங்களில் எவ்வாறு இணைந்து செயல்பட முடியும் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இதற்காகத் தனித்தனி மாணவர் விடுதிகளை அமைப்பதா அல்லது வேறு ஏதேனும் அமைப்புமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதா என்பதையும் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

இந்தப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் சிக்கலானவையும் கடினமானவையும் ஆகும். இருப்பினும், மிஷனரிகளின் கல்விக் கொள்கைகளையும் முறைகளையும் மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான அவசரத் தேவையை இவை வலியுறுத்துகின்றன.

எங்களது ஆணையத்தின் நோக்கம், கடந்த காலத்தில் கல்வித்துறைக்கு மிஷனரிகள் ஆற்றிய மகத்தான சேவைகளை எடுத்துக்காட்டுவதாகும். மேலும், கிறித்தவத்தைப் பரப்புவதில் கல்வி இதுவரை வகித்த மிக முக்கியமான பங்கையும் வெளிப்படுத்துவதாகும்.

அதே நேரத்தில், கல்வித்துறையில் மிஷனரிகள் பின்பற்றும் முறைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தில் மிஷனரிகள் மத்தியில் உருவாகியுள்ள பொதுவான ஒத்த கருத்தையும் வெளிக்கொணர்வதே எங்களது நோக்கமாகும். எங்களிடம் கிடைத்துள்ள சான்றுகளின் அடிப்படையில், கல்வித்துறையில் என்னென்ன சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை இயன்றவரை தெளிவாகத் தீர்மானிக்கவும் நாங்கள் முயல்கிறோம்.

ஆய்வின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக வரையறுத்தல்

எங்களது ஆய்வின் பார்வை வரம்புகளைத் தெளிவாக வரையறுப்பது அவசியமாகும்.

நாங்கள் ஆய்வு செய்யும் நாடுகளில் பொதுவாக வழங்கப்படும் கல்விமுறையைப் பற்றிய முழுமையான ஆய்வை மேற்கொள்வது எங்களது முதன்மை நோக்கமல்ல. மாறாக, உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகளை உயர்த்துவதற்கான ஒரு கருவியாகக் கல்வி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையே நாங்கள் ஆராய்கிறோம்.

அந்த உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள், முழுமையான தேசியத் தன்மையைக் கொண்டவையாகவும், வெளிநாட்டுச் செல்வாக்கு மற்றும் வெளிநாட்டு நிதி ஆதரவைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையைப் படிப்படியாகக் குறைத்து, வளர்ந்து வரும் சுதந்திரத்தைப் பெறக்கூடியவையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே எங்களது நோக்கமாகும்.

இந்த ஆய்வை மேற்கொள்ளும்போது, வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளைத் தனித்தனியாக வைத்திருக்கும் கோட்பாட்டு மற்றும் நிறுவனரீதியான வேறுபாடுகள் குறித்த கேள்விகளை நாங்கள் வேண்டுமென்றே ஒதுக்கி வைத்துள்ளோம்.  அந்த வேறுபாடுகளை விவாதிக்கவோ, அவற்றைப் பற்றித் தீர்ப்பளிக்கவோ நாங்கள் விரும்பவில்லை. அவை எந்த அளவுக்கு அடிப்படையானவை அல்லது முக்கியத்துவம் குறைந்தவை என்பதையும் ஆராய்வதில்லை.

எங்களது ஆய்வின் எந்தப் பகுதியிலும், ஒருவர் கொண்டிருக்கும் இறையியல் அல்லது திருச்சபை சார்ந்த பார்வையின் காரணமாக அவர் பாதகமான நிலையில் வைக்கப்படக் கூடாது என்பதே எங்களது விருப்பமாகும். அதேபோல், ஒருவரது மனச்சாட்சிக்கு உடன்படாத நம்பிக்கை வேறுபாடுகள் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன என்ற தயக்கமும் அவருக்கு ஏற்படக் கூடாது.

கல்வி என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட கருவியை மட்டும் தனியாகப் பிரித்து ஆராய முடியும் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். எனவே, கோட்பாட்டு அல்லது நிறுவனரீதியான வேறுபாடுகளைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், ஒரு செயல்முறை அல்லது கருவி என்ற அடிப்படையில் கல்வியை ஆராய்வதே எங்களது அணுகுமுறையாகும்.

அனைத்து மிஷனரிக் குழுக்களும் கல்வி முறைகள் குறித்து கலந்தாலோசித்து, கல்விச் செயல்முறையை எவ்வாறு சிறப்பாக முன்னெடுக்கலாம் என்பதில் பொதுவான முடிவுகளை எட்ட வேண்டும் என்பதே எங்களது விருப்பம்.

கல்வி ஒத்துழைப்பின் மூலம் கிறித்தவ ஒற்றுமையை வளர்த்தல்

இன்னும் விரிவான மற்றும் ஆழமான பார்வையில், இத்தகைய கல்விச் செயல்முறை மறைமுகமாகக் கிறித்தவ ஒற்றுமையை வளர்க்க உதவும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.

வெவ்வேறு கருத்துகளையும் பார்வைகளையும் கொண்ட ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்றிணைந்து பணியாற்றும்போது, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வதும், பரஸ்பர மரியாதையை வளர்த்துக்கொள்வதும் சாத்தியமாகிறது.

இத்தகைய ஒத்துழைப்பு, கருத்து வேறுபாடுகளும் பிரிவினைகளும் தாங்கிக்கொள்ளக் கடினமானவையாகத் தோன்றும் சூழலையும், ஒற்றுமைக்கான தேவை மறுக்க முடியாத ஒன்றாக மாறும் சூழலையும் உருவாக்குகிறது.

எங்களது முயற்சிகள் மூலம், கிறித்தவ ஒற்றுமைக்கான இந்த அறநெறி மற்றும் ஆன்மிகப் பயன் கிடைக்கும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். இருப்பினும், அது நேரடியான விளைவாக அல்லாமல், மறைமுகமாகவும் நீண்டகாலத்திற்குப் பின்னருமே கிடைக்கக்கூடியதாகும்.

எங்களது தற்போதைய ஆய்வின் வரம்பிற்குள், கல்வியின் கொள்கைகளையும் முறைகளையும் மட்டுமே முழுமையாகக் கருத்தில் கொண்டுள்ளோம்.

இந்த ஆவணத்தின் மையக் கருத்து

இந்த ஆவணம் மிஷனரிக் கல்வியின் பங்களிப்பைப் பாராட்டுவதோடு, அதன் வரம்புகளையும் சீர்திருத்தத் தேவைகளையும் வெளிப்படையாக எடுத்துரைக்கிறது. குறிப்பாக, பின்வரும் கருத்துகள் முக்கியமானவை:

• தேசிய அடையாளம்: கிறித்தவக் கல்வி, மதம் மாறியவர்களை அவர்களது சொந்த நாட்டின் பண்பாடு மற்றும் சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து அந்நியப்படுத்தக் கூடாது.

• வாழ்க்கைத் திறன்: கல்வி என்பது மனப்பாடத்தையும் தகவல் பரிமாற்றத்தையும் தாண்டி, குடும்பம், சமூகம் மற்றும் தேசிய வாழ்க்கைக்கான தயாரிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

• உள்ளூர் தலைமை: உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள் வெளிநாட்டு ஆதிக்கத்தையும் நிதிச் சார்பையும் குறைத்து, தங்களது சொந்தத் தலைமையின் கீழ் வளர வேண்டும்.

• தொழில்முறைத் தகுதி: ஆன்மிகத் தகுதி மட்டுமே கல்விப் பணிக்குப் போதாது; முறையான ஆசிரியர் பயிற்சியும் அவசியம்.

• கல்வி ஒத்துழைப்பு: கிறித்தவப் பிரிவுகள் தங்களது தனித்துவமான நம்பிக்கைகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே கல்வித்துறையில் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம்: இந்த உரை மிஷனரிகளின் கல்விப் பணியைப் பற்றிய ஒரு சுயவிமர்சன அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது. கல்வியின் மூலம் கிறித்தவத்தைப் பரப்புவது மட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் மக்களின் தேசிய அடையாளம், சமூகப் பொறுப்பு, கல்வித் தரம் மற்றும் உள்ளூர் தலைமை ஆகியவற்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று இது வலியுறுத்துகிறது.

Read More

உயர்கல்வியில் பேராசிரியர்களின் அவலமும் ஆய்வு மாணவர்களின் நிதிச் சுமையும்!

இன்றைய உயர்கல்வி அமைப்பில் மிகவும் கீழ்நிலையில் நடத்தப்படும் தொழிலாளர்களாகப் பேராசிரியர்கள் மாறிவிட்டார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் தொழிற்சங்கங்கள், பேராசிரியர்களின் பணியுரிமை, ஊதியம் மற்றும் பணிச்சூழல் சார்ந்த பிரச்சினைகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனவா என்பதும் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக உள்ளது. குறிப்பாக, தனியார் கல்லூரிகளில் பணியாற்றும் பேராசிரியர்கள் குறைந்த ஊதியம், போதிய சலுகைகள் இல்லாமை, பணிப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றுடன் பணியாற்றும் நிலை நீடிக்கிற இக்கால சூழலில் உயர்கல்வி அமைப்பில் உள்ள குற்றங்களுக்கும் பொறுப்பாகும் அவல நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு உள்ளனர்.

முனைவர் பட்டம்: 

உயர்கல்வித் துறையில் முனைவர் பட்டம் ஓர் உயர்ந்த கல்வித் தகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் பணியாற்ற விரும்பும் ஆசிரியர்களுக்கு முனைவர் பட்டம் பெறுவது முக்கியமான இலக்காக மாறியுள்ளது. முனைவர் பட்டம் பெறுவதன் அடிப்படை நோக்கம்  ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் ஆழமான அறிவைப் பெற்று, புதிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, அறிவுத்துறைக்கு ஒரு பங்களிப்பைச் செய்வது  அதன் முதன்மை நோக்கமாக இருந்து இருக்க வேண்டும்.

வேலைவாய்ப்பு, பதவி உயர்வு, ஊதிய உயர்வு மற்றும் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) விதிமுறைகளின்படி கிடைக்கும் சில சலுகைகளைப் பெறுவதற்கும் இத்தகுதி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில், ஒரு துறையில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றி அனுபவம் பெற்ற பின்னர், தமது அறிவை மேலும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கில் சில பேராசிரியர்கள் முனைவர் பட்ட ஆய்வில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், உயர்கல்வித் துறையில் தர மதிப்பீட்டு நடைமுறைகள் வலுப்பெற்ற பின்னர், முனைவர் பட்டம் பெறாத ஆசிரியர்கள் பல்வேறு தகுதிப் போட்டிகளில் பின்தங்கும் நிலை உருவானது. இதன் விளைவாக, ஆய்வார்வத்தைவிடப் பணித் தகுதியைப் பெறுவதற்காக முனைவர் பட்டம் பெற வேண்டிய கட்டாயம் பலருக்கு ஏற்பட்டது.

தேசியத் தகுதித் தேர்வு (NET), மாநிலத் தகுதித் தேர்வு (SET) போன்ற தேர்வுகள், உயர்கல்வி ஆசிரியர் பணிக்கான தகுதியை உறுதிப்படுத்தும் முக்கியமான வழிகளாக உள்ளன. இத்தகுதிகளைப் பெற்றவர்கள் ஆசிரியர் பணியில் நுழைந்து, பின்னர் தகுந்த கால அவகாசத்தில் தரமான முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்க  முனைவர் பட்டம் முதுகலைப்பட்டம் முடித்தவர்கள் நேரடியாக பிரவேசிப்பது இன்றைய ஒரு விவாதத்திற்கு உள்ளாக்க வேண்டிய பிரட்சினையே. 

 முனைவர் பட்டம் என்பது அறிவை விரிவுபடுத்துவதற்கான வாய்ப்பாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, வேலைவாய்ப்புக்கான கட்டாயச் சான்றிதழாக மாறும்போது அதன் உண்மையான கல்வி நோக்கம் பாதிக்கப்படுகிறது மட்டுமல்ல உயர் கட்டணத்தால் திறம்பட நிகழவேண்டிய  ஆராய்ச்சி முடக்கப்படுகிறது. 

 முனைவர் பட்டம்: காலக்கெடுவும் பொருளாதார நெருக்கடியும்

தற்போது முதுகலைப் பட்டம் முடித்தவர்கள் நேரடியாக முனைவர் பட்ட ஆய்வில் சேருவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆய்வின் காலவரம்பு, பல்கலைக்கழக விதிமுறைகள் மற்றும் ஆய்வின் தன்மையைப் பொறுத்து, குறுகிய காலத்திற்குள் ஆய்வை முடிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் அதிகரித்துள்ளது.

முனைவர் பட்டம் என்பது வெறும் பாடத்திட்டத்தைப் படித்து முடிப்பதல்ல. அது ஆழமான வாசிப்பு, சுயகற்றல், ஆய்வு முறைகளைக் கற்றுக்கொள்ளுதல், தரவுகளைச் சேகரித்தல், அவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்தல், ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதுதல் எனப் பல கட்டங்களைக் கொண்ட செயல்முறையாகும். எனவே, எல்லா ஆய்வாளர்களாலும் மூன்றாண்டுகளுக்குள் தரமான ஆய்வை முடித்துவிட முடியும் என்று எதிர்பார்ப்பது நடைமுறைக்கு ஏற்றதா என்றால் அது இயாலாத கட்டாயம். இயலாது என்ற னிலையில் ஆய்வு மாணவர்கள் மறு கட்டணம் பல மடங்கு கொடுக்க கட்டயப்படுத்தல் உருவாகுகிறது. 

குடும்பத்தின் பொருளாதாரத் தேவை, விரைவில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம், கல்விக்காகச் செலவிடப்படும் தொகை ஆகியவை ஆய்வாளர்களுக்கு கூடுதல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆய்வின் தரத்தைவிடக் காலக்கெடுவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் சூழல் உருவானால், ஆய்வின் ஆழமும் தரமும் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதில்  மாற்றம் இல்லை..

முனைவர் பட்டத்தின் மதிப்பும் பேராசிரியர்களின் ஊதிய முரண்பாடும்

முனைவர் பட்டம் பெற்ற பலர் கல்லூரி ஆசிரியர் பணியையே முதன்மையான வேலைவாய்ப்பாகக் கருதுகின்றனர். தொழில்துறை, ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், அரசு மற்றும் தனியார் ஆராய்ச்சி அமைப்புகள் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகாட்டுதல் மற்றும் வேலைவாய்ப்புத் தொடர்புகள் அனைவருக்கும் கிடைப்பதில்லை.

இதற்கிடையில், தனியார் கல்லூரிகளில் பணியாற்றும்  பேராசிரியர்கள் மாதம் ரூ.15,000 அளவிலான ஊதியத்தில் பணியாற்றும் அவலம் தான் உள்ளது. முனைவர் பட்டத்தின் வேலைவாய்ப்பு மதிப்பு இல்லை என்பதை இதுவரை கல்வியாளர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. அனைத்துக் கல்லூரிகளுக்கும் பொருந்தும் பொதுவான ஊதிய அளவுகள் அல்ல; இருப்பினும், தனியார் உயர்கல்வித் துறையில் நிலவும் ஊதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பற்றிய விவாதத்தை இவை எழுப்புகின்றன. இதில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் எந்த இடத்தில் உள்ளனர் என்பதையும் ஆராய வேண்டி உள்ளது.  ஒரே கல்வித் தகுதியையும் ஒத்த பணிச்சுமையையும் கொண்ட ஆசிரியர்களுக்கிடையே இவ்வளவு பெரிய ஊதிய வேறுபாடு ஏன் நிலவுகிறது என்பது ஆய்வுக்குரிய கேள்வி என்றாலும் அதன் முக்கிய காரணம் அரசின் கல்வி கொள்கையை மட்டுமே. 

ஒரு தொழிலாளி இரண்டு மணி நேரம் தண்ணீர்த் தொட்டியைச் சுத்தம் செய்வதற்கோ தோட்டத்தைச் சீரமைப்பதற்கோ ரூ.500 பெறும் சூழலில், எட்டு மணி நேரம் கல்லூரியில் பணியாற்றும் பேராசிரியர் வீட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னரும் பாடத் தயாரிப்பு, விடைத்தாள் திருத்தம், மாணவர் வழிகாட்டுதல், ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதுதல் போன்ற பணிகளைத் தொடர வேண்டியுள்ள சூழலில் அதே தொழிலாளியின் ஊதியம் தான் பெறுகிறார் என்பது பல்கலைகழங்கள் வழங்கும் பட்டங்கள் ஏற்ற ஊதியமும் அங்கீகாரமும் பெறவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது. 

முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது மட்டுமே உயர்கல்வியின் வளர்ச்சிக்கான அளவுகோலாக கருத முடியாது. அந்த ஆய்வுகள் புதிய அறிவை உருவாக்குகின்றனவா, சமூகப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை முன்வைக்கின்றனவா, மாணவர்களின் கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துகின்றனவா என்பவையே முக்கியமான கேள்விகள்.

முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் அதே நேரத்தில், தரமான ஆய்வுகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறதா என்பதைப் பல்கலைக்கழகங்கள் சுயபரிசோதனை செய்ய வேண்டும். ஆய்வின் தரத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய அமைப்புகளே, வெறும் பட்டம் வழங்கும் நடைமுறைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தால், உயர்கல்வியின் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குறியாகும். முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கு உண்மையில் எவ்வளவு பயனளிக்கிறார்? அவருடைய ஆய்வு அனுபவம் வகுப்பறைக் கற்பித்தலில் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது? மாணவர்களிடம் ஆய்வுச் சிந்தனையையும் அறிவியல் மனப்பான்மையையும் வளர்க்கிறாரா? இத்தகைய கேள்விகளும் ஆசிரியர்களின் கல்வித் தகுதியைப் போலவே முக்கியமானவையாக ஒருபுறம் இருக்க  ஆய்வு மாணவர்களுக்கும் பேராசிரியர்களுக்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் முரண்பாடுகளுக்கு உயர்கல்வி அமைப்பான பல்கலைகழங்கள் பல்கலைகழங்களை கட்டுப்படுத்தும் யுஜிசி போன்ற அமைப்புகள் வகுக்கும் வழிமுறைகள் கட்டா முறைகள் காரணமே. 

ஆய்வு மாணவர்கள் தங்கள் ஆய்வை நிறைவு செய்யப் பேராசிரியர்களின் வழிகாட்டுதலைச் சார்ந்துள்ளனர். அதே நேரத்தில், ஆய்வு நெறியாளர்கள் தங்கள் கல்விப் பணிகளுடன் சேர்த்து ஆய்வு வழிகாட்டுதல், ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியிடுதல், நிர்வாகப் பணிகள், தர மதிப்பீட்டுக்கான ஆவணங்கள் தயாரித்தல் போன்ற பல பொறுப்புகளையும் ஏற்க வேண்டியுள்ளது. இத்தகைய சூழலில், மாணவர்களின் தேவைகளையும் பேராசிரியர்களின் பணிச்சுமையையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு கல்லூரி நிர்வாகங்களுக்கும் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் உள்ளது. 

ஆனால், இத்தகைய சூழலில் ஆய்வு மாணவர்களுக்கும் ஆய்வு நெறியாளர்களுக்கும் இடையே பிரச்சினைகள் ஏற்படும்போது, அவற்றைத் தீர்ப்பதற்கான தெளிவான நடைமுறைகள் இல்லாத சூழலில் இரு தரப்பினரும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். சில நேரங்களில், நிர்வாக அமைப்புகள் தங்களது பொறுப்பிலிருந்து விலகி, பிரச்சினையின் முழுச் சுமையையும் பேராசிரியர் மீது சுமத்திவிடுகின்றனர் என்பது தான் சமீபத்திய பல னிகழ்வுகள் நினைவுப்படுத்துகின்றன. குற்றச்சாட்டுகளை குற்றமாக பரவச் செய்யும் ஊடகமும் தகுந்த ஆராய்ச்ச்ஹி நோக்கத்துடன் உயர்கல்வி அமைப்பின் பிரச்சினையை அணுகாமல் பாதிக்கப்பட்ட பேராசிரியரை மேலும் ஆச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்குகின்றனர்

ஆய்வு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் வழங்குவது ஆய்வு நெறியாளரின் கடமை. அதேபோல், ஆய்வு நெறியாளர்களுக்கு உரிய நிர்வாக ஆதரவு, பணிப் பாதுகாப்பு மற்றும் தெளிவான நடைமுறைகளை வழங்குவது கல்வி நிறுவனங்களின் பொறுப்பு. இந்த இரு தரப்பினருக்கும் இடையே நம்பிக்கையை உருவாக்குவதே உயர்கல்வி அமைப்பின் கடமையாக இருக்க வேண்டும்.

ஆய்வுக் குழுஎன்ற  நிர்வாக நடைமுறையில் உள்ள தவறுகள்!

முனைவர் பட்ட ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சிப் பணிகளை மதிப்பாய்வு செய்து, வழிகாட்டி, அதன் முன்னேற்றத்திற்கு உதவுவதற்காகப் பல்கலைக்கழகத்தால் அமைக்கப்படும் குழுவே ஆய்வுக் குழு (Research Advisory Committee – RAC) ஆகும்.

மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தின் விதிமுறைகளின்படி, ஆய்வுக் குழுவில் ஆய்வு நெறியாளர் (Research Supervisor – RS), இணை ஆய்வு நெறியாளர் (Co-Research Supervisor – CRS), இருந்தால், ஆய்வு மையத் தலைவர் (Head of Research Centre – HoRC) மற்றும் பல்கலைக்கழகத்தால் தேர்வு செய்யப்படும் இரண்டு துறைசார் நிபுணர்கள் இடம்பெறுகின்றனர்.

ஆய்வு நெறியாளர் அல்லது இணை ஆய்வு நெறியாளர், ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சித் துறையுடன் தொடர்புடைய நான்கு நிபுணர்களின் பெயர்களைப் பரிந்துரைக்க வேண்டும். அவர்களில் குறைந்தது இருவர் இணைப் பேராசிரியர் அல்லது அதற்கு மேலான பதவியில் இருப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். பரிந்துரைக்கப்படும் நிபுணர்கள் குறைந்தபட்சம் ஒரு முனைவர் பட்ட ஆய்வாளருக்காவது வெற்றிகரமாக வழிகாட்டிய அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும். இந்த நான்கு பேரில் இருவரை ஆய்வுக் குழு உறுப்பினர்களாகப் பல்கலைக்கழகம் இறுதி செய்கிறது.

ஆய்வு நெறியாளரே ஆய்வுக் குழுவின் தலைவராகச் செயல்படுகிறார். அவர் ஆய்வு மையத் தலைவராகவும் இருந்தால், அதே அல்லது தொடர்புடைய துறையைச் சேர்ந்த மற்றொரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆய்வு நெறியாளரைச் சிறப்பு அழைப்பாளராகக் கூட்டத்திற்கு அழைத்து, கூட்டக் குறிப்பேட்டில் கையொப்பமிடச் செய்ய வேண்டும்.

ஆய்வு மையங்கள் என்பது பல்கலைக்கழகத் துறைகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இணைப்புக் கல்லூரித் துறைகளில், ஆய்வுக்குத் தேவையான வசதிகள் மற்றும் வளங்களைக் கொண்ட அமைப்புகளாகும். பல்கலைக்கழகத் துறைகளில் துறைத் தலைவரும், கல்லூரி ஆய்வு மையங்களில் கல்லூரி முதல்வரும் ஆய்வு மையத் தலைவராகச் செயல்படுகின்றனர்.

இந்த அமைப்பின் அடிப்படை நோக்கம், ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சியைத் தரமான பாதையில் கொண்டு செல்வதும், ஆய்வின் முன்னேற்றத்தை மதிப்பிடுவதும், தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்குவதுமாகும். ஆனால், ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் என்பது வெறும் கையொப்பம் பெறும் நிர்வாக நடைமுறையாக மாறிவிட்டால், அதன் நோக்கம் நிறைவேறுமா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

ஆய்வுக் குழுக் கூட்டக் கட்டணம்: யாருடைய பொறுப்பு?

ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் நடைபெறுவதற்கு முன்பாக, ஆய்வாளர் பல்கலைக்கழகம் நிர்ணயித்த கட்டணத்தைச் செலுத்த வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் குறிப்பிடுகின்றன. இதனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு முக்கியமான கேள்வி, வெளிப்புறத் தேர்வாளர்களுக்கான மதிப்பூதியம் மற்றும் பயணச் செலவுகளை யார் ஏற்க வேண்டும் என்பதாகும்.

வாய்மொழித் தேர்வில் பங்கேற்கும் வெளிப்புறத் தேர்வாளருக்கு ரூ.1,000 முதல் ரூ.1,500 வரை மதிப்பூதியம் வழங்கப்படுவதாகக் கூறப்படும் நிலையில், திருநெல்வேலிக்கு வெளியூரிலிருந்து வரும் தேர்வாளரின் பயணச் செலவு, உணவு, தங்குமிடம் மற்றும் இதர செலவுகளை யார் ஏற்க வேண்டும்?

இந்தச் செலவுகளையும் ஆய்வு மாணவரே ஏற்க வேண்டிய நடைமுறை தான் தற்போது உள்ளது.  இது , பல ஆண்டுகளாக ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு வரும் மாணவருக்கு கூடுதல் பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது.

வெளிப்புறத் தேர்வாளருக்கான மதிப்பூதியம் பல்கலைகழகம் வழங்கினாலும் (மாணவரிடம் இருந்து பெறப்பட்டு) பயணப்படி, தங்குமிடச் செலவு ஆகியவற்றை வழங்குவதற்கான பொறுப்பு யாருக்கு உள்ளது? பல்கலைக்கழகம் வசூலிக்கும் கட்டணங்களில் இத்தகைய செலவுகளுக்கான ஒதுக்கீடு உள்ளதா? இருந்தால், அந்த நிதி எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது? இல்லையெனில், இந்தச் செலவுகளை ஏற்க வேண்டியவர் யார்?

இக்கேள்விகளுக்கு விதிமுறைகளின் அடிப்படையில் தெளிவான பதில் வழங்கப்பட வேண்டும். மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் தொகைகளுக்கும், தேர்வாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் தொகைகளுக்கும் இடையே வெளிப்படையான கணக்கீடு இருக்க வேண்டும்.

இது சட்டத்திற்கு முரணானதா என்பதைத் தீர்மானிக்க, பல்கலைக்கழகத்தின் நடைமுறையில் உள்ள விதிகள், கட்டண அறிவிப்புகள், தேர்வாளர் மதிப்பூதிய விதிகள் மற்றும் பொருந்தக்கூடிய அரசாணைகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், செலவுகளுக்கான பொறுப்பு தெளிவாக வரையறுக்கப்படாமல் மாணவர்கள் மீது சுமத்தப்படுவது நியாயமான நிர்வாக நடைமுறையா என்ற கேள்வியை எழுப்புவது அவசியம். மாணவர்கள்  சுமையின் அழுத்தம் பொறுக்க முடுயாமல் போகும் போது அவர்கள் முதலில் குற்றம் சாட்டுவது அவர்களுடைய ஆய்வு நெறியாளரே ஆகும். ஆய்வு நெறியாளர் பேராசிரியர் தான் தண்டிக்கப்படும் உடத்தில் எளிதில் ஊடக வெளிச்சம் படும்படி உள்ளார். 

ஆய்வு மாணவர்கள் பல்வேறு கட்டணங்களைச் செலுத்த வேண்டியிருப்பதாகப் பல்கலைக்கழகத்தின் கட்டண விவரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அவற்றில் நுழைவுத் தேர்வுக் கட்டணம், பதிவு மற்றும் கலந்தாய்வுக் கட்டணம், ஆண்டு ஆய்வுக் கட்டணம் போன்ற 41 கட்டணங்கள்  அடங்கும்.

• M.Phil./Ph.D. நுழைவுத் தேர்வுக்கான விண்ணப்பக் கட்டணம்: ஒரு விண்ணப்பத்திற்கு ரூ.2,000.
• பதிவு மற்றும் கலந்தாய்வுக் கட்டணம்: ரூ.3,000.
• கலை மற்றும் மொழித் துறை ஆய்வுக் கட்டணம்: ஆண்டுக்கு ரூ.20,000 எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூன்றாண்டுகளுக்கான மொத்தம் ரூ.60,000.
• அறிவியல், பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறை ஆய்வுக் கட்டணம்: ஆண்டுக்கு ரூ.25,000 எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூன்றாண்டுகளுக்கான மொத்தம் ரூ.75,000.
• பல்கலைக்கழகச் சிண்டிகேட் ஒப்புதல் வழங்கிய பிற கட்டணங்கள்: பொருந்தக்கூடிய விதிகளின்படி வசூலிக்கப்படுகின்றன.

இவை நீங்கள் வழங்கிய தகவல்களின் அடிப்படையிலான விவரங்கள் மட்டுமே. தற்போதைய அதிகாரப்பூர்வக் கட்டண அறிவிப்புடன் ஒப்பிட்டு, ஒவ்வொரு கட்டணத்தின் பெயர், கால அளவு மற்றும் தொகையை உறுதிப்படுத்துவது அவசியம்.

ஆய்வு மாணவர்கள் ஏற்கெனவே கட்டணங்களைச் செலுத்தும் நிலையில், ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் மற்றும் வாய்மொழித் தேர்வுடன் தொடர்புடைய கூடுதல் செலவுகளையும் ஏற்க வேண்டியிருந்தால், அவர்களின் மொத்த ஆய்வுச் செலவு கணிசமாக அதிகரிக்கிறது.

குறிப்பாக, குடும்பத்தின் பொருளாதார ஆதரவைச் சார்ந்துள்ள முதல் தலைமுறை உயர்கல்வி மாணவர்களுக்கு இத்தகைய செலவுகள் ஆய்வைத் தொடர்வதற்கே தடையாக அமையக்கூடும்.

பல்கலைக்கழகங்கள் பதிலளிக்க வேண்டிய கேள்விகள்

உயர்கல்வி என்பது பட்டங்களை வழங்கும் அமைப்பாக மட்டுமல்லாமல், அறிவை வளர்க்கும், சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் அமைப்பாகவும் இருக்க வேண்டும். அதற்காகப் பல்கலைக்கழகங்களும் கல்லூரிகளும் தங்கள் நிர்வாக நடைமுறைகளை வெளிப்படையாகவும் பொறுப்புடனும் செயல்படுத்த வேண்டும்.

முனைவர் பட்ட ஆய்வில் ஈடுபடும் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரச் சுமைகள், பேராசிரியர்களின் குறைந்த ஊதியம், ஆய்வு நெறியாளர்களின் பணிச்சுமை, ஆய்வுக் குழுக்களின் செயல்பாடுகள் ஆகிய அனைத்தும் தனித்தனியான பிரச்சினைகள் அல்ல. அவை உயர்கல்வி அமைப்பின் கட்டமைப்பு சார்ந்த சிக்கல்களுடன் தொடர்புடையவை.

எனவே,  பல்கலைக்கழகங்கள் கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் பின்வரும் கேள்விகளுக்குத் தெளிவான பதில் அளிக்க வேண்டும்:

1. ஆய்வாளர் மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன?
2. வெளிப்புறத் தேர்வாளர்களுக்கான மதிப்பூதியம் மற்றும் பயணச் செலவுகளை ஏற்க வேண்டிய பொறுப்பு யாருக்கு உள்ளது?
3. ஆய்வுக் குழுக் கூட்டங்களில் உண்மையான ஆய்வு மதிப்பீடு நடைபெறுகிறதா, அல்லது அவை வெறும் நடைமுறைகளாகச் சுருங்கிவிட்டனவா?
4. தனியார் கல்லூரி ஆசிரியர்களின் ஊதியம், பணிப் பாதுகாப்பு மற்றும் பணிச்சுமை தொடர்பான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணப்படுகிறதா?
5. முனைவர் பட்ட ஆய்வின் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கும், மாணவர்களின் பொருளாதாரச் சுமையைக் குறைப்பதற்கும் என்ன நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன?

முனைவர் பட்டம் என்பது விற்பனைக்கான சான்றிதழாகவோ, ஆசிரியர்களுக்கு விதிக்கப்படும் கூடுதல் சுமையாகவோ, ஆய்வு மாணவர்களுக்கான முடிவில்லாத செலவாகவோ மாறிவிடக் கூடாது. அது அறிவை வளர்க்கும் வாய்ப்பாகவும், ஆராய்ச்சியாளரின் திறனை மேம்படுத்தும் செயல்முறையாகவும், சமூகத்திற்குப் பயனளிக்கும் அறிவை உருவாக்கும் பாதையாகவும் இருக்க வேண்டும்.

அந்த நோக்கம் நிறைவேற வேண்டுமெனில், பல்கலைக்கழகங்கள் கட்டண வசூலில் மட்டுமல்லாமல், செலவினங்களின் வெளிப்படைத்தன்மை, ஆய்வு நெறியாளர்களின் உரிமைகள், மாணவர்களின் நலன் மற்றும் ஆய்வின் தரம் ஆகிய அனைத்திலும் சமமான கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

https://www.msuniv.ac.in/research_home.php

https://www.msuniv.ac.in/images/research/downloads/claim_forms.pdfhttps://www.msuniv.ac.in/research_home.php

Read More

நாவல்-'தேரிப்பிச்சி' – தேரிகாட்டு எழுத்தாளர் கண்ணகுமார விஸ்வநாதன்

தேரிகாட்டு எழுத்தாளர் கண்ணகுமார விஸ்வநாதன் எழுதிய 'தேரிப்பிச்சி' நாவல், மே 2026-இல் தமிழ்வெளி வெளியீட்டகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. 176 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூலின் அட்டைப்படத்தை R.C. மதிராஜும், பக்க வடிவமைப்பை S. கதிரவனும் சிறப்பாகச் செய்துள்ளனர்.

கதைக்களம் : பிச்சி, பெற்றோரின் செல்ல மகளாக வளர்கிறாள். அவளது விருப்பப்படி குமரவேலுவுடன் திருமண ஏற்பாடுகள் நடக்‌கின்றன. ஆனால், குமரவேலுவின் நண்பன் கட்டேரி பிச்சியைத் திருமணம் செய்ய ஆசைப்படுகிறான். பிச்சி அதை மறுக்கவே, ஏமாற்றத்தில் கட்டேரி தற்கொலை செய்கிறான். அந்த அதிர்ச்சியில் அவன் தாயும் இறக்கிறாள். கட்டேரியின் தம்பி மூக்காண்டி தனிமையில் வளர்கிறான். காலம் நகர்கிறது.

 பிச்சிக்குக் குமரவேலு மூலம் மகராசி என்ற பெண் குழந்தை பிறக்கிறது. ஆனால், வேலையிட விபத்து ஒன்றில் கணவனை இழக்கும் பிச்சி, தனியாளாக மகள்  மகராசியை வளர்க்கிறாள்.

வளரும் மகராசி, மூக்காண்டியை  காதலிக்கிறாள். பிச்சி முதலில் தயங்கினாலும், இறுதியில் மூக்காண்டிக்கே மகளைத் திருமணம் செய்து வைக்கிறாள். மகராசிக்குக் குழந்தை பிறந்து ஒரு மாதத்தில், எதிர்பாராத தீ விபத்தில் அவள் உயிரிழக்கிறாள். அனாதையான பேரக்குழந்தையைப் பிச்சியே வளர்க்கிறாள்.

எதிர்பாராத திருப்பம் கதையின் இறுதியில் பேரதிர்ச்சியாக  வெளிப்படுகிறது. தன் அண்ணன் இறப்பிற்குப் பிச்சியே காரணம் என மூக்காண்டி நம்புகிறான். பழிவாங்கும் நோக்கத்துடனேயே அவன் மகராசியை காதலித்துத் திருமணம் செய்துள்ளான். அன்பான கணவனாக நடித்த மூக்காண்டியின் உண்மை முகத்தை அறிந்து பிச்சி உடைந்து போகிறாள்.

மகளின் மரணத்திற்குப் பின்னால் இருப்பது பழிவாங்கும் எண்ணமா? மூக்கனின் உண்மையான நோக்கம் என்ன? என்ற கேள்விகளுடன் கதை விறுவிறுப்பாக நகர்கிறது. வாசகர்கள் கணிக்க முடியாத முடிவே நாவலின் முக்கிய பலம்.

 தந்தை போன்று  இருந்த பனையாண்டியை, அவரது மரணப் படுக்கையில் பிச்சி கவனித்துக் கொள்ளும் காட்சிகள் நெகிழ்ச்சியானவை.

ஆங்கிலேய காலகட்டத்தில் முற்றிலும் மதம் மாறி உயர்ந்த மக்கள் என ஒரு பிம்பத்தை படைத்து வைத்து இருக்கும் போது ,   நாசரேத் பகுதியின் மற்றொரு முகமான ஏழை மக்களின் வாழ்வியலை இந்நாவல் வெளிச்சமிடுகிறது. தேரி நில மக்களின் உழைப்பு, பண்பாடு மற்றும் கணவரை இழந்த பெண்களின் வாழ்க்கை நிலையை ஆசிரியர் தத்துரூபமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். செம்மணல் பூமியின் வட்டார மொழி கதைக்கு உயிர் கொடுக்கிறது.

"செம்மணலுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் அவல மானுடங்களின் வாழ்வியலை ஆவணப்படுத்துவதே என் நோக்கம்" என்னும் ஆசிரியரின் வரிகள் அப்படியே கதையில் பிரதிபலிக்கின்றன.

திருச்செந்தூர் வட்டார எளிய மக்களின் வாழ்க்கையையும், தேரிக்காட்டின் தொன்மையையும், பண்பாட்டு தளத்தையும்  அறிய விரும்பும் வாசகர்கள் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய நூல் இது.

'தேரிக்காட்டு இலக்கியவாதி' கண்ணகுமார விஸ்வநாதன் மேலும் பல சிறந்த படைப்புகளைப் படைக்க மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!

  .

Read More

கிளாரிந்தாவின் வெற்றி

ஏ. மாதவையா 1915-ஆம் ஆண்டு எழுதிய 'கிளாரிந்தா' எனும் வரலாற்றுப் புதினம், 18-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியை பின்னணியாகக் கொண்டு துணிவு, சமூகச் சீர்திருத்தம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சீரிய படைப்பாகும். ​வரலாற்றில் நிஜமாகவே வாழ்ந்த கிளாரிந்தா என்ற பெண்ணின் உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது இந்நாவல். ஒடுக்குமுறை நிறைந்த சமூகக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு, பண்பாட்டு எல்லைகளைத் தாண்டிய காதலை ஏற்று, பின்னர் கிறிஸ்தவ சமயத்தைத் தழுவி, தன் சுதந்திரமான வாழ்வை முழுமையாகச் சமூகச் சேவைக்காக அர்ப்பணித்த ஒரு மராத்திய பிராமண விதவையின் எழுச்சிமிக்கப் பயணத்தை இது கம்பீரமாகப் பதிவு செய்கிறது.அ. மாதவையாவின் வரலாற்று நாவலான "கிளாரிந்தா", சரோகினி பாக்கியமுத்து அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நூலாகும். . 

மூன்று பாகங்களாக அமைந்துள்ள இந்த நாவலின் முதல் பகுதியில், கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கைப் பின்னணியையும், அவள் வாழ்ந்த காலத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூக பண்பாட்டு சூழலையும் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. கி.பி. 1746ஆம் ஆண்டில், தஞ்சைக் கோட்டை பிரெஞ்சுப் படைகளின் அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது தஞ்சை அரசின் ஆட்சி, பிரெஞ்சுக்காரர்களின் செல்வாக்கிலிருந்து ஆங்கிலேயர்களின் ஆதிக்கத்திற்குச் செல்லும் வரலாற்றுப் பின்னணி சித்தரிக்கப்படுகிறது.

தஞ்சை மன்னரின் நிர்வாகத்தில் திவான், அரசு பண்டிதர் மற்றும் பிற உயரதிகாரிகள் முக்கியமாக பங்காற்றுகின்றனர்.

ராமண்ணா, அரசவையின் பிராமண பண்டிதர் , அமைச்சர் மற்றும் தலைமை ஜோதிடராகவும் மன்னரிடம் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றவராகவும் இருகிறார். அப்போது தஞ்சை, மன்னர் பிரதாப் சிங்கின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது.

தஞ்சை அரசின் படைத்தலைவராக இருந்த பண்டிதரின் மகன் முராரி வீரத்துடன் போராடிய நிகழ்வை போற்றும் வகையில், அவர் போர் களத்தில் இருக்கும் போது பிறந்த மகளுக்கு கிளாவிருந்தா பாய் என்று பெயரிட குடும்பத்தினர் முடிவு செய்கின்றனர். ஆனால் துரதிஷ்டம் போரின் முடியப்போகும் தருவாயில் முராரி ராவ் போரில் கொல்லப்படுகிறார் என்ற துயரமான செய்தி வந்தடைகிறது. அந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல், முராரியின் மனைவியும் மரணமடைகிறார். இதனால் பிறந்து சில நாட்களே ஆன பெண் குழந்தையின் முழுப் பொறுப்பும் அவளது தாத்தாவான அமைச்சரும் அறிஞருமான ராமண்ணா பண்டிதரின் மீது விழுகிறது.

போரில் மகனை இழந்த துயரத்தால் மனமுடைந்த ராமண்ணா பண்டிதர், தனது பேத்தியை தன் சகோதரியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, உலக வாழ்க்கையைத் துறந்து வனத்தில் துறவற வாழ்வை மேற்கொள்கிறார். பின்னர் கிளாரிந்தா, அத்தையுடன் பணிப் பெண் சாரதாவின் அன்பிலும் அரவணைப்பில் வளரத் தொடங்குகிறாள்.

பதினாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, லிட்டில்டன் என்ற ஆங்கிலேய இராணுவ அதிகாரியின் மூலம் நாட்டின் அரசியல் நிலவரத்தை அறிந்த பண்டிதர் ராமண்ணா, தஞ்சை மன்னருக்கு மீண்டும் உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அரண்மனைக்குத் திரும்புகிறார்.

தனது தாத்தாவின் திரும்பி வருகை கிளாரிந்தாவிற்கு தனது தாத்தா ராமண்ணாவின் வீட்டில் வழிகாட்டுதலின் கீழ் இந்து தர்மம், சாஸ்திரங்கள், வேதாந்தம் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் கல்வி கற்று, சிந்திக்கும் திறனும், கேள்வி எழுப்பும் அறிவாற்றலும் கொண்ட மிடுக்கான இளம் பெண்ணாக உருவெடுக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

கிளாரிந்தா திருமண வயதை எட்டியபோது, அவளுக்குத் தகுந்த மணமகனைத் தேடுகிறார் தாத்தா ராமண்ணா. திவானின் ராவின் . தம்பி மகனான மாதவனுடன் கிளாரிந்தாவை மணமுடித்துக் கொடுக்க ராமண்ணா விருப்பம் கொள்கிறார். ஆனால் ஜோதிடப் பொருத்தம் இல்லை என்று கூறி மாதவன் –கிளாரிந்தா திருமணம் நடைபெறவில்லை.

இந்த சூழலில் , பண்டிதரின் செல்வத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட 56 வயதான திவான், கிளாரிந்தாவைத் தனக்கு திருமணம் செய்து வைக்குமாறு வேண்டுகிறார்.

சாதி மற்றும் குடும்ப மரபுச் சட்டங்கள், . சமூக அழுத்தங்களும் சூழ்நிலையின் காரணமாக, தனது பதினாறு வயது பேத்தியான கிளாரிந்தாவை வயதான திவானுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க பண்டிதர் நிர்பந்திக்கப்படுகிறார். இந்த நிகழ்வே கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கையில் பின்னர் உருவாகும் பெரும் திருப்பங்களுக்கும், சிக்கல்களுக்கும் அடித்தளமாக அமைகிறது.

திவானுக்கு ஏற்கனவே தனது இறந்து போன சகோதனின் மனைவி கமலாபாயி ஆசைநாயகியாக உடன் வசித்து வருகிறாள். அதனால் திருமணம் முடித்து வந்த தனது இளம் மனைவி கிளாவிருந்தாவின் மீது உண்மையான அன்போ பாசமோ கொண்டவன் அல்ல. அவனுடைய மனம் முழுவதும் அவனது ஆசை நாயகியிடமே உள்ளது. தனது கர்வம் மற்றும் பெருமைக்காக இளம் பெண்ணை திருமணம் முடிப்பதால் கிளாவிருந்தாவின் குடும்பச் சொத்து தனக்கு கிடைக்கும் என்றும் பேராசை கொள்கிறான்..

திவான் சில மாதங்களில் நோயால் இறந்த போக கமலாபாயின் சூழ்ச்சியால், 'சதி' என்ற பெயரில் கிளாவிருந்தாவை உயிருடன் எரித்துக் கொல்ல திவானின் சகோதரன் அமத்தியாவுடன் சேர்ந்து திட்டமிடுகிறாள். யாரும் காப்பாற்ற வழி இல்லா நிலையில் கிளாவிருந்தாவின் ஊழியக்காரி சாரதா தப்பித்து போய் கிளாவிருந்தாவை காப்பாற்றும் படி ஆங்கிலேய ராணுவ அதிகாரியிடம் வேண்டுகிறாள். ஆங்கிலேய ராணுவ அதிகாரி லிட்டில்டன் சவாலான தருணத்தில் இருந்து அவளைக் காப்பாற்றுகிறார். தனது விருந்தினர் மாளிகையில் கிளாவிருத்தாவின் பணிப்பெண் சாரதாவின் பராமரிப்பில் பாதுகாப்பாக தங்கவைத்து இருக்கிறார்.

இருப்பினும், கிளாவிருந்தாவின் மனம் தனது உறவினரான மாதவன் வந்து தன்னைக் காப்பாற்றிச் செல்வான் என்ற நம்பிக்கையிலேயே நாட்களை கடத்துகிறாள். இதனிடையில் கிளாவிருந்தா எதிர்பார்த்தபடியே மாதவன் சந்திக்கிறான். . ஆனால் கைபெண்ணான கிளாவிருந்தாவை முக்கியமாக தனது பெரியப்பாவின் மனைவியாக இருந்த கிளாவிருந்தாவை தனது ஆஸ்தான மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ள பல தடைகள் உள்ளதை தெரிவிக்கிறான். அத்துடன் கிளாவிருந்தாவை ஆசைநாயகியாக வைத்துக்கொள்ள விரும்புவதாக வெளிப்படையாகக் கூறுகிறான். அந்த அவமானகரமான முன்மொழிவை கிளாவிருந்தா உறுதியாக நிராகரித்து விடுகிறாள்.

படிப்படியாக லிட்டிடன் தன்மேல் கொண்ட பரிவை உணர்ந்து, கிறிஸ்தவ கருத்தாக்கங்களில் உள்ள விடுதலை கருத்துக்கள் ஈர்க்க துவங்குகின்றன. லிட்டில்டனும் இவள் அழகிலும் அறிவிலும் நாட்டம் கொண்டு அவள் மேல் காதல் மலர்கிறது.

தான் இதுவரை நம்பின தன்னுடைய மதம், தன்னுடைய உறவினர்கள் மற்றும் தஞ்சாவூர் மன்னர் என எல்லார் வெறுப்பையும் கிளாவிருந்தா எதிர்கொள்கிறாள். அப்போது அவளுக்கு லிட்டில்டன் கனிவான அன்பும் கிறிஸ்தவத்தின் போதனைகளும் அவளுக்கு ஆறுதலும் துணிவும் வழங்குகிறது. அதன் மனிதநேயக் கருத்துகளையும் ஆட்கொண்ட . கிளாவிருந்தாவிற்கும் ஆறுதலாகவும் தெரிந்தது.

"இப்பிறவியிலும், நாம் அறியாக முற்பிறவிகளிலும் செய்த பாவங்களின் விளைவாகவே துன்பபாக்கியங்கள் நிகழ்கின்றன என்றும், அவரவர் விதியை தவிர்கவே முடியாது போன்ற கருத்தை விட வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ் சுமக்கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லோரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன்...போன்ற கிறிஸ்துவின் போதனைகளால் ஈர்கப்படுகிறாள். தன்னை மனமார நேசித்து, மரியாதையுடனும் சமமான மனைவியாகவும் நடத்த விரும்பின லிட்டில்டனின் அன்பை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். தனது தாத்தாவின் கல்லறையின் முன், இருவரும் திருமண உறுதிமொழி மேற்கொண்டு கிளாவிருந்தா என்ற பெயரை ராணுவ குதிரை வீரரின் தாயின் பெயர் கிளாரிபெல் என்பதையும் இணைத்து கிளாரிந்தா என்ற பெயரை தனக்கு சூட்டிக் கொள்கிறாள். அந்தத் திருமணம் கிளாவிருந்தாவின் வாழ்க்கையில் புதிய திருப்பத்தை கொடுக்கிறது..

அவர்களுடைய வாழ்க்கை தனிப்பட்ட இருவரின் மகிழ்ச்சியில் மட்டும் நின்றுவிடாது மக்களின் முன்னேற்றமே தனது வாழ்வின் நோக்கம் என்பதை உணர்ந்த கிளாவிருந்தா, ஏழை மக்களுக்காக பள்ளிகளை நிறுவவும், குடிநீர்க் கிணறுகளை வெட்டவும், சமூக நலப் பணிகளில் தன்னையும் முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறாள்.

இருப்பினும் கிறிஸ்தவளாக இன்னும் ஞ்சானஸ்தனம் பெறவில்லை என்ற ஒரு குறை வளுக்கு இருந்து கொண்டே இருந்தது.

வரட்டு மிஷனறியால் தொலைந்த கிளாரிந்தாவின் காதல் வாழ்க்கை

பாளையங்கோட்டையின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்த ஐரோப்பியர் குடியிருப்பில் ஒரு வசதிஆன பங்களாவில் லிட்டில்டன் மற்றும் கிளாரிந்தா மகிழ்ச்ச்ஹியுடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர். (பின்னாளிலும் அந்தக் கட்டிடம் வெடிமருந்துகளையும் மருத்துவப் பொருட்களையும் சேமித்து வைக்கும் இடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. )

பாளையங்கோட்டைக்கு வந்தபின் அவர்களின் வாழ்க்கை வெளிப்படையாக அமைதியாகத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் ஞானஸ்தானம் இதுவரை எடுக்கவில்லை. முறையான கிறிஸ்தவர்களாக வாழ இயலவில்லை என்பதில் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியுடனே கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கை நகர்கிறது.

இன்னிலையில் தஞ்சாவூர் செல்ல தம்பதிகள் தயார் ஆகுகின்றனர். சுவார்ட்ஸைச் சந்தித்து ஞானஸ்தானம் பெறப் போவதை எண்ணி பூரிப்பாக உள்ளாள் ஆனால் லிட்டில்டனின் நிலை அதற்கு மாறுபட்டதாக உள்ளது. கிளார்ந்தாவை இழந்து விடக்கூடாது என்ற அவசரத்தில் உடல் நலமற்ற ஒரு மனைவி தனது சொந்த ஊரில் இருப்பதை மறைத்தது ஆனால் பாதரியாரிடம் பொய் சொல்ல இயலாதே என்ற நிலையில் மனக்கலக்கத்தில் உள்ளார். . தன் செயலால் உருவான குற்ற உணர்வு அவரை இடைவிடாமல் துன்புறுத்த்துகிறது . மனவேதனையை மறக்க மதுவை நாடுகிறார்; அதனால் உடல்நலமும் மனவலிமையும் குறைகிறது. .

தாம் செய்த தவறு மன்னிக்க முடியாத அளவுக்கு பெரிதல்ல என்று தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டபோது, அவரது பழைய உற்சாகமும் ஓரளவு திரும்பியது.

ஆனால் கிளாரிந்தாவின் மனநிலை அப்படியல்ல. லிட்டில்டன் குற்ற உணர்வால் நோயுற்று படுக்கையில் கிடந்த காலமெல்லாம், அவள் எந்தப் புலம்பலும் இன்றி அன்புடனும் கருணையுடனும் அவரைப் பராமரித்தாள். அவர் குணமடைந்தால் அதுவே தன் வாழ்வின் பெரும் மகிழ்ச்சி என்று எண்ணி இரவும் பகலும் பணிவிடை செய்தாள்.

லிட்டில்டன், தன் ஐரோப்பிய நண்பர்கள் கிளாரிந்தாவை தனது எதிர்கால மனைவியாக மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்றும், அவள் வாழ்க்கையில் அனுபவித்த துயரங்களையும் தியாகங்களையும் புரிந்து கருணையுடன் நடத்துவார்கள் என்றும் நம்புகிறார். எனவே அவர்களுடன் அவளை அறிமுகப்படுத்தவும், சமூக நிகழ்வுகளில் பங்கேற்கச் செய்யவும் பலமுறை முயல்கிறார்.

ஆனால் கிளாரிந்தா ஒவ்வொரு முறையும் உறுதியாக மறுத்தாள். அவளுடைய மனச்சாட்சி அவளை விடவில்லை. தன்னை இன்னும் லிட்டில்டனின் உண்மையான மனைவியாக அவள் கருதவில்லை. உயிருடன் இருக்கும் மற்றொரு பெண்ணுக்குரிய மனைவி என்ற அந்தஸ்தை, அவளுடைய கணவனை பறித்துக்கொண்டு வாழ்கிறேன் என்ற எண்ணம் அவளை நாள்தோறும் வதைத்தது. மனைவியாக முழுமையாக வாழவும் முடியவில்லை; அவரைவிட்டு விலகிச் செல்லவும் அவளுக்கு வழியும் இருக்கவி ல்லை. இந்த இரு நிலைகளுக்கிடையே அவள் குற்ற உணர்ச்சியுடனும் மனவேதனையுடனும் தத்தளித்தாள்.

அதனால் லிட்டில்டனின் நண்பர்களை வீட்டில் வரவேற்பதையோ, அவர்களுடன் பழகுவதையோ அவள் விரும்பவில்லை. கிளாரிந்தாவின் இந்த நிலைப்பாடு லிட்டில்டனுக்கு பெரும் ஏமாற்றத்தையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்தியது. வேண்டுமென்றே தன்னை அவமானப்படுத்துகிறாள் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் வேரூன்றியது. எவ்வளவு நயமாக எடுத்துச் சொல்லியும், எவ்வளவு கெஞ்சியும், அவள் முடிவை மாற்ற முடியவில்லை. அதன் விளைவாக அவருக்குள் சலிப்பும் விரக்தியும் அதிகரித்தன.

மெல்ல மெல்ல அவர் கிளாரிந்தாவிடம் அக்கறையற்றவராக மாறினார். அதிக நேரத்தை ஐரோப்பிய நண்பர்களின் வீடுகளில் கழிக்கத் தொடங்கினார். சில சமயங்களில் அவர்களையே தன் வீட்டிற்கு அழைத்து, கிளாரிந்தாவின் பங்களிப்பின்றி விருந்தோம்பல் செய்தார். ஒருகாலத்தில் அன்பும் நம்பிக்கையும் நிரம்பியிருந்த அந்த இல்லறம், இப்போது குற்ற உணர்ச்சி, பிடிவாதம், மனக்கசப்பு, அவமானம் ஆகியவற்றின் பாரத்தில் சிக்கித் தவித்தது.

இருப்பினும் லிட்டில்டனின் நம்பிக்கை முற்றிலும் சிதறவில்லை. கிளாரிந்தவிற்கு ஞானஸ்நானம் கிடைத்த பின்னர் தன்னை சட்டப்படி திருமணம் செய்துகொண்டதாக சமூகத்தின் பார்வையில் அவள் கண்ணியமான மனைவியாக அங்கீகரிக்கப்படுவாள்; அவளுடைய மனச்சோர்வும் ஒரு கெட்ட கனவைப் போல மறைந்துவிடும் என்று அவர் எண்ணினார்.

அதற்காக ஐரோப்பாவில் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்த தனது மனைவியின் தகவலு ம் தமக்குச் சாதகமாக மாறும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் காலத்தை கழித்தார். தஞ்சையில் அவர்கள் அனுபவித்த மகிழ்ச்சியான நாட்கள் மீண்டும் திரும்பிவரும் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாட்களை கடத்திக்கொண்டு இருந்தனர்.

ஆனால் விதி வேறு முடிவை எடுத்திருந்தது. பாளையங்கோட்டைக்கு வந்து ஒரு வருடம் கூட ஆகும் முன்னால், சூலைநோய் மீண்டும் அவரை கடுமையாகத் தாக்கியது. தன் குடும்பத்தில் இருவர் இதே நோயால் உயிரிழந்ததை அவர் நன்கு அறிந்திருந்ததால், இந்த முறை மனஅச்சமும் அதிகமாக இருந்தது. நோயின் தீவிரம் முந்தையதை விடக் கொடுமையானதாக இருந்தது. படுக்கையை விட்டு எழ முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. தாங்க முடியாத வேதனை அவரை வாட்டியது.

நோயின் வலியால் லிட்டில்டன் எரிச்சலுடன் அவள்மீது கோபம் காட்டிய தருணங்களிலும், அவள் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் அமைதியுடனும் பொறுமையுடனும் அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அன்பு சூழ்நிலைகளால் மாறாதது; ஆனால் அந்த அன்பை முழுமையான இல்லறமாக வாழ முடியாத வேதனை, இருவரின் வாழ்க்கையையும் தொடர்ந்து நிழல்போல் பின்தொடர்ந்தது.

இந்த நாவல் மனிதர்களின் கதைகள், அரசியல் வரலாறு, தத்துவம் , சமூக பழக்க வழக்கங்கள், கிறிஸ்தவ மதமாற்றம், மிஷனறிகளின் மக்கள் மேலுள்ள ஆதிக்கம், வரட்டுத்தனமான சட்டங்கள், ஆண்களின் முரட்டுத்தனம், பெண்களின் இயலாமை இவைக்கு மத்தியில் பெண்களை ஒடுக்க சதி எவ்விதம் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை விவரிக்கும் நாவல் இது. திருநெல்வேலி, பற்றிய தகவல்கள் நமக்கு சுவாரசியமாக உள்ளது. கிறிஸ்தவத்தின் துவக்க வரலாறு அறிய விரும்பும் மக்கள் வாசிக்க வேண்டிய முக்கியமான நாவல்.

____________________________________________________________________________________________________

பகுந்தாய்வு

கணவர்களின் தோல்வியும் கிளாரிந்தாவின் வெற்றியும்

நாவலில் கிளரிந்தாவின் இரண்டு கணவர்களில் ஒருவர் இந்து சமயத்தை சார்ந்தவர் , மற்றொருவர் கிறிஸ்தவர் தத்தமது மதங்களின் நெறிகளை பின்பற்ற செயல்படுத்தத் தவறிவிடுகின்றனர்:

திவான் (இந்து கணவர்); அவளைத் தாழ்வாக நடத்தி, அவளது அறிவாற்றலையும் அன்பையும் புறக்கணிக்கிறார். இது இந்து மதத்தில் பெண்களுக்கு குடுமபத்தில்ச் மரியாதை இல்லை, சுயகவுரவத்திற்கு இடமில்லை என்ற எதிர்மறைச் சித்திரத்தை உறுதிப்படுத்துவது போல் உள்ளது.

லிட்டில்டன் (கிறிஸ்தவ கணவர்): கிளாரிந்தா மீது உண்மையான அன்பு கொண்டிருந்தாலும், தனது ஆசையைத் தீர்த்துக்கொள்ள ஒரு 'பொய்த் திருமணம்' மூலம் அவளை ஏமாற்றுகிறான். இது காலனித்துவ பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் வஞ்சகமான போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது (பாதுகாப்பு தருவதாகக் கூறி வளங்களைச் சுரண்டும் அவர்கள் மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறது. ).

ஆனால், இந்த ஆண்கள் தோல்வியடைந்த இடத்தில் கிளாரிந்தா என்ற பெண் வெற்றி பெறுகிறாள்.

லிட்டில்டன் செய்த துரோகம் தெரிந்த பிறகும், அவனது நோய்வாய்ப்பட்ட காலங்களில் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்ய அவள் முடிவெடுக்கிறாள். இது அவளை ஒரு 'கிறிஸ்துவைப் போன்ற' (Christ-like) பிம்பமாக மாற்றுகிறது. அவனது உடலுக்குச் செவிலியராகவும், அவனது ஆன்மாவைக் காக்கும் இரட்சகராகவும் அவள் மாறுகிறாள். "நீயே எனது உண்மையான இரட்சகி" என்று லிட்டில்டன் மரணப்படுக்கையில் கூறுவது இதையே உணர்த்துகிறது.

கணவர் ஹென்றி லிட்டில்டன்னுடன் வாழ்ந்த போது ஞானஸ்தானம் கிடைக்காத கிளாரிந்தா, கிறிஸ்தவ கணவர் இறந்த பின்பு , சபையிடம் ஞானஸ்தானம் பெற்று பாளையம்கோட்டையின் முதல் கிறிஸ்தவர் ஆகி கொண்டார்.

கிளாரிந்தா பார்வையில் எழுதினால் அவர் பிறந்து -வளர்ந்தது மதம், வாழ்ந்து- மறைந்த மதம் யாரும் நியாயம் செய்யவில்லை. பெண்கள் எக்காலமும் ஒடுக்கப்படுகின்றனர். இருப்பினும் பெண்கள் தங்கள் கருணையான உள்ளத்தால் அன்பான செயல்களால் மறுபடியும் தங்களை நிரூபித்து கட்டமைத்துக் கொள்கின்றனர்.

மதமாற்றம்: 'கிறிஸ்தவ பதிவிரதை' மற்றும் சமூகத் தொண்டர்

மதமாற்றம் என்பது உயர்குடி பிராமணப் பெண்களின் நற்பண்புகளைச் சிதைத்துவிடுமோ என்று அஞ்சிய சீர்திருத்தவாதிகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, மாதவய்யா கிளாரிந்தாவின் மதமாற்றத்தை ஒரு 'மறு உருவாக்கமாக சித்தரிக்கிறார். அதாவது, பிராமணப் பண்பாட்டின் உன்னதமான 'பதிவிரதை' எனும் லட்சியப் பெண் பிம்பத்தை அப்படியே சிதைக்காமல், ஒரு கிறிஸ்தவச் சூழலுக்கு அவர் மாற்றுகிறார்.

நாவலில் கிளாரிந்தா ஒரு பதிவிரதையாகவே விவரிக்கப்படுகிறாள். "உயர்குடியில் பிறந்த ஓர் இந்து மனைவிக்கு அவளது கணவன் வெறும் தலைவன் மட்டுமல்ல, அவன் அவளது தெய்வமும் கூட; அவனுக்குச் செய்யும் கடமைகளே அவளுக்கு ஒரு வகை வழிபாடு" என்று உரை கூறுகிறது.

லிட்டில்டனுடனான அவளது வாழ்க்கை அவளது 'பிராமணப் பெண்' என்ற அடையாளத்தை அழித்துவிடவில்லை. மாறாக, அவளது இயல்பிலேயே ஊறியிருந்த அந்தப் பதிவிரதை குணம், லிட்டில்டனுடனான காதலில் முழுமையான வெளிப்பாட்டை அடைகிறது. லிட்டில்டன் அவளது அர்ப்பணிப்பை மதித்து, அவளுக்கு ஆபரணங்கள் மற்றும் விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அள்ளித் தந்து அன்பு செலுத்துகிறான்

லிட்டில்டனுடன் திருமணத்திற்குப் பிறகு அவளுடைய உலகமே லிட்டில்டனைச் சுற்றியே சுருங்கிவிட்டது. அவர் மீதான அன்பு, இல்லறப் பொறுப்புகள், கல்விப் பயிற்சிகள் என்று நாட்கள் விரைந்து ஓடின. வெளி உலகத்தோடு பழகுவதற்கோ சமூக உறவுகளை வளர்ப்பதற்கோ அவளுக்கு நேரமும் மனமும் இல்லாமல் போயின.

#பாளையங்கோட்டைக்கு வந்த பிறகு இந்தத் தனிமை இன்னும் ஆழமடைந்தது. திருமணம் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்படாத நிலை , சமூகத்தின் பார்வை, தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய குற்ற உணர்வு ஆகியவை அவளை வீட்டிற்குள்ளேயே அடைத்து வைத்தன. யாரையும் சந்திக்க விரும்பவில்லை; யாருடைய இரக்கத்தையும் நாடவில்லை. உலகத்திலிருந்து தன்னைத் தானே விலக்கிக்கொண்டாள்.

ஆனால் அந்த இல்லற வாழ்க்கை நீண்டதாக அமையவில்லை. ஏழு ஆண்டுகள் மட்டுமே அவளோடு வாழ்ந்த லிட்டில்டன் திடீரென இறந்தார். அந்த மரணத்தோடு கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கையும் மீண்டும் ஒரு கேள்விக்குறியாகியது. ஒரு பெண் தனது சொந்த நாட்டிலும் சொந்த வீட்டிலும் இருந்தபோதும், கணவனை இழந்த கணமே அவள் அந்நியவளாக கருத்தப்படுகிறாள்.

அந்தச் சமயத்தில்தான் மேரி என்ற கிறிஸ்தவப் பெண் கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கைக்குள் அறிமுகமாகிறாள் . மேரியின் கணவன் பாளையங்கோட்டை சார்ஜெண்டாக இருந்தவர். தீவிர மதப்பற்றும் சுவிசேஷப் பணியிலும் ஈடுபாடும் கொண்ட குடும்பம் அது. கிளாரிந்தாவின் அழகு, செல்வம், உயர்ந்த பண்பாடு ஆகியவற்றைப் பற்றி ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்த மேரி, பலமுறை நட்புகொள்ள முயன்றிருந்தாள். ஆனால் கிளாரிந்தாவின் தனிமை காரணமாக அது சாத்தியமாகவில்லை.

லிட்டில்டன் இறந்தபின், தனிமையில் நின்ற கிளாரிந்தாவை ஆறுதல் கூற வந்தவர் மேரி. தொடக்கத்தில் மேரியின் அணுகுமுறை ஒரு தீவிர கிறிஸ்தவ விசுவாசியின் பார்வையாக இருந்தது. கிளாரிந்தாவின் கடந்தகால வாழ்க்கையில் பாவத்தின் கறை இருப்பதை மெதுவாகச் சுட்டிக்காட்டி, உண்மையான மனந்திரும்புதலும் இரட்சகர் மீது முழு நம்பிக்கையும் மட்டுமே அவளுக்கு அமைதியைக் கொடுக்கும் என்று அறிவுறுத்தினாள். மேரியின் நடவடிக்கை பேச்சு கிளாரிந்தாவில் சலிப்பை உருவாக்கியது.

ஆனால் பழக்கம் வளர வளர மேரியின் எண்ணமும் மாறியது. வதந்திகளில் கேட்டது போல கிளாரிந்தா ஒழுக்கங்கெட்டவள் அல்ல; மாறாக உயர்ந்த பண்பும் நெகிழ்வான உள்ளமும் கொண்ட பெண் என்பதை உணர்ந்தாள். அதேபோல் கிளாரிந்தாவும் மேரியை வெறும் மதப்பிரசங்கியாக அல்ல, பிறர் துன்பத்தைத் தன் துன்பமாக எண்ணும் கருணைமிக்க மனிதராகக் காணத் தொடங்கினாள்.

வறுமை, நோய், பசி, சமூக ஒதுக்கல் ஆகியவற்றால் வாடிய மக்களைத் தேடி சென்று உதவுவதையும் தன் வாழ்க்கைப் பணியாகக் கொண்டிருந்தாள். இந்தப் பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்ய பொருளாதார ஆதரவு தேவை என்பதை அவள் நன்கு அறிந்திருந்தாள். அதனால் தர்மப் பணிகளுக்கு துணைநிற்கக்கூடிய செல்வந்தர்களையும் தேடினாள்.

கிளாரிந்தாவுடன் நட்பு கொள்ள அவளுக்கு பல காரணங்கள் இருந்தன. செல்வம் இருந்தது; அதைவிட முக்கியமாக, ஆழமான இறைநம்பிக்கையும் கல்வியறிவும் இருந்தன. பழகியபின், கிளாரிந்தாவின் வேதாகம அறிவு தன்னைவிட விரிவானது என்பதை மேரி ஆச்சரியத்துடன் உணர்ந்தாள்.

அன்றாடம் தன் சேவைப் பணிகளில் கண்ட ஏழைகளின் கதைகள், நோயால் வாடியவர்களின் வேதனைகள், பட்டினியால் தவித்த குழந்தைகள், சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் பற்றிய அனுபவங்களை மேரி கிளாரிந்தாவிடம் பகிர்ந்தாள். அந்தக் கதைகள் கிளாரிந்தாவின் துயரமுற்ற இதயத்தை மெதுவாக மாற்றத் தொடங்கின. தன் தனிப்பட்ட துக்கத்தைத் தாண்டி, பிறரின் துயரத்தை நோக்கிப் பார்க்கும் புதிய வாழ்க்கை அவளுள் பிறந்தது.

முதலில் லிட்டில்டனின் இழப்பை மறப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. தத்தெடுத்த மகன் சின்னக் கோபாலன் அவளுக்கு ஓரளவு ஆறுதலாக இருந்தான். அவனைச் சுற்றியே அவளுடைய பாசம் திரும்பியது.

லிட்டில்டன் விட்டுச் சென்ற பெரும் சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பும் அவள்மீது இருந்தது. சாரதா மீண்டும் தஞ்சைக்குத் திரும்பலாம் என்று பலமுறை கூறினாள். ஆனால் கிளாரிந்தா மறுத்துவிட்டாள். லிட்டில்டன் தனது கடைசி நாட்களைக் கழித்த வீடும், அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்ட கல்லறையும் இருந்த பாளையங்கோட்டையை விட்டுப் பிரிய அவளால் முடியவில்லை.

இந்த முடிவுதான் பின்னாளில் திருநெல்வேலி வரலாற்றையே மாற்றியது. தனிப்பட்ட துயரத்தை சமூகத் தொண்டாக மாற்றிய கிளாரிந்தா, லிட்டில்டன் நினைவாகவும் இறைவனுக்கான நன்றிக்கடனாகவும் 1783ஆம் ஆண்டு தனது சொந்தச் செலவில் ஒரு சிற்றாலயத்தைக் கட்டினாள். அது திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் முதல் புராட்டஸ்டண்ட் ஆலயமாக வரலாற்றில் இடம்பிடித்தது.

பின்னர் உபதேசியர்களை நியமித்து, கிராமங்களில் வழிபாட்டுக் கூடங்களை நிறுவி, கல்வி, தர்மம், கிறிஸ்தவப் பணிகளை விரிவுபடுத்தினாள். லிட்டில்டன் விட்டுச் சென்ற செல்வத்தை தனக்காக அல்ல, துன்புற்ற மக்களின் வாழ்வை உயர்த்துவதற்காகச் செலவிட்டாள்.

இவ்வாறு, சமூகத்தின் கண்களில் "சந்தேகத்திற்குரிய பெண்" என்று தொடங்கிய கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கை, காலப்போக்கில் "திருநெல்வேலி புராட்டஸ்டண்ட் திருச்சபையின் அன்னை" என்று வரலாறு போற்றும் நிலைக்கு உயர்ந்தது. அவளுடைய தனிப்பட்ட காதல் வரலாறு, இறுதியில் ஒரு சமூக மறுமலர்ச்சியின் வரலாறாக மாறியது.

கிளாரிந்தா வரலாறு: #மிஷனரிகளின் அணுகுமுறையைப் பற்றிய சில கேள்விகள்

மாதவையாவின் கிளாரிந்தா நாவலில், ஒரு முக்கியமான சம்பவம் இடம்பெறுகிறது:

"அவர் ஞானஸ்நானம் பெற விரும்பியதற்கான காரணத்தை நான் கேட்டேன். அதற்கு, 'அவர் என்னைக் காப்பாற்றி கொள்வதற்காக' என்று பதிலளித்தார்."

இந்தச் சிறிய குறிப்பே பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

முதலாவதாக, கிளாரிந்தாவுக்கு உடனடியாக ஞானஸ்நானம் வழங்க சுவார்ட்ஸ் மற்றும் மிஷனரிகள் தயக்கம் காட்டுகிறனர். அவருக்கு கிறிஸ்தவ போதனையை முழுமையாகக் கற்பிக்க போதிய காலம் இல்லை என்பதே அதற்குக் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், ஞானஸ்நானம் வழங்குவதில் ஒரு எச்சரிக்கை அல்லது தயக்கம் இருந்தது என்பதை அறிய முடிகிறது.

இரண்டாவதாக, அந்தப் பதிவில் கிளாரிந்தா "ராணுவ அதிகாரி லிட்டில்டனின் மனைவி" என்று அல்ல, "மராட்டிய பிராமண அதிகாரியின் மனைவி", "அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்" என்ற அடையாளத்திலேயே குறிப்பிடப்படுகிறார். தன் பிறந்த ஊரை விட்டு வெளியேறி, லிட்டில்டனுடன் நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்த பின்னரும், அவரது பழைய சமூக அடையாளமே முக்கியமாக பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

மேலும், லிட்டில்டன் செய்த செயல் அக்காலச் சூழலில் ஒரு மிகப்பெரிய சமூகப் புரட்சியாகக் கருதப்பட வேண்டும்.. சதி மரபிலிருந்து ஒரு இளம் பிராமண விதவையை உயிருடன் காப்பாற்றி, அவளுக்குப் புதிய வாழ்க்கை அளித்தார். ஆனால் இந்தச் செயலை மிஷனரி பதிவுகளில் பெரிதாகப் பாராட்டியதற்கான சான்றுகள் இல்லை. மாறாக, திருமண உறவு முறையாக இல்லையென விமர்சனங்களே காணப்படுகின்றன.

லிட்டில்டனின் வாழ்க்கையும் சேவையும் தனித்த வரலாறாக பதிவு செய்யப்படாததும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

இதனால், லிட்டில்டன் இறந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே கிளாரிந்தா ஞானஸ்நானம் பெற்றார் என்பதும் முக்கியமான உண்மை. அக்காலத்தில் பிராமண விதவைகளின் மறுமணத்திற்கு கடுமையான சமூகத் தடை இருந்தது. லிட்டில்டன் இறந்தபோது கிளாரிந்தாவின் வயது சுமார் 26 முதல் 30 வரை இருந்திருக்கலாம்.

கிளாரிந்தா தனது செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி தேவாலயம் கட்டிக் கொடுத்ததையும், பல்வேறு சமூகப் பணிகளை மேற்கொண்டதையும் மிஷனரிகள் பாராட்டினாலும், அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, சமூகப் போராட்டம் மற்றும் தியாகம் ஆகியவற்றுக்கு அதே அளவிலான அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அவரை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன், அவரது வாழ்க்கையை மதிப்பீடு செய்து பார்த்த மனநிலை மிஷனரி பதிவுகளில் காணப்படுகிறது.

கிளாரிந்தா ஞானஸ்நானம் கோரியபோது, தனது உயிரைக் காப்பாற்றிய லிட்டில்டனின் நினைவையே முதன்மைக் காரணமாகக் கூறுகிறார். இது ஆழமான #இறையியல் நம்பிக்கையை விட, தனது வாழ்க்கைப் #பாதுகாப்பு மற்றும் #நன்றியுணர்வு ஆகியவை அப்போது முக்கியப் பங்கு வகித்திருக்கலாம் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. அத்துடன், மீண்டும் தஞ்சாவூருக்குத் திரும்பினால் தமக்குப் பாதுகாப்பு இருக்காது என்ற அச்சமும் இருந்திருக்கலாம்.

மேலும், கிளாரிந்தாவின் இயற்பெயர் "கோகிலா" என்று பின்னாளில் கூறப்படுகிறது. ஆனால், அந்தப் பெயருக்கான முதன்மை ஆவண ஆதாரம் என்ன என்பது இன்னும் தெளிவாக விளக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமாக உள்ளது.

இன்று பரவலாக அறியப்படும் கிளாரிந்தா வரலாற்றின் முக்கிய ஆதாரமாக அ. மாதவையாவின் 1915 ஆம் ஆண்டின் Clarinda நாவலே கருதப்படுகிறது. பின்னர் அது 1956 மற்றும் 1976 காலகட்டங்களில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு மக்கள் மத்தியில் அவர் கதை பரவியது. ஆனால், கிளாரிந்தா வாழ்ந்த காலத்திலேயே பல மிஷனரிகளின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் விரிவாக எழுதப்பட்டிருந்தும், கிளாரிந்தாவின் வாழ்க்கை தனித்த வரலாறாக ஏன் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. இது, அவர் உயிருடன் வாழ்ந்த காலத்தில் மிஷனரி அமைப்புகளிடம் முழுமையான அங்கீகாரம் பெறவில்லை என்ற கருத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது.

அதேபோல், கிளாரிந்தாவின் சொத்துக்கள் பின்னர் தேவாலய நிர்வாகத்துடன் இணைக்கப் பட்டு உள்ளதை கவனிக்கலாம். ஆனால், அதற்கு மாற்றாக தேவாலயத் தலைமைகள் கிளாரிந்தாவின் தனிப்பட்ட நலன், பாதுகாப்பு அல்லது வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்காக என்ன செய்தார்கள் என்பதற்கான தெளிவான ஆவணங்கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

இதனைப் பார்க்கும்போது, கிளாரிந்தா பல ஆண்டுகள் மிஷனரி தலைவர்களிடம் கிறிஸ்தவராக வேண்டுதல் வைத்தது, பெண் ஊழியர்களுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தது, முதன்மையாக பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக ஆதரவை நாடியதற்காக இருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் தோன்றுகிறது. மேலும், அவர் மதம் மாறுவதற்கு முன்பே சமூகச் சேவை மனப்பான்மையுடன் வாழ்ந்தவர் என்பதற்கான சான்றுகளும் அவரது வாழ்க்கையில் காணப்படுகின்றன. அவரது தொண்டுணர்வு, மதமாற்றத்திற்குப் பிறகு உருவானது அல்ல; அதற்கு முன்பே அவரது வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாக இருந்தது என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய அம்சமாகும்

கிறிஸ்தவ மிஷனரி சான்றுகள்

பாளையங்கோட்டையில் புராட்டஸ்டாண்டு ஆலயம் இல்லையே என்ற குறை அவள் உள்ளத்தை உறுத்தியது. அந்தக் குறையைப் போக்க தனது கணவரின் பூதவுடலை வைத்த கல்லறைக்கு அருகே ஒரு சிற்றாலயத்தை #1783ஆம் ஆண்டு தனது செலவிலேயே கட்டி முடித்தாள். திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் கிளாரிந்தா கட்டிய ஆலயமே #முதல் முதலில் தோன்றிய புராட்டஸ்டாண்டு ஆலயமாகும். லிட்டில்டன் வைத்துச் சென்ற சொத்துக்களைப் பிறர் துன்பங்களைத் துடைப்பதற்குத் தங்குதடையின்றித் தாராளமாகச் செலவிட்டு வந்தாள்.

கிளாரிந்தாவின் சமயச் சொற்பொழிவுகளுக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தது. தனது பணியில் உதவியாக இருக்கும்படி, தன் செலவிலேயே மரிய சவரி என்ற பெயருடைய உபதேசியாரை நியமித்து கிறிஸ்தவ சமயத்துக்காக அவர் தொண்டு செய்துகொண்டிருந்தார் ..

கிறிஸ்தவத்தின் செறிவான அறிவை எட்டுவதற்குள் கிளாரிந்தாவிற்கு ஞானஸ்நானம் செய்து வைத்தது எங்களுக்கு வருத்தமளித்தது’ என்று சுவார்ட்ஸ்’சொல்லி உள்ளதாக ஜர்னல்ஸ், 1771 குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது.

தஞ்சாவூரில் இருந்தபொழுதே அவர் சுவார்ட்ஸிடம் ஞானஸ்நானம் செய்து வைக்கும்படி கேட்டிருந்தார். ஆனால் அவர் அந்தத் தகாத உறவில் ஈடுபட்டிருக்கும்வரை அது மறுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த அதிகாரி கீழ்வாத நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அவர் அவருக்கு மிகவும் விசுவாசமாகப் பணிவிடைகள் செய்துவந்தார். திருமணம் செய்துகொள்வதாக வாக்களித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. தமது சொத்துக்கள் முழுவதையும் அவருடைய பெயரில் எழுதி வைத்ததை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தக் கருத்து உருவாகியிருக்கலாம்.

அந்த அதிகாரிக்கு சுவார்ட்ஸ் நேரடியாக அளித்த எச்சரிக்கைகள் கருத்தில் கொள்ளப்படாமலே போயின. என்றாலும், ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் அவர் தமது ஆசைநாயகிக்கு விவிலியக் கதைகளும் கிறிஸ்தவக் கொள்கைகளையும் தொடர்ந்து போதித்து வந்தார்.

சில ஆண்டுகள் கழித்து பாளையங்கோட்டையில் தமக்குக் கிறிஸ்தவத்தைப் போதிக்குமாறு அவர் மீண்டும் ஒரு கோரிக்கையை முன்வைத்தார். பல்வேறு தரப்புகளிலிருந்தும் அவரைப் பற்றி நல்ல முறையில் கருத்துகள் தெரிவிக்கப்பட்டதால், இம்முறை ஞானஸ்நானம் என்பது அவருக்கு மறுக்கவியலாத ஒன்றாக ஆனது. மிகுந்த உணர்ச்சி பூர்வமாக அவர் ஞானஸ்நானத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.

அவருடைய விருப்பப்படி கிளாரிந்தா என்று பெயர் சூட்டப்பட்டார். அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் பொதுமக்கள் மத்தியில் #ராசா வீட்டு கிளாரிந்தா என்று அழைக்கப்பட்டார். தெய்வ வசனத்தைப் பரவச் செய்வதில் இது ஒரு பெரும் ஊன்று சக்தியாக விளங்கும் என்று சுவார்ட்ஸ் எதிர்பார்த்தார்.

‘1778 பிப்ரவரி இறுதியில் சுவார்ட்ஸ் திருநெல்வேலியிலுள்ள ஒரு ஐரோப்பியர்

திருமணத்திற்காக பாளையங்கோட்டை வந்திருந்த போது , ‘சுவார்ட்ஸ் சில குழந்தைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் செய்துவைக்க இருந்தபோது, ஒரு இளம் பிராமணப் பெண்மணி தமது வளர்ப்பு. மகனோடு முன்வந்து ஞானஸ்நானம் செய்து வைக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டதாக தகவல் உள்ளது.

1780இல் பாளையங்கோட்டைக்கு வந்திருந்த திரு. பவுல் கிளாரிந்தாவைப் பற்றிப் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: ‘

அவள் கிறிஸ்தவ மதத்தை விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

அவளைச் சுற்றியுள்ளோரின் நலனைப்பற்றியும் மிகவும் அக்கறை கொண்டிருக்கிறாள். அவளைச் சந்திக்கக் கிடைத்த வாய்ப்புக்காக நான் மகிழ்ச்சியுறுகிறேன்.’ ,ஊழியர் பவுல் கிளாரிந்தாவின் வேலையாளுக்கு யோவான் என்று பெயரிட்டு ஞானஸ்நானம் அளித்தார்.

தரங்கம்பாடியில் உள்ள ஒரு இந்திய உபதேசியார், ‘அவளுடைய ஆழ்ந்த ஞானத்தையும் முன்மாதிரி வாழ்க்கையையும் சான்று பகர்கிறார்.

பிஷப் கால்டுவெல் எழுதிய ‘தின்னெவேலி மிஷன்’ என்னும் நூலின் தொடக்ககால வரலாற்றின் பதிவுகளிலிருந்து சில தகவல்களில் கிளாரிந்தா பற்றிய தகவல்கள் இவ்வாறாக உள்ளது . ‘ஓர் #ஆங்கிலேய அதிகாரிடைய மனைவி நமது திருச்சபையில் உறுப்பினராக இருந்தார். அவர் ஒரு மராட்டியப் பிராமணரின் விதவை. அந்தப் பிராமணர் தஞ்சையில் அரசருக்காகப் பணியாற்றி வந்தார். தமது கணவரின் இறப்புக்குப் பிறகு லிட்டில்டன் என்ற ஆங்கிலேய அதிகாரியுடன் மணமுடிக்காமலே இணைந்து வாழ்ந்தார். அந்த அதிகாரி சில காலத்திற்குத் தஞ்சையில் பொறுப்பு வகித்ததாகத் தெரிகிறது.

‘பாளையங்கோட்டைக்குத் தெற்கே உள்ள தேரிவிளையிலும் 24 பேர் இருந்தனர். தேரிவிளை என்பது கிளாரிந்தாவிடம் அடகு வைக்கப்பட்ட பல கிராமங்ளுள் ஒன்று. அந்த 24 பேர்களுள் சாணார்கள் அல்லது பனையேறிகள் சாதியைச் சேர்ந்த இரண்டு குடும்பங்களும் இருந்தன. அந்தச் சாதியில் முதன்முதலில் மதம் மாறியவர்கள்... மரிய மற்றும் சவரி.

1785 ஜனவரியில் சுவார்ட்ஸ் பெருமதிப்பிற்குரிய சத்தியநாதனைப் பாளையங்கோட்டைக்கு அனுப்பிவைத்தார். அவர் வல்லத்தில் மிகுந்த விசுவாசத்தோடு நீண்ட நாள் பணியாற்றியவர்.

அதன்படி, ஊர்வழக்கத்திற்கு மாறாக, பாளையங்கோட்டையில் பொதுப் பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களில் பிச்சமுத்துவையும் சலவைக்கார சாதியைச் சேர்ந்த மற்றும் பலரையும் உடன் சேர்த்துக்கொள்ள அவருக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டிருந்தது.

ஆங்கிலேய அதிகாரி, தேவாலயம் கட்டும் பணிக்கு உதவும் வகையில் கிளாரிந்தாவுக்கு சுண்ணாம் பையும் பல்வேறு பொருட்களையும் அளித்தார். மீதமுள்ள பணியைக் கிளாரிந்தா தனது சொந்தச் செலவில் மேற்கொண்டார்.

‘அந்தக் கட்டடம் தூய்மையானது; சிறியது; ஓடுவேய்ந்த கூரை கொண்டது. சுவார்ட்ஸால் போதனை செய்யப்பட்டு, ஞானஸ்நானம் செய்யப்பட்ட ஒரு பிராமணப் பெண்மணியால் கட்டப்பட்டது. இதில் ஒன்றிரண்டு ஆங்கிலேய கனவான்கள் அவருக்குக் கட்டுமானப் பொருட்கள் அளித்து உதவினர்’ (*எஸ்பிசிகேயின் 1788 ஆண்டுக்கான அறிக்கையிலிருந்து*)

பாளையங்கோட்டையில் அதிக வெற்றி அனுபவம் கிட்டும் என்று சுவார்ட்ஸ் கணக்கிட்டார்.

குறிப்புகள் பிஷப் வெஸ்டர்னின் 'தின்னெவேலி தேவாலய வரலாற்றி'லிருந்து திரட்டியவை)

1779 ஜூன் மாதம்16ஆம் நாள்இல் தரங்கம்பாடியிலிருந்து வந்த ஃபிலிப் என்ற ஒரு மேல்நாட்டு அமைச்சர் பாளையங்கோட்டையில் கிளாரிந்தாவைச் சந்தித்துள்ளார். புனித விருந்தில் அவள் மிகுந்த பக்தியுடன் கலந்து கொண்டதைப் பற்றி அவர் கூறியுள்ளார்.

சுவார்ட்ஸ் மீண்டும் 1785ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் ர் - கிளாரிந்தா கட்டிய தேவாலயத்தைப் புனிதப்படுத்துவதற்காக பாளையங்கோட்டைக்கு வந்ததாக தனது கடிதத்தில் குறிப்பிட்டு உள்ளார்:

கிளாரித்தா பள்ளியை பராமரித்து வந்துள்ளார். மேலும் ஏழை, எளிய மக்களுக்குப் பெரிதும் உதவியுள்ளார்.

கிளாரிந்தா ஏறத்தாழ 1806இல் மறைந்தார்.

கோலான்பும் ஹாரேஸும் எஸ்பிசிகேவிற்கு எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்கள்: ‘பிராமண சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண்மணி சில ஆண்டுகளுக்குமுன் பாளையங்கோட்டைக்கு அருகே மறைந்தார். அவர் தமது தத்துப்பிள்ளைக்கும் அவருடைய மனைவிக்கும் பெருமளவு பணத்தை வைத்துள்ளார். ஆனால் அந்தப் பணம் மலபாரைச் சேர்ந்த ஒரு பணக்காரரிடம் இருந்தது. அவர்களால் அதை அவரிடமிருந்து பெற முடிந்திருக்வில்லை.’

ஜேம்ஸ் எச்யுக் 1818இல் இவ்வாறாக் குறிப்பிட்டு உள்ளார் -‘(கிளாரிந்தாவின்) இந்தத் தேவாலயம் தற்போது பராமரிப்பின்றி இருக்கிறது. என்றாலும் உள்ளூர் திருச்சபை இன்னமும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் தேவாலயத் திருவிழாக்கள் போதும் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.’

1821இல் காலத்தில் அது சீரமைக்கப்பட்டுப் பின்னர் தொடர்ந்து ஆங்கிலத் திருச்சபையாலும் இந்தியத் திருச்சபையாலும் தேவாலயமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

1826 ல் #மதராஸ் அரசாங்கம் ரூ.1174 செலவில் தேவாலயத்தைச் சுற்றி புதிய, வலுவான சுவரொன்றை எழுப்பியது.

1848இல் எஸ்பிசிகேயின் மதறாஸ் குழு ரூ.277 செலவில் தேவாலயத்தை மீண்டும் செப்பனிட்டது. இதில் பாளையங்கோட்டையில் வாழும் ஐரோப்பிய மக்களும் உதவினர்.

#வரலாற்றுக் குறிப்புகள்

ஓர்மே எழுதிய ஹிஸ்டரி ஆஃப் இந்துஸ்தான் (*ஹிந்துஸ்தானத்தின் வரலாறு*);

ரனாடே எழுதிய ரைஸ் ஆஃப் த மராட்டா பவர் (*மராட்டிய அரசின் வளர்ச்சி*);

ஹெமிங்வே எழுதிய கெஜெட்டர் ஆஃப் த டாஞ்சூர் டிஸ்ட்ரிக்ட் (*தஞ்சாவூர் மாவட்ட அரசுக் குறிப்பேடு*);

பிஷப் கால்டுவெல் எழுதிய த தின்னெவேலி மிஷன் (*திருநெல்வேலி சரித்திரம்*); .

கானன் பென்னி எழுதிய த ஹிஸ்டரி ஆஃப் த சர்ச் இன் மெட்ராஸ் (*சென்னையிலுள்ள தேவாலயத்தின் வரலாறு*);

கர்னல் மலிசன் எழுதிய க்ளைவ் அண்ட் ட்யூப்ளை (*க்ளைவையும் ட்யூப்ளேயையும் – இந்தியாவை ஆட்சி செய்தவர்கள்*);

சர் சார்ள்ஸ் வில்சன் எழுதிய க்ளைவ் (*சாகசமிக்க ஆங்கிலேயர்கள்*);

ஹிக்கி எழுதிய த டாஞ்சூர் ப்ரின்சிபாலிடி (*தஞ்சாவூர் மாகாணம்*);

பையர் லைய்ன் எழுதிய த லேண்ட் ஆஃப் த தமுலியன்ஸ் (*தமிழர்களின் நாடு*);

நரசிம்மலு எழுதிய தமிழ் ஹிஸ்டரி ஆஃப் சவுத் இந்தியா & சி (*தென்னிந்தியாவின் தமிழ் வரலாறு*).

History of Hindustan by Orme.

Rise of the Maratha Power by Ranade.

Gazetteer of the Tanjore District by Hemingway.

The Tinnevelly Mission by Bishop Robert கால்டவெல்ல்

The History of the Church in Madras by Canon Penny.

Clive and Dupleix by Colonel George Bruce Malleson.

Clive by Sir Charles Wilson.

The Tanjore Principality by Hickey.

The Land of the Tamulians by Pierre Lannoy.

Tamil History of South India & Ceylon by M. N. Narasimhalu.

மேற்கூறிய நூல்களுள் அந்தக் காலகட்டத்தின் வரலாற்று நுணுக்கங்களை அறிந்துகொள்வதில் பெரிதும் உதவியவை இந்த நூலின் ஆசிரியர்களுக்கு தமது நெஞ்சார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்து உள்ளார் நூல் ஆசிரியர்.

பாரம்பரிய இந்து தர்மமும் கிளரிண்டாவின் அறப்பணிகளும்

இருப்பினும், தனது இந்து வாழ்விலிருந்து கிறிஸ்தவ வாழ்விற்கு மாறும்போது, சமூகத்தில் நலிந்தவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் மற்றும் அறப்பணிகள் மூலம் தனது சமூகத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆவலைக் கிளாரிந்தா தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறாள்.

கிளாரிந்தாவின் சொத்துக்காகவே அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்ட முதல் கணவர் திவான், அவளதுசொத்துக்களைத் தனது மருமகனுக்கு உயிலாக எழுதித் தருமாறு அவளை வற்புறுத்துகிறார். சட்டப்படி ஒரு பெண் தனது திருமணத்தின் போது கொண்டு வரும் சொத்து அவளது முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். கிளாரிந்தாவின் வசம் சில வீடுகளும், இரண்டு கிராமங்களின் வருவாயும் இருந்தன.

தனது கல்வி அறிவையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக, திவானுக்கு மராத்திய மொழியில் ஒரு கடிதம் எழுதும் கிளாரிந்தா, ஒரு கிராமத்தின் வருவாயைக் கொண்டு அறக்கட்டளைகளை நிறுவ வேண்டும் என்ற தனது தாத்தாவின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றப்போவதாக உறுதிபடக் கூறுகிறாள். இந்த அறச்செயலைத் தனது தாத்தாவின் "புனித நினைவுக்குச் செய்யும் கடமை" என்று அவள் குறிப்பிட்டாலும், அது அவளது குடும்ப வட்டத்தைத் தாண்டிப் பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற வளர்ந்து வரும் ஆசையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

திவானின் மறைவுக்குப் பிறகு, அவளது கணவர் குடும்பத்தினர் மீண்டும் அந்தச் சொத்துக்களைப் பறிக்க முயல்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதிரான வழக்கில் வெற்றி பெற்றவுடன், கிளாரிந்தா உடனடியாகப் பின்வரும் பணிகளைச் செய்கிறார்:

அனைத்துச் சாதியினரும் தங்குவதற்காக ஒரு 'சத்திரம்'.

108 சமஸ்கிருத அறிஞர்களுக்கு உணவும் இருப்பிடமும் அளிக்கும் ஒரு 'பாடசாலை'.

தொடர்ச்சியாகப் பல கிணறுகள்.

தனது வாழ்வாதாரத்திற்காக மிகக் குறைந்த தொகையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மீதி அனைத்தையும் தர்மத்திற்காகச் செலவிடுகிறாள். இந்த அறப்பணிகள் அனைத்தும் வசதியுள்ள இந்துக்களின் பாரம்பரியத் தொண்டு நடைமுறைகளுக்கு (Traditional Philanthropy) இணங்கவே இருந்தன.

கிளாரிந்தாவின் ஆரம்பகால அறப்பணிகள், தனது சமூகத்தின் ஆன்மீக, கல்வி மற்றும் பொருள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் பாரம்பரிய மனப்போக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன. பாரம்பரிய இந்து நடைமுறைகளில் அவளுக்கு ஏற்கனவே ஒரு வலுவான தார்மீக அடிப்படை இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

"சமூகச் சீர்திருத்தம் என்பது மேற்கத்திய மற்றும் கிறிஸ்தவ கலாச்சாரங்களுக்கு மட்டுமே உரியது" என்று வாதிடும் மிஷனரி சொல்லாடல்களுக்கு, மாதவய்யாவின் இந்தச் சித்தரிப்பு ஒரு சவாலாக அமைகிறது. இந்து மரபுகளுக்குள்ளேயே கருணையும் அறப்பணிகளைச் செய்வதற்கான தூண்டுதலும் ஏற்கனவே உள்ளது என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

அ மாதவையா (1872 - 1925)

அ. மாதவையர், திருநெல்வேலி அருகே உள்ள பெருங்குளம் என்ற கிராமத்தில் ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில் ,1872-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 16-ந் தேதி பிறந்தவர். ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளிலும் புலமை பெற்றவர்.

தமிழின் ஒரு முன்னோடி எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர், இதழாளர், எழுத்தின் மூலம் சமூக சீர்திருத்தம் கொண்டு வருவதில் நம்பிக்கை உடையவர்.

1914 ஆம் ஆண்டில் ‘இந்திய கும்மி’ என்ற கவிதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்றார் மாதவையா. இப்போட்டியில் சுப்பிரமணிய பாரதியாரும் பங்கு கொண்டார் என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது .

மாதவையர் தனது இருபதாம் அகவையிலேயே பத்திரிக்கைகளுக்கு எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தார்.

1924-ல் பஞ்சாமிருதம் என்ற பத்திரிகையை நடத்தி வந்தார். அதில் தமிழில் சில கட்டுரைகள், கருத்துக்கள், போன்றவற்றை 1924 முதல் 1925 வரை வெளியிட்டு வந்தார் .

நண்பரான சி. வி .சுவாமிநாதையர் என்பவர் 1892 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய விவேக சிந்தாமணி என்ற பத்திரிக்கையில் இவர் எழுதிய ‘சாவித்திரியின் கதை’ என்ற தொடர் 1903 ஆம் ஆண்டு ‘முத்துமீனாக்ஷி’ என்ற பெயரில் நாவலாக வெளிவந்தது.

(ஷேக்ஸ்பியர் எழுதிய 'ஒத்தெல்லோ எனும் வெனிசு மோரியன்' நாடகத்தின் தமிழாக்கம் உதயலன் என்னும் கொற்கைச் சிங்களவன் (1903) வெளியிட்டு இருந்தார்.

ஆங்கிலத்தில் 1892 முதல் 1910 வரை, மாதவையா எழுதிய பதினாறு கட்டுரைகளும் கவிதைகளும் சென்னை கிருத்துவக் கல்லூரியின் கல்லூரி இதழில் வெளிவந்தன.

மெட்ராஸ் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் (1892) படிக்கும் காலத்தில், பிரிட்டிஷ் மிஷனரிகளுடனும் இந்திய கிறிஸ்தவ மதமாற்றம் பெற்றவர்களுடனும் நெருக்கமான அறிவுசார் உறவுகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்துவாகவே இருந்தபோதிலும், அவரது முதல் ஆங்கில நாவலான Thillai Govindan (1903)ல் சில மிஷனரிகளின் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் பாராட்டுகிறது; குறிப்பாக மெட்ராஸ் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியின் முதல்வராக இருந்த வில்லியம் மில்லர் (1838–1923) அவர்களைப் புகழ்கிறது. அதே நேரத்தில், அதே நாவலில் பெயர் குறிப்பிடப்படாத சில மெட்ராஸ் மிஷனரிகள் ஆடம்பர வாழ்க்கை நடத்துவதாகவும் விமர்சிக்கப்படுகிறது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் இந்தியப் பெண்களின் சீர்திருத்த இயக்கங்களில் விதவை மறுமணம், குழந்தைத் திருமண ஒழிப்பு, பெண்கள் கல்வி போன்றவற்றில் மாதவையா ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

இவ்வகை சீர்திருத்தங்களை ஆதரித்த பிரிட்டிஷ் மிஷனரிகளுடன் அவர் பல நேரங்களில் கருத்து ஒற்றுமை கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவரது ஆரம்பகால நாவல்கள், குறிப்பாக கல்வி நிலையங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மதமாற்றப் பிரசார நடவடிக்கைகளை கடுமையாக விமர்சிக்கின்றன.

அவரது தமிழ் நாவலான Padmavati Carittiram (1898, 1899) மற்றும் ஆங்கில நாவலான Satyananda (1909) ஆகியவற்றில், ஒரு இளம் மாணவனின் அனுபவக் குறைபாட்டைப் பயன்படுத்தி அல்லது மாணவனுக்கும் அவனது குடும்பத்தினருக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைச் சாதகமாக்கி மதமாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயன்ற மிஷனரி நடவடிக்கைகளை மாதவையா வெளிப்படுத்துகிறார்.

இதற்கு மாறாக, அவரது இறுதி ஆங்கில நாவலான Clarinda: A Historical Novel (1915), அவரது படைப்புகளில் இந்திய கிறிஸ்தவ மதமாற்றத்தை மிக நேர்மறையாக சித்தரிக்கும் நாவலாக விளங்குகிறது.

தஞ்சாவூரில் வாழ்ந்த பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற மராத்தா பிராமணப் பெண் மதமாற்றம் பெற்றவரின் வாழ்க்கையை மறுஆக்கமாக (reimagination) உருவாக்கும் இந்த வரலாற்று நாவலில், இளம் கிளாரிண்டாவுக்கான கிறிஸ்தவ மதமாற்றம் ஒரு விடுதலையான முடிவாகக் காட்டப்படுகிறது.

அவளது மதமாற்றம், விதவையாகிய அவளை, கணவரின் குடும்பத்தின் தந்தைமையாதிக்க (patriarchal) கட்டுப்பாட்டிலிருந்தும் கொடுமையிலிருந்தும் விடுவித்து, சமூகத்திற்கு சேவை செய்யும் ஒரு நன்கொடையாளர் மற்றும் ஆரம்பகால சமூக சீர்திருத்தவாதியாக உருவாக அனுமதிக்கிறது.

சில மதமாற்ற உத்திகள் ஒழுக்க வரம்புகளை மீறக்கூடும் என்பதில் மாதவையா விமர்சன மனப்பாங்கைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், பெண்களின் சமூக நிலையை மேம்படுத்தும் மிஷனரி நோக்கங்கள் தனது சொந்த நம்பிக்கைகளுடன் பல இடங்களில் ஒத்துப்போகின்றன என்பதையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.

காலனித்துவ மிஷன்களுக்கு எதிரானதும் ஆதரவானதும் கலந்த இந்த அணுகுமுறை, பல பண்பாடுகள், மத மரபுகள், மொழிகள் ஆகியவற்றுக்கிடையில் பயணிக்கக் கூடிய ஒரு காலனித்துவ இந்திய அறிவுஜீவியாக மாதவையாவின் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.

இளமைப் பருவத்தில் அவர் காலனித்துவ ஆங்கிலக் கல்வியையும், தமிழில் ஒரு பண்டிதரிடம் பாரம்பரிய கல்வியையும் பெற்றிருந்தார்.

சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் செனட் உறுப்பினராக மாதவையா 1925 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி தேர்வு செய்யப்பட்டார். அப்போது தமிழைக் கட்டாய பாடமாக இளங்கலை (B.A) பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும் என்று சொற்பொழிவினை நிகழ்த்தினார். சொற்பொழிவின் பொழுதே கீழே விழுந்து மரணமடைந்தார்.

முக்கிய நூல்களில் ஒன்று கிளாரிந்தா.

இது ஒரு வரலாற்று நாவலாகும். யாரிந்த கிளாரிந்தா

அவள் சதி செய்யத் தயாராக இருந்த வேளையில், ஹென்றி லிட்டில்டன் என்ற ஆங்கில அதிகாரி அவளின் அவல நிலையை கண்டு, உயிருடன் எரிக்கப்படுவதிலிருந்து அவளை மீட்டார். லிட்டில்டன் அவளுக்கு கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முறையை அறிமுகப்படுத்தினார்.

அவள் கிறிஸ்தவத்தை முழுமையாக தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கேற்ப வாழ்க்கையையும் நடத்தத் தொடங்கியிருந்தாள். கிறிஸ்தவ போதனையின்படி , திருமுழுக்கு (பாப்திஸம்) அவசியமானதாகக் கருதப்படுவதால், 1774ஆம் ஆண்டில், அந்தப் பகுதிகளில் பணியாற்றி வந்தும் அவளுக்கு அறிமுகமானவருமான பிரித்தானிய CMS (Church Mission Society) மிஷனரியான மத. சி. எப். ஷ்வார்ட்ஸ் அவர்களிடம் தன்னை திருமுழுக்கு அளிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டாள்.

ஆனால், அவள் சட்டபூர்வமற்ற உறவுடன் கூடிய பாவமான வாழ்க்கை நடத்துகிறாள் என்று கருதிய ஷ்வார்ட்ஸ், அந்த வேண்டுகோளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்க மறுத்தார். இதற்கிடையில், லிட்டில்டன் என்பவர் கௌட் (gout) நோயால் திடீரென இறந்தார்.

சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (1778), தனது துணைவர் இறந்துவிட்டதால், கடந்தகால வாழ்க்கை இனி திருமுழுக்கிற்கு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்று கூறி, கிளாரிண்டா மீண்டும் ஒருமுறை ஷ்வார்ட்ஸிடம் திருமுழுக்கு கோரிக்கை வைத்தாள்.

இந்த முறை, அவளின் பக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையையும் தன்னலமற்ற சேவையையும் கருத்தில் கொண்டு, ஷ்வார்ட்ஸ் மறுப்பில்லாமல் அவளுக்கு திருமுழுக்கு அளித்தார் (1778). அப்போது அவளின் பெயரும் கிளாரிண்டா என மாற்றப்பட்டது.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய முதல் நபர் அவளே ஆவாள்.

திருமுழுக்குக்குப் பிறகு விரைவிலேயே, கிளாரிண்டா தன்னை முழுமையாக மிஷனரி பணிக்காக அர்ப்பணித்தாள். அவள் பாளையங்கோட்டை நோக்கி இடம்பெயர்ந்து, குறிப்பாக பெண்கள் மத்தியில்—அதிலும் விதவைகள், அநாதைகள், மற்றும் பின்தங்கிய மக்களிடையே ஆன்மிக மற்றும் சேவைப் பணிகளை மேற்கொண்டாள்.

திருநெல்வேலியில் மிஷனறி பணிசெய்த ஆண்கள் பற்றி வரலாறு அல்லது சுயவரலாறு ஆக எழுத்து வடிவில் பதியப்பட்டு உள்ளது.

பெண் மிஷனறியான கிளாரிந்தாவின் வரலாறு ஒரு நாவலில் மட்டுமே உள்ளது என்பது முரண் தான். பெண்கள் வரலாறு எக்காலமும் சமூகம் விரும்புவது இல்லையா என்ற கேள்வியும் இல்லாது இல்லை.

See less

Read More