17 Nov 2026

நாடார் இனத்தின் வரலாறும் மிஷனரிகளால் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும் சமகாலக் கேள்விகளும்📍


உலகிலேயே மிகவும் மோசமான நோய் தாழ்வு மனப்பான்மை. அந்த நோயால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் தாங்களும் மனநிம்மதியின்றி வாழ்வதோடு, மற்றவர்களையும் நிம்மதியாக வாழவிட மாட்டார்கள். தங்களுடைய தாழ்வு மனப்பான்மையை மறைப்பதற்காகப் பிறரின் அடையாளங்களையும் வரலாற்றையும் இழிவுபடுத்தத் தொடங்குவார்கள். ஒருகட்டத்தில் சமூகத்தின் அமைதிக்கே எதிரானவர்களாக மாறிவிடுவார்கள்.

நாடார் இனத்தின் வரலாற்றை ஆராய்வதில் ஆர்வம் கொண்டுள்ள ஓர் அமெரிக்க இளைஞருக்கு The Nadars of Tamilnad; the political culture of a community in change
by Hardgrave, Robert L, அந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியவர்களில் ஒருவர், மதம் மாறாமல் பத்ரகாளியின் புத்திரனாகவே வாழ்ந்து மறைந்த பெருந்தலைவர் காமராஜர் தான் .

நாடார் சமூகத்தின் வரலாறு என்பது வெறுமனே ஒரு சாதியின் வரலாறு அல்ல. அது நிலம், வணிகம், கல்வி, சமூகப் போராட்டம், அரசியல் அதிகாரம், பண்பாடு, தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றின் வரலாறு.
கால்டுவெல் போன்ற மிஷனரிகளின் சமூகப் பார்வைக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் எதிராக, இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றம் வரையிலும் குரல் எழுப்பியவர் அருமைநாயகம் நாடார் (சட்டாம்பிள்ளை) என்று குறிப்பிடப்படும் வரலாற்று ஆளுமை. காலனிய ஆட்சியையும் மிஷனரி நிறுவனங்களையும் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுக வேண்டியதன் அவசியத்தை இத்தகைய வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் உணர்த்துகின்றன.
ஆனால் இன்று அருமைநாயகம் எழுதின 35 புத்தகங்களும் மக்கள் வாசிப்பில் கிடைக்காத வண்ணம். மறைத்து வைக்கப்பட்டு உள்ளது.


கால்டுவெல் போன்ற மிஷனரிகள் இப்பகுதியின் சாதிய அமைப்புகளை வெறுமனே எதிர்கொண்டவர்கள் மட்டுமல்ல; சில நேரங்களில் அவற்றைத் தங்களுடைய மதப் பரப்புதல் நோக்கங்களுக்கேற்ப மறுவடிவமைத்தவர்களாகவும் இருந்தனர்.

உள்ளூர் சமூகங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளைத் தீவிரப்படுத்தி, சமூக முரண்பாடுகள் தொடர்ந்து நிலவுவதற்கு மிஷனரி நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் எவ்வாறு துணைபோயின என்பதையும் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

உள்ளூர் மக்களின் வளங்கள், நிலம், சமூக அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மீது ஐரோப்பிய காலனிய நிறுவனங்கள் எவ்வாறு ஆதிக்கம் செலுத்தின என்பதற்கும் வரலாற்று ஆவணங்களில் பல சான்றுகள் உள்ளன.

அதேவேளையில், அனைத்து மிஷனரிகளையும் ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிட முடியாது. இந்தப் பின்னணியிலும் மக்களின் நலனுக்காகத் தங்களுடைய வாழ்வை அர்ப்பணித்து, இந்த மண்ணிலேயே உயிர் நீத்த சில மிஷனரிகளும் இருந்தனர். நாசரேத்தின் தந்தை மார்க்கஷிஸ் ஐயர், நெல்லைப் பகுதியில் வாழ்ந்து  கிறிஸ்தவ சபையால் கல்லறை இடம் கூட
மறுக்கப்பட்ட ரேனியஸ் ஐயர், கன்னியாகுமரிப் பகுதியில் சோமர்வெல் போன்றவர்களை அதற்குச் சான்றாகக் குறிப்பிடலாம்.


சமீபத்தில் தூத்துக்குடியின் வரலாற்றை வாசித்தபோது . 1910ஆம் ஆண்டு வரையிலும் அப்பகுதியில் எடுப்பு கழிப்பறைகள் நடைமுறையில் இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்தச் சூழலை மாற்றுவதற்கான முனைப்பு உள்ளூர் தலைமை குரூஸ் பர்னாந்து அவர்களிடம் இருந்தே  உருவாகி  உள்ளது. .


போர்த்துகீசியர்கள் பதிநான்காம்  நூற்றாண்டின் இறுதியில் இந்தியக் கடற்கரையை அடைந்ததிலிருந்து தங்களுடைய வணிக மற்றும் மதப்பரப்புரை நடவடிக்கைகளை விரிவுப் படுத்தினர். கடற்கரை மீனவ மக்களை மதமாற்றம் செய்வதோடு, கடல் வணிகத்தின் மீதான தங்களுடைய  நாடு போர்ட்டுகலின் ஆதிக்கத்தையும் வலுப்படுத்தினர்.


போர்த்துகீசியர்களின் சொத்துக் குவிப்பையும் கடல் வணிக ஆதிக்கத்தையும் கவனித்த டச்சுக்காரர்களும் பின்னர் ஆங்கிலேயர்களும் இப்பகுதியில் தங்களுடைய செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தினர்.


மற்றய அந்நிய தேச சக்திகள் போலவே ஐரோப்பியர்களின் வருகையும்  வணிகம், கடல் வழி ஆதிக்கம், நிலவளம், அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.


📍நாடார் சமூகத்தின் மீது ஆங்கிலேயர்களின் கவனம்


தென்னிந்தியாவிற்கு வந்த ஐரோப்பியர்கள் இங்குள்ள அரசியல், சமூக, பொருளாதார அமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினர். அதற்கு முன்னே சவேரியார் எழுத்துக்களையும் வாசித்து உள்ளனர்.


மதுரை நாயக்கர் ஆட்சியின் நெருக்கடிகளையும் பல்வேறு அரசியல் மாற்றங்களையும் கடந்து, நெல்லை, தென்காசி மற்றும் தேரிக்காடு பகுதிகளில் நிலம், சொத்து, வணிகம் ஆகியவற்றுடன் வாழ்ந்த நாடார் சமூகத்தின் மீது அவர்களுடைய கவனம் திரும்பியது.


குறிப்பாக, நிலைமைகாரர்கள் தலைமையில் அமைந்திருந்த சமூகக் கட்டமைப்புகளும், நாடார் குடும்பங்களின் பொருளாதார வலிமையும் அவர்களுடைய கவனத்தை ஈர்த்திருக்கலாம்.


நாடார் குடும்பங்களுக்குள் மதமாற்ற நடவடிக்கைகள் எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்பட்டன, குறிப்பாகப் பெண்கள் வழியாகக் குடும்பங்களுக்குள் மதப்பரப்புதல் எவ்வாறு திட்டமிடப்பட்டு முன்னெடுக்கப் பட்டது என்பதைப் பற்றி டோனாவூர் அம்மா தனது எழுத்துகளில் விரிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இத்தகைய ஆவணங்களை நாம் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடன் வாசிக்க வேண்டியது அவசியம்.


இதற்கிடையில், நாடார் பெண்களின் வாழ்க்கையை மையப்படுத்தி வளர்த்த கிறிஸ்தவ ஊழியத்தை , தேவதாசி மரபு போன்றவற்றையும் இணைத்துப் பல்வேறு கதையாடல்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அவற்றில் எவை ஆவண ஆதாரங்களைக் கொண்டவை, எவை மிஷனரி நோக்கங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்டவை என்பதைத் தனித்தனியாக ஆராய வேண்டும்.


இன்று சில பாஸ்டர்கள் முன்வைக்கும் வரலாற்றுக் கதையாடல்களை மட்டுமே உண்மையாக ஏற்றுக்கொண்டால், நாடார் சமூகத்தின் சொந்த வரலாற்றையும் பண்பாட்டு அடையாளங்களையும் நாம் இழந்துவிடுவோம்.


ஆங்கிலேய ஆட்சியும், மிஷனரி நிறுவனங்களும் அத்துடன் பஞ்சமும் சுகாதாரமும்.


ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியும் மிஷனரிகளின் பணிகளும் உண்மையிலேயே இம்மண்ணின் ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றத்திற்காக அமைந்திருந்தால், ஏன் இப்பகுதிகளில் பஞ்சங்களும் வறுமையும் சுகாதாரக் கேடுகளும் தொடர்ந்து நிலவின?


கல்வி நிறுவனங்களையும் மருத்துவமனைகளையும் தொடங்கியதை மட்டும் சமூக முன்னேற்றத்தின் முழுமையான அளவுகோலாகக் கொள்ள முடியாது. அந்த நிறுவனங்கள் உருவாக்கிய சமூக மாற்றம் என்ன? உள்ளூர் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் எந்த அளவிற்கு உயர்ந்தது? அதிகாரமும் வளங்களும் யாருடைய கைகளில் குவிந்தன? என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.


நாசரேத் என்பது இன்று நாம் அறிந்திருக்கும் ஓர் ஊரின் பெயர் மட்டுமல்ல. சாண்பத்து மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களையும் உள்ளடக்கிய பரந்த வரலாற்றுப் பின்புலம் அதற்கு இருக்கிறது.


அந்தப் பகுதியின் வெகுஜன மக்களிடம் இன்னும் முழுமையாகச் சென்றடையாத மானவீக வளநாட்டின் வரலாறும், நாடார்களின் வாழ்வியலும், நிலம் சார்ந்த சமூக அமைப்புகளும் ஆழமாக ஆராயப்பட வேண்டியவை.


ஆனால் நாசரேத் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு நாடார் இளைஞரே, 'நாம் முன்பெல்லாம் உடை அணியாமல், பஞ்சப் பரதேசிகளாக வாழ்ந்தோம்; மிஷனரிகள் வந்துதான் நமக்குக் கால்சட்டை வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்' என்று இன்றைய ஊழியர்களின் தூண்டுதலால்,  வரலாற்று அறியாமலே  பேசுவது நாடார் இனத்திற்கே அவமானம். இப்படி நீங்கள் நசுக்கின பித்துக்கின கதை பேசுவதால் தான் இந்து நாடார்கள் உங்களை நாடார்கள் என்று சொல்ல தயங்குவது. . 


இது ஒரு தனிப்பட்ட கருத்துப் பிரச்சினை அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் சொந்த வரலாற்றைப் பற்றிய புரிதல் எவ்வாறு மாற்றியமைக்கப் படுகிறது என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு. இது ஒருவகை பண்பாட்டு அழிப்பு ஆகும். 


 ஆண்ட பரம்பரைக் கதை எவ்வளவு பொய்மை நிறைந்ததோ அத்தகைய சுயமரியாதை அற்றது  நாடார்களுக்கு மிஷநரிகள் தான் வாழ்க்கை கொடுத்தார்கள் என்பது. உண்மையில் நாடார்களின் பண்பாட்டு தளத்தை திட்டமிட்டு அழித்தனர். 


நாடார்கள் கட்டிய கோயில்கள், அவர்களுடைய குலதெய்வ வழிபாட்டு மரபுகள், நிலம் சார்ந்த அடையாளங்கள், வணிகப் பின்னணிகள், குடும்ப வரலாறுகள் ஆகியவற்றை வாசிக்கவும் ஆராயவும் வாய்ப்பளிக்காமல், மிஷனரிகள் வந்த பிறகுதான் நாகரிகம், உடை, கல்வி, வாழ்க்கைத் தரம் ஆகியவை உருவானதாகக் கூறுவது முற்றிலும் பிழையும் இன்றைய சபைகளின்  இருப்பை தக்கவைக்க எழுப்படும் பொய்  குரலாகும். 


ஒரு வாதத்திற்காக நாசரேத் பகுதியை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம்.


இன்று அந்த ஊரின் மேற்குப் பகுதியில் இந்து நாடார்கள் சிறுபான்மையினராக வாழ்கின்றனர். அதே ஊரில் கிறிஸ்தவ நாடார்கள் பெரும்பான்மையினராக உள்ளனர்.


எனவே, பெரும்பான்மையாகவும் அரசியல் மற்றும் நிறுவன அதிகாரங்களைக் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தவர்கள், அங்குள்ள சிறுபான்மை இந்து நாடார்களின் கல்வி, பொருளாதாரம், சமூக வளர்ச்சிக்காக என்ன செய்திருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது.


அரசியல் அதிகாரமும் நிறுவனங்களின் நிர்வாகமும் பெரும்பான்மையினரிடம் இருந்தபோது, எளிய நாடார் குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரமாக இருந்த மில்லை இன்னும் திறக்க முடியாததற்குக் காரணம் என்ன?


மக்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் ஏன் முடங்கிக் கிடக்கின்றன? அவற்றை மீண்டும் செயல்படுத்துவதற்கான நிர்வாகத் திறனும் அரசியல் துணிவும் ஏன் வெளிப்படவில்லை?


மார்க்கஷிஸ் ஐயரின் காலத்திலேயே தொடங்கப்பட்ட லூக் மருத்துவமனை, வேலூர் கிறிஸ்தவ மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையைப் போன்ற ஒரு சிறந்த மருத்துவ நிறுவனமாக ஏன் வளரவில்லை?


மார்க்கஷிஸ் ஐயர் உருவாக்கிய கல்விப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டிருந்த இந்தப் பகுதியில், மாநில அளவில் முன்னணியில் இருந்த பள்ளியின் இன்றைய நிலை என்ன?


பிள்ளையாமனையில் கட்டப்பட்ட கல்லூரியின் வளர்ச்சி எந்த நிலையில் இருக்கிறது? நாசரேத் மாணவர்கள் தங்கள் உயர் படிப்பிற்கு சென்னை கோயம்பதூர் பாளையம் கோட்டையை தான் நாடுகின்றனர். 


இத்தகைய நிறுவனங்கள் ஏன் எதிர்பார்த்த வளர்ச்சியை அடையவில்லை? அவற்றின் நிர்வாகக் குறைபாடுகளுக்கு யார் பொறுப்பேற்க வேண்டும்?


இவற்றுக்கெல்லாம் நிர்வாகம், பிஷப் தலைமையிலான அமைப்புகள் மற்றும் சமகாலத் திருச்சபை நிர்வாகங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.


வேலைவாய்ப்புகளுக்காகப் பல லட்சம் ரூபாய் லஞ்சம் பெறப்படுவதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன. தகுதியான மருத்துவர்களை நியமிப்பதில் வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாத நிலை குறித்தும் கேள்விகள் உள்ளன.


திராவிடக் கட்சிகளின் அரசியல் ஆதரவாளர்களாகச் செயல்பட்டு, இலவச மருத்துவ முகாம்களை நடத்தும் நிலையை அடைந்து இருப்பதை கவனிக்க வேண்டி உள்ளது. ஆனால் , அதே ஊரில் சாராயக்கடைகள் செயல்படும்  முரண்பாடுகளையும் நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டும்.


📍மதமாற்றமும் சாதி அடையாளமும்: கால்டுவெல், மார்க்கஷிஸ் ஐயர்

 பார்வைகள📍


மதம் மாறிய பிறகு நாடார் என்ற சாதி அடையாளத்தைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்ற கருத்தை கால்டுவெல் முன்வைத்த போது, அதற்கு மாறாக, மார்க்கஷிஸ் ஐயர் போன்றவர்கள் இன அடையாளத்தை முற்றிலுமாகத் தடை செய்ய வேண்டியதில்லை என்ற பார்வையைக் கொண்டிருந்தனர். 


மார்க்கஷிஸ் ஐயரின் யூதப் பின்னணியையும் இங்கு கவனிக்க வேண்டும். யூதர்களின் வரலாற்றில் இன அடையாளம், நிலம், பண்பாடு, மதம் ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டிருக்கின்றன என்பதை அவர் அறிந்திருந்திருக்கக்கூடும்.


இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான உண்மை ஒன்று இருக்கிறது.


இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை வைப்பது என்பது ஒருவர் தனது பூர்வீக இன அடையாளத்தையும் பண்பாட்டையும் கைவிட வேண்டும் என்பதல்ல.


'இயேசு முக்கியமா?

 இன அடையாளம் முக்கியமா?' என்று கேள்வி எழுப்புவது வரலாற்றையும் மதத்தையும் புரிந்துகொள்ளாத அணுகுமுறை.


இயேசு யூத சமூகத்தில் பிறந்து, அந்தச் சமூகத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியில் வாழ்ந்து, 

தனது சமூகத்தின் மாற்றத்திற்காக போதனைகளை முன்வைத்தவர்.


 கிறிஸ்தவத்தின் தோற்றத்தையும் அதன் யூதப் பின்னணியையும் மறுத்துவிட்டு கிறிஸ்தவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.


அப்படியிருக்க, மதம் மாறியதற்காக ஒருவர் தனது பூர்வீக வரலாற்றையும் சமூக அடையாளத்தையும் மறுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துவது எந்த வகையில் நியாயமானது?


நாசரேத், முதலூர், நெல்லை போன்ற பகுதிகளில் 'அசனம்' என்ற உணவு விருந்து ஒரு முக்கியமான சமூகப் பண்பாட்டு நடைமுறையாக இருந்துள்ளது.


இந்த உணவு விருந்தின் பின்னணியில் உணவு, சாதி, சமூக உறவு, ஒன்றாக அமர்ந்து உண்ணுதல் போன்ற பல்வேறு சமூகப் பரிமாணங்கள் உள்ளன.


நாகர்கோவில் பகுதியைச் சேர்ந்த நாடார்கள் இந்தப் பண்பாட்டு நடைமுறையைப் பெரிதாக கண்டு கொள்ளவில்லை.  


அந்த விருந்தில் யார் சமைக்க வேண்டும்? யாருடன் அமர்ந்து உணவு உண்ண வேண்டும்? நாடார் சமூகத்தினரை எவ்வாறு ஒரே உணவு விருந்தில் பங்கேற்கச் செய்ய வேண்டும்? போன்ற திட்டங்கள் அன்றைய மிஷனரிகளின் முக்கியமாக கால்டுவேல் மதப்பரப்பல் நடவடிக்கைகளோடு தொடர்புடையவையாக இருந்தன. இதற்கான சான்று 1903ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மிஷனரி ஆவணங்களின் அடிப்படையில் ஆராயலாம்.


இவை வெறும் உணவு முறைகள் குறித்த விவாதங்கள் அல்ல. சமூகத்தில் நிலவிய சாதிய இடைவெளிகளையும், மதமாற்றத்திற்கான உத்திகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கான வரலாற்றுத் தடயங்கள்.


நாடார் சமூகத்தின் வரலாற்றைத் திரித்தெழுதுவதற்கு நாடார் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களே துணைபோவது வேதனையளிக்கிறது.


ஒருபுறம், தங்களுடைய முன்னோர்கள் நிலம், சொத்து, வணிகம், கோயில்கள், கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றை உருவாக்கிய வரலாற்றை மறந்துவிடுகிறார்கள். மறுபுறம், தாங்கள் ஒடுக்கப்பட்டோம், நசுக்கப்பட்டோம், எதுவுமற்றவர்களாக இருந்தோம்; வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள்தான் தங்களுக்குத் தன்மானத்தையும் வாழ்க்கையையும் கொடுத்தார்கள் என்ற ஒருபக்கக் கதையாடல்களைத் தொடர்ந்து பரப்புகிறார்கள்.


ஒரு சமூகத்தின் மீது நிகழ்ந்த ஒடுக்குமுறைகளை மறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதே நேரத்தில் அந்தச் சமூகத்தின் சொந்த உழைப்பு, பொருளாதார வலிமை, பண்பாட்டு அடையாளம், எதிர்ப்புணர்வு, வரலாற்றுச் சாதனைகள் ஆகியவற்றையும் மறைத்துவிடக் கூடாது.


மிஷனரிகளின் கல்வி, மருத்துவப் பங்களிப்புகளை நாம் மறுக்கவில்லை. ஆனால் அந்தப் பங்களிப்புகளின் பின்னணியில் இருந்த மதப்பரப்பல், காலனிய அரசியல், சமூக அதிகாரம், பொருளாதார நோக்கங்கள் ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.


இன்றைய பாஸ்டர்களும் பிஷப்புகளும் தங்களுடைய நிறுவனங்களின் வரலாற்றையும் நிர்வாகத்தையும் வெளிப்படையாக விவாதிக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.


நாடார் சமூகமும் தனது வரலாற்றை மிஷனரி ஆவணங்களிலிருந்து மட்டுமே தேடாமல், தங்களது முன்னோர்கள் உருவாக்கி வைத்துள்ள கோயில் கல்வெட்டுகள், குடும்ப ஆவணங்கள், நிலப் பதிவுகள், வாய்மொழி வரலாறுகள், வணிகப் பதிவுகள், பழைய நூல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்தும் மீட்டெடுக்க வேண்டும்.


ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றை அந்தச் சமூகத்தின் பெருமைகளையும் குறைகளையும் சேர்த்துத்தான் எழுத வேண்டும். பிறர் எழுதிய வரலாற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதும் தவறு; மிஷநரிகளுக்கு  சாதகமான வரலாற்றை உருவாக்குவது இன்றைய பாஸ்டர்கள் ஊழலை கேள்வி கேட்காமல் வைக்கும் யுக்தி தான் என புரிதல் வேண்டும். 

நாடார் சமூகத்தின் வரலாறு என்பது மதமாற்றத்திற்கு முன்பும் இருந்தது; மதமாற்றத்திற்குப் பிறகும் தொடர்ந்தது. அந்த வரலாற்றின் உரிமையாளர்கள் நாடார் மக்களே.


அதை ஆராயவும், கேள்வி கேட்கவும், ஆவணப்படுத்தவும், அடுத்த தலைமுறைக்கு உண்மையை கொண்டு செல்லவும் வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது.


1. 📍அருமைநாயகம் நாடார் (சட்டாம்பிள்ளை) இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் குரல் எழுப்பிய சம்பவத்தின் காலம் மற்றும் ஆவணம்.


2. 📍டோனாவூர் அம்மாவின் எழுத்துகளில் நாடார் பெண்கள் வழியாக மதமாற்றம் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகக் கூறப்படும் பகுதிகள்.


3. 📍1903ஆம் ஆண்டு மிஷனரி ஆவணங்களில் அசனம், உணவு முறை, நாடார் சமூகப் பங்கேற்பு குறித்த பதிவுகள்.







11 Nov 2026

நாடார், சாணார், கிராமணி சமூகங்கள் குறித்த, தமிழ்நாடு பிற்படுத்தப்பட்டோர் ஏ. என். சட்டநாதன் ஆணைய அறிக்கை – 1975

தமிழ்நாடு அரசு (Government of Tamil Nadu, 1975). அச்சிட்டவர்: இயக்குநர், எழுதுபொருள் மற்றும் அச்சுத்துறை, சென்னை. தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில், 1975.
ஏ. என். சட்டநாதன் தலைமையிலான இந்த ஆணையம், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பாரில் உள்ள மிகவும் பின்தங்கிய நிலையைச் சீரமைக்க, பிற்படுத்தப்பட்டோரை BC (Backward Classes) மற்றும் MBC (Most Backward Classes) என இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப் பரிந்துரைத்தது

நாடார், சாணார், கிராமணி சமூகங்கள் குறித்த அறிக்க

இந்தச் சமூகமானது பல்வேறு சிரமங்களையும் தடைகளையும் எதிர்கொண்ட போதிலும், தனது பாரம்பரியத் தொழில் முறைகளிலிருந்து பல்வேறு தொழில்களுக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1. சாணார் – கிராமணி – நாடார்: சமூகத்தின் பூர்வீகப் பின்னணி
அந்தக் காலத்தில் சாணார், கிராமணி, நாடார் ஆகிய சமூகங்கள் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன. முதலில் 'சாணார்' என்று அழைக்கப்பட்ட இந்தச் சமூகத்தின் பூர்வீகத் தாயகமாகத் தென் திருநெல்வேலி மற்றும் கன்னியாகுமரி மாவட்டங்களின் பனைமரங்கள் அதிகம் நிறைந்த பகுதிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்தப் பகுதிகளிலிருந்து முதலில் இன்றைய இராமநாதபுரம் மற்றும் மதுரை மாவட்டங்களில் உள்ள நகர்ப்புறப் பகுதிகளுக்கு மக்கள் குடிபெயர்ந்தனர். பின்னர் தென் மாவட்டங்களின் பல்வேறு கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறப் பகுதிகளுக்கும் அவர்கள் பரவினர்.

தற்போது சாணார் அல்லது நாடார் மக்கள் தஞ்சாவூர், கோயம்புத்தூர் மாவட்டங்களில் கணிசமான எண்ணிக்கையிலும், ஏனைய மாவட்டங்களில் குறைந்த எண்ணிக்கையிலும் காணப்படுகின்றனர். மக்கள் தொகை அடிப்படையில் திருநெல்வேலி( தூத்துக்குடி,விருதுனநகர்) மாவட்டமே அதிகமான நாடார் மக்களைக் கொண்டிருந்தது.

செங்கல்பட்டு மாவட்டத்தில் கள்ளிறக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த மக்கள் 'கிராமணி' என்று அழைக்கப்பட்டனர். கிராமணி என்பது நாடார் சமூகத்தின் ஒரு உட்பிரிவா அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய தனித்த சமூகமா என்பது நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வந்தது. இருப்பினும், மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு மற்றும் அரசு நிர்வாகத் தேவைகளுக்காக இரு சமூகங்களும் ஒன்றாகக் கணக்கிடப்பட்டன.
ஆனால் வட மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த கிராமணிகளுக்கும் தென் மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த நாடார்களுக்கும் இடையில் குறிப்பிடத்தக்க சமூக ஒற்றுமை இல்லை என்று ஆணையம் பதிவு செய்துள்ளது.
பொருளாதார அடிப்படையில் இராமநாதபுரம் மற்றும் மதுரை மாவட்ட நாடார்கள், தென் திருநெல்வேலி மாவட்ட நாடார்களைவிட மேம்பட்ட நிலையில் இருந்ததாகவும் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

2. சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றம்
1913ஆம் ஆண்டு வரை இந்தச் சமூகம் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக் காலங்களில் நாடார் சமூகத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. சமஸ்கிருதமயமாக்கல் (Sanskritisation) மற்றும் சமூக அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதற்கான முயற்சிகள் மூலம் தங்களது சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்திக்கொள்ள அவர்கள் முயன்றனர்.
தொடக்கத்தில் கருப்பட்டி வியாபாரம், பனைப் பொருட்களைச் சந்தைகளுக்குக் கொண்டு சென்று விற்பனை செய்தல் போன்ற தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு பிரிவினர், பின்னர் சில்லறை வணிகர்கள் மற்றும் வியாபாரிகளாக வளர்ச்சியடைந்தனர்.
தென் மாவட்டங்களின் சிறிய மற்றும் பெரிய நகரங்களில் அவர்களது வணிக நிறுவனங்கள் வலுவாக நிலைபெற்றன. இதனுடன் சமூக விழிப்புணர்வும் அதிகரித்தது. சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக நாடார் சங்கங்கள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டன.

3. பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கக் கோரிக்கை – 1917
1917ஆம் ஆண்டு தங்களது சமூகப் பெயரைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என்று நாடார் சங்கம் அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியினர் வணிகம் மற்றும் பொருளாதாரத்தில் முன்னேறியிருந்தனர். ஆனால் மற்றொரு பகுதியினர் தொடர்ந்து மரம் ஏறுதல், கள்ளிறக்குதல், கருப்பட்டி தயாரித்தல் போன்ற பாரம்பரியத் தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர். இதனால் சமூகத்தின் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிய பிரிவினருக்கும், பாரம்பரியத் தொழில்களில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டிருந்த ஒப்பீட்டளவில் பின்தங்கிய பிரிவினருக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகரித்து இருந்தது. சங்கத்தை ஆதிக்கம் செலுத்திய முன்னேறிய பிரிவினர், சமூகத்தின் பெயரைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கக் கோரியது தவறு என்பதைப் பின்னர் உணர்ந்தனர். 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

(1917-ஆம் ஆண்டில் நாடார் மகாஜன சங்கத்தின் தலைவராகப் பொறையார் வ. பொன்னுசாமி நாடார் (V. Ponnusami Nadar) பதவி வகித்தார்.1910 முதல் 1930 வரையிலான காலகட்டத்தில் நாடார் மகாஜன சங்கத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பொறையார் நாடார் குடும்பத்தினரும், W. P. A. சௌந்தரபாண்டியன் நாடார் போன்ற முன்னணித் தலைவர்களும் தலைமை தாங்கினர்.பொறையார் டி.வி. பாலகுருசாமி நாடார் (T. V. Balagurusamy Nadar). 1920-களில் சங்கத்தின் தலைவராகப் பதவி வகித்தவர். 1921-இல் தூத்துக்குடியில் தமிழ்நாடு மெர்க்கன்டைல் வங்கியை (அன்றைய நாடார் வங்கி) இவரே திறந்து வைத்தார். 450 பிரதிநிதிகள் பங்கேற்ற இம்மாநாட்டில் 1910 பிப்ரவரி 7 அன்று நாடார் மகாஜன சங்கம் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கப்பட்டது. 1910 (டிசம்பர்)ல் 750-க்கும் மேற்பட்ட பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டனர். மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் 'நாடார்' எனப் பதிவு செய்ய வலியுறுத்தப்பட்டது.

நிறுவனர் மறைவுக்குப் பின் ஏற்பட்ட தேக்கநிலையை மாற்றி, 1917 கே.எம்.ஏ. வடிவேல் முருக நாடார் முயற்சியால் மாநாடு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது. சங்கம் 1860-ஆம் ஆண்டு சங்கங்கள் பதிவுச் சட்டத்தின் கீழ் அதிகாரப்பூர்வமாகப் 1918 ஆண்டு பதிவு செய்யப்பட்டது.

1920 ல் சமூகத்தின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காகத் தனியாக ஒரு வங்கி தூத்துக்குடியில் தொடங்கப்பட வேண்டும் எனத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.


1930 ஆண்டு முதல்  W.P.A. சௌந்தரபாண்டியன் நாடார் தலைமையில் நீதிக்கட்சி மற்றும் சுயமரியாதை இயக்கத்துடன் இணைந்து சமூக சீர்திருத்தத் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன.


சௌந்தர பாண்டியனும் வி.வி. ராமசாமியும் இணைந்து சுயமரியாதை இயக்கத்தை 1925ல் தொடங்கினர். ஜாதியற்ற சமூகம், அனைவருக்கும் ஆலய நுழைவு ஆகியவை இதன் முக்கிய இலக்குகள். 1929ல் நடந்த முதல் கூட்டத்திற்கு சௌந்தர பாண்டியன் தலைமை தாங்கினார். அங்கு அனைவரும் தங்களுடைய பெயரிலிருந்து ஜாதி அடையாளங்களை நீக்க வேண்டும் என தீர்மானிக்கப்பட்டது.
அதே ஆண்டு திருநெல்வேலியிலும், 1930ல் ஈரோட்டிலும் கூட்டங்கள் நடந்தன. அடுத்த கூட்டம் விருதுநகரில் நடைபெற தீர்மானிக்கப்பட்டது. ‘தி இந்து’ பத்திரிகை இந்த இயக்கத்தை “🙃நாடார்கள் தாமே தங்களை ஏமாற்றும் இயக்கம்” எனக் குறிப்பிட்டது. #சௌந்தர பாண்டியன், வி.வி. ராமசாமி, எம்.எஸ்.பி. செந்தில்குமார் நாடார், உத்தண்டன் ஆகியோரின் செயல்பாடுகள் மூலம் விருதுநகர் பகுதியில் நீதிக் கட்சி வலுவடைந்தது.1930 முதல் 1936 வரை நீதிக் கட்சியின் பிரச்சாரம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் நடந்தது. 1920 ஆம் ஆண்டு முதல் 1937 ஆம் ஆண்டு வரை சட்டப் பேரவை உறுப்பினராக பணியாற்றியவர்.
வி.வி. ராமசாமி 1931 முதல் 1938 வரை விருதுநகர் நகரசபையின் தலைவராக இருந்தார். 1935 மார்ச் 31 அன்று விருதுநகரில் நடைபெற்ற தென் இந்திய சுதந்திர அமைப்புக் கூட்டத்தை நீதிக் கட்சி ஏற்பாடு செய்திருந்தது. 1944ல் சேலத்தில் இ.வி. ராமசாமியும் சி.என். அண்ணாதுரைவும் இணைந்து நடத்திய நீதிக் கட்சி மாநாட்டில், கட்சியின் பெயர் ‘திராவிடர் கழகம்’ என்று மாற்றப்பட்டது. வி.வி. ராமசாமியும் சௌந்தரராஜனும் இந்த பெயர் மாற்றத்தை ஏற்கவில்லை. ஆங்கிலேயர்கள் வழங்கிய பதவிகளை ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என பெரியார் கேட்டபோது, வி.வி. ராமசாமி தன்னிடம் வழங்கப்பட்ட ‘ராவு பகதூர்’ #பட்டத்தை விலக்க மறுத்தார். மேலும் விருதுநகர் நகரசபைத் தலைவர் பதவியையும் விலக்க மறுத்து விட்டனர். அதேபோல் சௌந்தர பாண்டியனும் மதுரை மாவட்டத் தலைவராக இருந்தபோது திராவிடர் கழகத்திலிருந்து விலகினார். ‘தி இந்து’ பத்திரிகை “🙃நாடார்கள் தாமே தங்களை ஏமாற்றும் இயக்கம்” எனக் குறிப்பிட்டது உண்மையானது. .சுயமரியாதை லீக்’ என்ற புதிய அமைப்பை உருவாக்கினர். அதன் தலைவர்களாக சௌந்தர பாண்டியன், வி.வி. ராமசாமி, #திருமங்கலம் சௌந்தர பாண்டியன், தூத்துக்குடி எம்.எஸ். சிவசாமி ஆகியோர் இருந்தனர். ஆனால் அந்த அமைப்பு நீடிக்கவில்லை
சௌந்தரபாண்டியன் நாடார் அவர்களின் அரசியல் வாழ்க்கை வீழ்ச்சி கண்டது. இதன் காரணமாக, அவரது உடல் நலம் குன்றி, அவர் பிப்ரவரி மாதம் 22 ஆம் தேதி, 1953 ஆம் ஆண்டில் மரணமடைந்தார்.


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


1935 மற்றும் 1940ஆம் ஆண்டுகளில் மீண்டும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டும் என்று அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தனர். ஆனால், தங்களது முந்தைய கோரிக்கையின் அடிப்படையில் நீக்கப்பட்ட சமூகத்தை மீண்டும் சேர்ப்பது குறித்து அரசு மறுபரிசீலனை செய்ய விரும்பவில்லை.

4. 1952 – மீண்டும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் சேர்க்கக் கோரிக்கை
1952ஆம் ஆண்டு நாடார் சமூகத் தலைவர்கள் மீண்டும் தங்களது சமூகத்தைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டும் என்று அரசிடம் கோரிக்கை வைத்தனர்.
அவர்களுடைய முக்கிய வாதம்:
சமூகத்தின் ஒரு சிறிய பகுதியினர் பொருளாதாரத்தில் முன்னேறியிருந்தாலும், பெரும்பான்மையான மக்கள் இன்னும் கல்வியறிவற்றவர்களாகவும், பொருளாதாரத்தில் ஏழ்மையானவர்களாகவும், சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர் என்பதாகும்.
இதன் விளைவாக, 1957 ஜனவரி 31ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட G.O.Ms.No.353, Industries, Labour and Co-operation என்ற அரசாணையின் மூலம் சாணார் சமூகம் கல்விச் சலுகைகளுக்காகப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் மீண்டும் சேர்க்கப்பட்டது.
அதற்குள் சமூகத்தின் பெரும்பாலானோர் 'சாணார்' என்ற பழைய பெயருக்குப் பதிலாக 'நாடார்' என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தனர். இதனால் மாணவர்கள் சாணார் என்று குறிப்பிட்டு சாதிச் சான்றிதழ் கோரும்போது வருவாய்த்துறை அதிகாரிகளிடம் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன.


5. பாரம்பரியத் தொழிலைத் தொடர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே கல்விச் சலுகையா?
அரசு அதிகாரிகளின் அணுகுமுறை, கள்ளிறக்கும் பாரம்பரியத் தொழிலைச் செய்தவர்களின் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே கல்விச் சலுகைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.
1962 ஜனவரி 24ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட G.O.Ms.No.182, Education அரசாணையின் மூலம், முழுமையான மதுவிலக்கு அமல்படுத்தப்படும் வரையில் கள்ளிறக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களின் குழந்தைகளுக்கே இந்தச் சலுகைகள் வழங்கப்படும் என்று அரசு மீண்டும் வலியுறுத்தியது. இதனால் நாடார் சமூகத்தினர் அதிருப்தியடைந்தனர்.  ஏனெனில், பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்த முடிதிருத்தும் தொழிலாளர்கள், கைக்கோளர், மீனவர் போன்ற பிற சமூகங்களுக்கு அவர்களின் பெற்றோர் பாரம்பரியத் தொழிலைச் செய்திருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனை விதிக்கப்படவில்லை.
ஆனால் நாடார் சமூகத்திற்கு மட்டும் இத்தகைய நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது. இது அந்தச் சமூகத்திற்கு எதிரான பாரபட்சமான அணுகுமுறை என்றும், தாங்கள் விட்டு விலக முயற்சித்த பாரம்பரியத் தொழிலையே மீண்டும் அடையாளப்படுத்துவதாகவும் ஆணையம் குறிப்பிட்டுள்ளது.
சிறு விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், சிறு வியாபாரிகள் ஆகியோரின் குழந்தைகளும் அவர்களது குடும்ப வருமானம் குறைவாக இருந்தாலும், பெற்றோர் கள்ளிறக்கும் தொழிலைச் செய்யவில்லை என்ற காரணத்தால் கல்விச் சலுகைகளை இழக்க நேரிடும் என்ற பிரச்சினையும் எழுப்பப்பட்டது.


6. 1963 – சாணார், கிராமணி, நாடார் என்ற ஒருங்கிணைந்த பதிவு
1963 ஏப்ரல் 3ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட G.O.Ms.No.651, Education and Public Health அரசாணையின் மூலம் கிராமணி மற்றும் சாணார் என்ற தனித்த பிரிவுகள் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டன. அதற்குப் பதிலாக, Shanan, Gramani and Nadar என்ற ஒருங்கிணைந்த பெயரில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் பதிவு செய்யப்பட்டது. தமிழ்நாடு அரசின் பிற்படுத்தப்பட்டோர் துறை அறிவிப்பிலும், தமிழ்நாடு அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையப் பட்டியலிலும் இச்சமூகத்திற்கான பதிவுகள் இடம்பெற்றன.


7. நாடார் சமூகத்தில் 70 சதவீதம் பேர் பனை ஏறும் தொழிலில் இருந்தார்களா?
தமிழ்நாடு அரசு (Government of Tamil Nadu, 1975). அச்சிட்டவர்: இயக்குநர், எழுதுபொருள் மற்றும் அச்சுத்துறை, சென்னை. தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில், 1975.
ஏ. என். சட்டநாதன் தலைமையிலான இந்த ஆணையம், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பாரில் உள்ள மிகவும் பின்தங்கிய நிலையைச் சீரமைக்க, பிற்படுத்தப்பட்டோரை BC (Backward Classes) மற்றும் MBC (Most Backward Classes) என இரு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப் பரிந்துரைத்தது.
நாடார், சாணார், கிராமணி சமூகங்கள் குறித்த அறிக்கை
இந்தச் சமூகமானது பல்வேறு சிரமங்களையும் தடைகளையும் எதிர்கொண்ட போதிலும், தனது பாரம்பரியத் தொழில் முறைகளிலிருந்து பல்வேறு தொழில்களுக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.மேலும், விருதுநகர், சிவகாசி, தூத்துக்குடி போன்ற பகுதிகளில் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிய நாடார்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு கன்னியாகுமரி மாவட்ட நாடார்களின் நிலையை மதிப்பிடக்கூடாது என்றும் வலியுறுத்தினர்.பெரும்பான்மையான நாடார்கள் இன்னும் கள்ளிறக்கும் மற்றும் பனை ஏறும் தொழில்களில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும், தங்களுக்கு மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் அல்லது குறைந்தபட்சம் பட்டியல் சாதியினருக்கு இணையான சலுகைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் கோரினர்.
சில பிரதிநிதிகள் கல்வி நிறுவனங்களிலும் அரசு வேலைகளிலும் தங்களது சமூகத்தின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினர்.

  • திருநெல்வேலி மாவட்ட நாடார்களில் சுமார் 40 சதவீதம் பேர் பனை ஏறும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டது. ஆனால் கிறிஸ்தவ நாடார்களிடையே இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 20 சதவீதமாக மட்டுமே இருந்தது.

  • கல்வி வளர்ச்சி மற்றும் இலங்கையுடனான வணிக வளர்ச்சியின் காரணமாகப் பல குடும்பங்கள் பாரம்பரியத் தொழிலைக் கைவிட்டிருந்தன.

  • அரசு வேலைகள் மற்றும் பொதுவாழ்வில் சிலர் பெற்றிருந்த முக்கியத்துவம், உயர்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளை நிறுவியிருத்தல்.

  • கல்வி மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கான ஆர்வம்.

  • கிறிஸ்தவ நாடார்களிடம் SSLC வரையிலான கல்வி அடைவின் சதவீதம் ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக இருந்தது.

  • அரசு வேலைகள் மற்றும் தொழில்முறைப் பணிகளில் அவர்களது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது.

  • சாதாரண எழுத்தறிவு மற்றும் SSLC கல்வியில் இந்து நாடார்கள் ஒப்பீட்டளவில் பின்தங்கியிருந்தாலும், உயர்கல்வியில் கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களில் அவர்கள் நல்ல முன்னேற்றம் அடைந்திருந்தனர்.

  • பொறியாளர்கள், மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் உள்ளிட்ட தொழில்களில் நாடார் சமூகத்தினர் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றிருந்தனர்.



10 Nov 2026

அறிவுசார் பொறுப்பு யாருடையது? கோவை பெரியார் அறிவுலக நூலகம்

 


கோயம்புத்தூரில் பெரியார் பெயரில் அமைக்கப்பட்ட நூலகத்தையும், AI எழுத்து பெயரில் எழுந்துள்ள விவாதங்களையும் சுற்றிப் பல்வேறு கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், இந்த விவாதங்களுக்கு இடையில் நாம் கவனிக்கத் தவறியுள்ள சில அடிப்படையான கேள்விகள் இருக்கின்றன.


இந்த நூலகத்திற்காகப் புத்தகங்களைத் தேர்வு செய்த 137 பேர் யார்?
அவர்களுடைய கல்விப் பின்புலம் என்ன?
எந்த அடிப்படையில் புத்தகங்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டன?
எழுத்தாளர்கள், இலக்கியவாதிகள், வாசகர்கள், பேராசிரியர்கள், குறிப்பாக இலக்கியப் பேராசிரியர்கள் ஆகியோரின் பொறுப்பும் பங்களிப்பும் என்ன?


தமிழகத்தில் நடைபெறும் பல புத்தக அறிமுகக் கூட்டங்களையும் விமர்சன அரங்குகளையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன். சிலர் புத்தகத்தின் முதல் 10 பக்கங்களையும் கடைசி 10 பக்கங்களையும் வாசித்துவிட்டு, முழுமையாக வாசிக்க நேரம் கிடைக்கவில்லை என்ற முன்னுரையுடன் மைக்கைப் பிடிக்கிறார்கள். அதன் பிறகு புத்தகத்தின் உள்ளடக்கத்தைவிட எழுத்தாளருக்குப் புகழ்மாலை சூட்டுவதிலும், தங்களை அறிவாளிகளாக முன்னிறுத்திக் கொள்வதிலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். புத்தகத்தின் பலம், பலவீனம், வரலாற்றுப் பிழைகள், கருத்தியல் முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்வதைவிட, பரஸ்பரப் பாராட்டுகளே பல மேடைகளில் மேலோங்கியிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

ஆனால் கேரளத்தின் புத்தக வாசிப்பு மற்றும் விமர்சனச் சூழல் சற்றே மாறுபட்டது. ஒரு புத்தகம் வெளியானால், அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து சாதாரண வாசகர்கள்கூட கேள்வி எழுப்பும் அளவுக்கு விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன. எழுத்தாளரின் புகழைத் தாண்டி, படைப்பின் தரம், அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, கருத்தியல் நிலைப்பாடு ஆகியவை விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. அத்தகைய ஆரோக்கியமான விமர்சனக் கலாசாரம் தமிழகத்தில் திட்டமிடப்பட்டு தடுக்கப்பட்டுள்ளது.


10 நாட்கள் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் கூட இடம் பெறும் எழுத்தாளர்கள் ஆளும் அரசின் பரைப்புரையாளர்கள் ஆகவே இருக்கிறார்கள். கடை பிடிப்பதிலும் தங்களது பதிப்பகம் புத்தகங்கள் மட்டுமே பங்கு பெற வேண்டும் என்ற போட்டி ஒருபுறம் என்றால் புத்தகங்கள் பற்றிய ஆக்காபூர்வமான உரைகள் கேட்க இயலாது. ஒரே பொன்னாடை போத்தல் ,ஆட்சியாளர்களின் அணிவகுப்பு, அரசு அதிகாரிகளின் பெர்ஃபொர்மன்ஸ் ஆகவே புத்தகக் கண்காட்சி முடிந்து விடும். அங்கும் பணம் பட்டுவாடா நடைபெறுகிறதை சில எழுத்தாளர்கள் தெரிவித்தும் உள்ளனர். புத்தக விலையும் கணிசமாக அதிகமாக இருப்பது மட்டுமல்ல உள்ளடக்கம் பெருவாரி புத்தகங்களில் ஏமாற்றமாக இருக்கும். அதிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் இன்ன இன்ன கருத்தாக்கம் உள்ள புத்தகங்கள் , புனைவு வரலாற்று படைப்புகளுக்கு விளம்பரம் வெகுவாகவே காணலாம். அப்போது தான் எழுத்துலக ஆட்களின் அற்பத்தனத்தையும் நேரில் தரிசிப்போம்.



இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சினை, இடதுசாரிச் சிந்தனை கொண்டவர்கள் அல்லது முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்துடன் தொடர்புடையவர்கள்தான் தீவிரமாகப் புத்தகங்களை வாசிப்பவர்கள் , புத்தகம் எழுத வேண்டியவர்கள் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. வாசிப்பு என்பது எந்தவொரு அரசியல் இயக்கத்திற்கும் கருத்தியல் அமைப்பிற்கும் சொந்தமானது அல்ல. அது தனிமனித அறிவுத் தேடல். ஆட்சியில் இருப்பவர்களின் பரப்புரையாக இப்போது புத்தக வாசிப்பும் தேர்வும் மாறி உள்ளது.

தேசிய அளவில் விருதுகளைப் பெற்ற புத்தகங்களைக்கூட இங்கு முறையான, ஆக்கபூர்வமான பகுப்பாய்வுக்கு உட்படுத்துவதில்லை என்பது வருந்ததக்க உண்மை.

என்னைப் போன்றவர்களும் சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற புத்தகங்களைத் தேடி வாசித்து, அவற்றின் மீதான கருத்துகளைப் தொடர்ந்து பகிர்ந்து வருகிறோம். என்னுடைய சில சக நண்பர்களும் தொடர்ந்து காணொளிகள் மூலமாகப் புத்தக விமர்சனங்களை வெளியிட்டு வருகின்றனர். ஆனால், இத்தகைய சுயாதீனமான வாசகர்களின் கருத்துகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவது இல்லை. எழுத்தாளர்கள் விமர்சனங்களை விரும்புவது இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலான கடவுள் இடத்தில் உள்ளனர் என்பது இன்னொரு சுவாரசியம். விமர்சனத்தையும் பகுந்தாய்வையும் குறிப்பிட்ட கருத்தியல் வட்டத்திற்குள் அடைத்து விடும் நிலை தான் உள்ளது..

அடுத்ததாக, புத்தக வெளியீட்டுத் துறையில் உருவாகியுள்ள வணிகமயமாக்கல் குறித்தும் பேச வேண்டும். இன்று புத்தகம் வெளியிடுவது பலருக்கு ஒரு வணிக நடவடிக்கையாக மாறிவிட்டது. கையெழுத்துப் பிரதியின் தரத்தை மதிப்பிட்டு, அதன் உள்ளடக்கத்தைச் செம்மைப்படுத்தி, பதிப்புச் செலவை ஏற்றுக்கொண்டு புத்தகத்தை வெளியிடும் பதிப்பகங்கள் குறைந்து வருகின்றன. மாறாக, ஒரு புத்தகத்தை வெளியிடுவதற்காகவே எழுத்தாளர்களிடம் சுமார் 10 ஆயிரம் முதல் 25 ஆயிரம் ரூபாய் வரை பெறும் நடைமுறைதான் பிரபலப்படுத்தி உள்ளனர். ராயல்டி என்பது இங்கு இல்லை. இதனால் புத்தகத்தின் தரத்தைவிட, வெளியீட்டின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானமே பதிப்பகர்களுக்கு முக்கியமாகி உள்ளது. பணம் இருந்தால் புத்தகம் வெளியாகும்; ஆனால் அந்தப் புத்தகம் இலக்கியத் தரம் கொண்டதா தகவல் செழுமை உள்ளதா என்ற பார்வையே இல்லை.

தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் தமிழ் ஒரு பாடமாக உள்ளது. இளங்கலை முதல் முனைவர் பட்ட ஆய்வு வரை தமிழ் இலக்கியம் கற்பிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெளியாகும் முக்கியமான புத்தகங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, குறைந்தபட்சம் இலக்கியப் பேராசிரியர்களாவது அவற்றை வாசித்து, தங்களுடைய விமர்சனக் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் கல்விசார் முயற்சிகளும் முன்னெடுக்கப்படுவதில்லை. மாணவர்களையும் புத்தகங்களை வாசிக்கச் செய்து, அவற்றின் மீதான சுயமான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதில்லை. ஒரே வார்த்தையில் மாணவர்கள் வாசிக்கமாட்டார்கள் என கடந்து போய் விடுகின்றனர். ஆசிரியர்களே வாசிப்பது இல்லை, அப்படி வாசித்து இருந்தால் ஸ்டாலில் வந்து போன மறுநாள் எழுத்தாளர் முனைவர் பெருமாள் முருகன் வெளியிட்ட தகவல் பல மாதங்களுக்கு முன்னே வெளிவந்து இருக்க வேண்டும்.

பல கல்லூரிகளில்நூலகங்கள் இல்லை. நூலகங்கள் இருந்தாலும் மாணவர்களிடையே வாசிப்புப் பழக்கத்தை வளர்ப்பதற்கான தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல மாணவர்கள் வாசிக்காமல் இருக்க பல முட்டுகட்டைகள் நூலகம் நிர்வாகத்தில் உண்டு. மாணவர்கள் தங்களுக்கு தேவையான புத்தகங்களை அவர்களே எடுத்து வாசிக்கும் அமைப்பு பல நூலங்களில் இல்லை. கல்லூரிகளின் கண்கணிக்கும் அமைப்பு யுஜிசியின் நாக் ஆய்வுக் குழுவின் பார்வைக்காக மாணவர்கள் மத்தியில் வாசகர் வட்டங்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதாகக் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அந்த வட்டங்களில் உண்மையாகவே புத்தகங்கள் வாசிக்கப்படுகின்றனவா ? புத்தக விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றனவா? மாணவர்களின் வாசிப்புத் திறனும் விமர்சனச் சிந்தனையும் வளர்க்கப்படுகின்றனவா? என்றால் இல்லை இல்லை என்பதே உண்மையாக இருக்கும்.

சில கல்லூரிகளிலும் வாசகர் அமைப்பிலும் குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர்களையும் மற்றும் குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தியல்களையும் முன்னிறுத்துவதற்காகவே வாசகர் வட்டங்கள் செயல்படுகின்றன. வாசிப்பின் நோக்கம் அறிவை விரிவுபடுத்துவதும் கேள்வி கேட்கும் திறனை வளர்ப்பதும்தானே தவிர, ஏற்கெனவே நம்பும் கருத்துகளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல.

ஒவ்வொரு கல்லூரி நூலகத்தையும் நேர்மையாக ஆய்வு செய்தால், வாசிப்பு கலாசாரத்தின் உண்மையான நிலை என்ன என்பது வெளிப்படும். புத்தகங்கள் வாங்கப்பட்டுள்ளனவா என்பது மட்டுமல்ல; அவை வாசிக்கப்படுகின்றனவா? மாணவர்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்களா? நூலகங்கள் அறிவுசார் விவாதங்களுக்கான மையங்களாகச் செயல்படுகின்றனவா? என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு நூலகத்தின் பெருமை அதன் கட்டடத்தின் பிரம்மாண்டத்திலோ, புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையிலோ, தேர்வுக் குழுவின் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையிலோ இல்லை. அங்கு உருவாகும் வாசகர்களின் அறிவிலும், கேள்வி கேட்கும் துணிச்சலிலும், விமர்சனச் சிந்தனையிலும் தான் இருக்க வேண்டும்.

புத்தகங்களை வாங்குவது ஒரு நிர்வாகச் செயல். புத்தகங்களை வாசிப்பது ஒரு அறிவுசார் செயல். வாசித்ததை விமர்சிப்பது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு. இந்த மூன்றுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நாம் உணர வேண்டிய நேரம் இது. இது எதுவும் காலாகாலம் நடபெறவில்லை என்பது தான் அதிர்ச்சி தரும் உண்மை. ஆய்வு மாணவர்கள் என்ற பெயரில் ஒரு கும்பல் இப்போது தகவல் விளம்புகின்றனர். அதுவும் விளம்பரம் போலத்தான் உள்ளது. இவர்கள் ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் என்றால் இதுவரை என்ன செய்து கொண்டு இருந்தனர்.


சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற காலாபாணி மற்றும் சில முக்கிய நூல்களில் வரலாற்றுப் பிழைகள் இருப்பதாகக் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.
அவை முறையாக ஆராயப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டனவா? திருநெல்வேலியின் வரலாற்றுப் பின்னணியை மையமாகக் கொண்டு வெளியான திருநெல்வேலி கலவரம் போன்ற நூல்கூட உரிய அறிவுசார் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படவில்லை. அண்மையில் தூக்கு செல்வத்தின் புத்தகத்திற்கு கனடாவைச் சேர்ந்த இலக்கிய அமைப்பு விருது வழங்கியபோதுகூட, அந்தப் புத்தகத்தின் உள்ளடக்கம், கருத்தியல், இலக்கியத் தரம் ஆகியவற்றைக் குறித்து இங்குள்ள அறிவுஜீவிகள் விரிவாக விவாதித்ததாக இல்லை.
https://josephinetalks.blogspot.com/2015/05/blog-post_25.html

விருது கூட ஒரு படைப்பை வாசிப்பதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கவில்லை என்பதே நமது தோல்வியுற்ற வாசிப்பு அமைப்பை தான் காட்டுகிறது. இந்த நிலையில் இதிலும் வருமானம் பெற வேண்டும் என்று துடிக்கும் அரசியலை என்ன சொல்வது. இத்தனை தகவல் பிழை கொண்ட நூல்களை படித்து அரசு தேர்வு எழுதினால் நமது தமிழர்கள் அரசு பதவிக்கு வர முடியாதே!


தற்போது பெருமாள் முருகன் தைரியமாக ஒரு சிறிய பொறியை வீசியிருக்கிறார். அந்தப் பொறி எழுப்பியுள்ள கேள்விகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், அதன் பின்னணியை ஆராய்வதற்கும் பதிலாக, பலரும் அதைச் சுற்றியுள்ள அரசியல் விவாதத்திலேயே சிக்கிக்கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமளிக்கிறது.


இதற்கிடையில், அதிகாரத்தில் இருந்த முந்தைய அரசும் மௌனம் காத்து வரும்போது தற்போது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களும் உரிய நடவடிக்கை எடுக்கிறார்களா ?
குற்றவாளிகளைக் கண்டறியத் தகுந்த புலனாய்வு செய்ய நடவடிக்கை எடுத்துள்ளார்களா?
இறுதியாக,
டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் தடயங்களை ஆராய்ந்து உண்மையைக் கண்டறியக்கூடிய ஒரு சட்ட நடவடிக்கையை, இவ்வளவு நீண்ட அரசியல் நாடகமாக மாற்ற வேண்டிய அவசியம் என்ன? அமைச்சர்கள் பேசும் விதமும், குறிப்பாக ஆண்மை இருக்கா? துணிவு இருக்கா? திராணி இருக்கா போன்ற அற்பத்தனமான கேள்விகளை முன்னிறுத்தும் வகையிலான அரசியல் பேச்சுகளும் அருவருப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. பொறுப்பான பதவிகளில் இருப்பவர்கள் பேச வேண்டிய மொழி இதுவல்ல.




24 Oct 2026

இந்தியாவின் 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்கள்

 

  இது 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்களையும், இந்தியாவில் கிறித்தவ மிஷனரிகளின் கல்விப் பணியையும் விவரிக்கிறது. 

1. இந்தியக் கல்வியின் பொதுநிலை மற்றும் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பு

ஆணையம் முதன்மையாக ஆராய வேண்டிய பிரச்சினைகளை நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, இந்தியாவில் கல்வியின் பொதுநிலையையும், அதில் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பையும் சுருக்கமாக எடுத்துரைப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

அந்த நேரத்தில் கிடைத்த மிகச் சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள், Progress of Education in India, 1902–07 என்ற இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையில் இடம்பெற்றிருந்தன. இருப்பினும், அந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அப்போதைக்கே ஓரளவு பழமையானவையாகிவிட்டன.

எனவே, இங்கு அளிக்கப்படும் விவரங்கள் தோராயமானவையாகவும் பொதுவானவையாகவும் மட்டுமே இருக்க முடியும். இருந்தாலும், உண்மைகளைத் தோராயமாகவேனும் தெளிவாகக் குறிப்பிடுவது, ஆதாரமற்ற பொதுவான கருத்துகளைக் கூறுவதைவிடச் சிறந்ததாகும்.

இந்தியாவில் கல்வி நிறுவனங்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

  1. பொதுக் கல்வித் துறை நிர்ணயித்த கல்வித் தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப பாடத்திட்டங்களைக் கொண்டிருப்பதுடன், அத்துறையின் ஆய்வுக்கும் கண்காணிப்புக்கும் உட்பட்ட நிறுவனங்கள்.

  2. மேற்கண்ட நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்யாத நிறுவனங்கள்.

முதலாவது வகை பொது நிறுவனங்கள் (Public Institutions) என்றும், இரண்டாவது வகை தனியார் நிறுவனங்கள் (Private Institutions) என்றும் அழைக்கப்பட்டன.

பொது நிறுவனங்களில் அரசின் கல்வித்துறை, நகராட்சிகள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளால் நடத்தப்பட்ட கல்வி நிறுவனங்களும் அடங்கின. அதேபோல், தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கி, அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெற்ற நிறுவனங்களும் இந்த வகையில் சேர்க்கப்பட்டன. 

இவற்றில் பெரும்பாலானவை தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கின.

2. கல்லூரிகள் மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வி நிறுவனங்கள்

1907ஆம் ஆண்டில் கலைப் பாடங்களுக்கான (Arts) கல்லூரிகள் மொத்தம் 161 இருந்ததாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டது.

அவற்றில்:

  • 26 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளில் இருந்தன.

  • 23 கல்லூரிகள் மாகாண அரசுகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

  • 4 கல்லூரிகள் நகராட்சிகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

  • 96 கல்லூரிகள் தனியார் அமைப்புகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகளில் சில மிஷனரிக் கல்லூரிகளாக இருந்தன. மற்றவை உள்ளூர் பொதுநலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிர்வாகக் குழுக்களால் நடத்தப்பட்டன. மேலும் சில குறிப்பிட்ட மதம் அல்லது இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் நலன்களுக்காக நிறுவப்பட்டிருந்தன. வேறு சில கல்லூரிகள் தனிப்பட்ட உரிமையாளர்களால் நடத்தப்பட்டன.

கலைக் கல்லூரிகளுக்கு அப்பால், தொழில்முறைப் பயிற்சிக்காக மேலும் 15 கல்லூரிகள் இருந்தன. அவை மருத்துவம், சட்டம், மேல்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் பயிற்சி, பொறியியல் மற்றும் வேளாண்மை போன்ற துறைகளுக்கான கல்வியை வழங்கின.

மேல்நிலைப் பள்ளிகள்

கீழ்நிலை வகுப்புகளில் ஆங்கிலம் ஒரு பாடமாகவும், மேல்நிலை வகுப்புகளில் கற்பித்தல் மொழியாகவும் பயன்படுத்தப்பட்ட பள்ளிகள் மேல்நிலைப் பள்ளிகளாகக் கருதப்பட்டன.

1907ஆம் ஆண்டில்:

  • அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 740 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

  • தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 2,545 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை சாதி அல்லது மத வேறுபாடின்றி ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைச் சேர்ந்த மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் நோக்கில் நடத்தப்பட்டன. மற்றவை கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும், குறிப்பிட்ட மதத்தைப் பின்பற்றுவோராலும் அல்லது குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாலும் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தொடக்கப் பள்ளிகள்

1907ஆம் ஆண்டில்:

  • அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 24,715 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

  • தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 78,232 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை, மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் மற்றும் பரிசுப் பொருட்களைச் சார்ந்து ஆசிரியர்கள் நடத்திவந்த பள்ளிகளாக இருந்தன. இருப்பினும், கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும் பிற அமைப்புகளாலும் பொதுநல நோக்கமுடைய தனிநபர்களாலும் நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளும் அவற்றில் இடம்பெற்றிருந்தன.

3. இந்தியக் கல்வியில் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் கிறித்தவ மிஷன்கள் வகித்த பங்கைப் பொதுவாக எடுத்துரைக்கலாம்.

இந்தியா, பர்மா மற்றும் இலங்கை ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய கல்விப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களின் பட்டப்படிப்புகளுக்கான கல்வியை வழங்கிய, கிறித்தவ நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகள் மொத்தம் 53 இருந்தன.

அவற்றில் 50 கல்லூரிகள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளிலும், மீதமுள்ள 3 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளிலும் இருந்தன.

இந்தக் கல்லூரிகள் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தப்பட்டன:

கிறித்தவ அமைப்பு

கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை

இங்கிலாந்துத் திருச்சபை (Church of England)

16

வட அமெரிக்க மிஷன்கள்

13

ஆங்கிலிகன் பிரிவைச் சாராத ஆங்கில மிஷனரிச் சங்கங்கள்

10

ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகள்

7

ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை

7

மொத்தம்

53

கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்த்தால், கலைக் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினரின் கல்வி மிஷனரிகளின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்ததாகக் கருதலாம்.

ஆனால், உண்மையில் இந்த விகிதம் இதைவிட அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகளின் கல்லூரிகளில் மட்டுமே மொத்த மாணவர்களில் பாதிக்கும் அதிகமானோர் மிஷனரி தொடர்புடையவர்களாக இருந்ததாக நம்பப்பட்டது.

மிஷனரிக் கல்லூரிகள் இந்தியா முழுவதும் சமமாகப் பரவியிருக்கவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். அவற்றில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானவை தென்னிந்தியாவில் அமைந்திருந்தன. ஆனால், தென்னிந்தியாவின் மக்கள்தொகை இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் ஆறில் ஒரு பங்கே ஆகும்.

கல்லூரிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் மதப் பின்னணி

1906–1907ஆம் ஆண்டில் இந்தியக் கல்லூரிகளில், கலைக் கல்லூரிகள் மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் உட்பட, பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு பதிவுசெய்யப்பட்டது:

  • இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 871

  • இந்துக்கள்: 20,844

  • முஸ்லிம்கள்: 2,040

அந்தக் காலத்தில் இந்திய மக்கள்தொகையில் இந்தியக் கிறித்தவர்களின் விகிதம் சுமார் 1 சதவீதமாகவும், இந்துக்களின் விகிதம் சுமார் 68 சதவீதமாகவும் இருந்ததாகக் கணக்கிடப்பட்டது.

இந்த விகிதங்களுடன் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்கள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகக் கல்லூரிக் கல்வி பெற்றதாகவும், முஸ்லிம்களுடன் ஒப்பிடுகையில் சுமார் பன்னிரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருந்ததாகவும் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

4. மிஷனரிகளின் மேல்நிலைக் கல்விப் பங்களிப்பு

1900ஆம் ஆண்டில், இந்தியா முழுவதும், பர்மா மற்றும் இலங்கையையும் சேர்த்து, மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 261 என மதிப்பிடப்பட்டது. அவற்றில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 25,000 ஆக இருந்தது.

ஆனால், பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவை மட்டும் உள்ளடக்கிய அரசின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, ஐரோப்பியர்கள் மற்றும் ஆங்கிலோ-இந்தியர்களுக்காக முக்கியமாக நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்கான மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மொத்தம் 3,441 இருந்தன. அவற்றில் 488,585 மாணவர்கள் பயின்றனர்.

மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, கல்லூரிக் கல்விக்குக் கீழான மேல்நிலைக் கல்வியில் இந்தியாவின் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு சுமார் இருபதில் ஒரு பங்கு, அதாவது 5 முதல் 6 சதவீதம் வரை இருந்ததாக அறிக்கை மதிப்பிடுகிறது.

இருப்பினும், இந்தப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரும் மேல்நிலைக் கல்வியின் ஒரே கட்டத்தில் இருந்தவர்கள் என்று கருதக்கூடாது. தொடக்க எழுத்தறிவு வகுப்பிலிருந்து மேல்நிலைப் பள்ளியின் மிக உயர்ந்த வகுப்பு வரை பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரின் எண்ணிக்கையும் இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் உணர்த்துவது என்னவென்றால், இந்தியச் சமூகத்தின் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளின் கல்வியில் மிஷன்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதாகும்.

மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் கிறித்தவ மற்றும் இந்து மாணவர்கள்

இந்தியக் கல்லூரிகளில் காணப்பட்டதைப் போன்றே, மேல்நிலைப் பள்ளிகளிலும் கிறித்தவ மாணவர்களின் கல்விப் பங்கேற்பு மக்கள்தொகை விகிதத்துடன் ஒப்பிடும்போது அதிகமாக இருந்ததாக அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள மேல்நிலைப் பள்ளிகளில்:

  • இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள்: 43,042

  • இந்து மாணவர்கள்: சுமார் 488,000

இந்த எண்ணிக்கைகளையும் மக்கள்தொகை விகிதங்களையும் ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள் சுமார் எட்டு மடங்கு அதிகமான விகிதத்தில் மேல்நிலைக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கணக்கிட்டது.

5. தொடக்கக் கல்வியில் மிஷன்களின் பங்களிப்பு

1907ஆம் ஆண்டில், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொடக்கப் பள்ளிகளில் கல்வி பயின்ற ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை 3,936,822 ஆக இருந்தது.

1900ஆம் ஆண்டிற்கான சென்னை மாகாணத்தின் பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் புள்ளிவிவர அட்டவணைகளின்படி, ரோமன் கத்தோலிக்க அமைப்புகள் நடத்திய பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, மிஷனரிகளின் தொடக்கப் பள்ளிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 241,789 ஆக இருந்தது.

இதன்படி, இந்தியா மற்றும் பர்மாவின் தொடக்கக் கல்வியில் அந்த மிஷன்களின் பங்கு சுமார் பதினாறில் ஒரு பங்காக இருந்தது.

இந்தியக் கிறித்தவர்கள் மற்றும் இந்துக்களின் தொடக்கக் கல்வி நிலையை ஒப்பிட்டபோது, இரு சமூகங்களிலும் தொடக்கக் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை முறையே பின்வருமாறு இருந்தது:

  • இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 1,08,338

  • இந்துக்கள்: 27, 90,535

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில், இந்துக் குழந்தைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் கிறித்தவக் குழந்தைகள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகத் தொடக்கக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கூறுகிறது.

கல்வி பயின்றவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை

பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் கல்வி பயின்றவர்களாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு:

சமூகப் பிரிவு

கல்வி பயின்றோர்

இந்தியக் கிறித்தவர்கள்

1,69,067

இந்துக்கள்

35,45,507

அனைத்து இனங்கள் மற்றும் மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்

53, 88,632

இந்த ஆணையம் முக்கியமாகக் கவனம் செலுத்தியது, கல்வி பயின்ற 169,000 இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்களின் நிலைமையையும், அனைத்து நிலைகளிலும் உள்ள மிஷனரிக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்ற சுமார் 4,00,000 மாணவர்களின் நிலைமையையும் பற்றியதாகும்.

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் மற்றும் சுதேச அரசுகளின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற அனைத்துக் கல்வி நிலைகளையும் கொண்ட பரந்த கல்வி அமைப்பை முழுமையாக ஆராய்வது இந்த ஆணையத்தின் நோக்கமல்ல. அதேபோல், கிறித்தவ அமைப்புகளின் ஆதரவின்றி தன்னார்வ அடிப்படையில் வளர்ந்து வந்த கல்வி முயற்சிகளையும் முழுமையாக ஆராய்வது இதன் நோக்கமல்ல.


6. பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகள்: கல்வியின் மிகப்பெரிய சவால்

இந்தியாவில் பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய சுமார் 3.4 கோடி குழந்தைகளில், 2.8 கோடிக்கும் அதிகமானோர் எந்தவிதமான கல்வி வாய்ப்பும் இன்றி வளர்ந்து வந்தனர்.

இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்விநிலையைக் கருத்தில் கொண்டாலும் ஒரு கவலைக்குரிய உண்மை வெளிப்படுகிறது.

சுமார் 1,68,000 கிறித்தவக் குழந்தைகள் தொடக்க மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் பயின்று வந்தபோதிலும், 1901ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய கிறித்தவக் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை சுமார் 4,00,000 ஆக இருந்தது.

இதன் பொருள், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள கிறித்தவக் குழந்தைகளில் 43 சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களே பள்ளிக்குச் சென்றனர் என்பதாகும்.இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள், சில இடங்களிலும் சில மிஷனரிப் பணித்தளங்களிலும் கல்வியறிவு குறைந்த கிறித்தவச் சமூகம் உருவாகிக் கொண்டிருந்ததை வெளிப்படுத்தின.

பொதுவாக இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்வியறிவு, இந்துக்களின் கல்வியறிவைவிட உயர்ந்திருந்தபோதிலும், கிறித்தவச் சமூகத்தின் கல்வியறிவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருந்ததற்குக் காரணம், இந்தியச் சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் குறைந்த பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பலர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியிருந்ததுதான் என்று அறிக்கை விளக்குகிறது.

இந்த மக்களுக்குக் கல்வி வழங்குவதில் கிறித்தவத் திருச்சபை மிகப் பெரிய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையை நிகழ்த்தியிருந்தது. இந்தியச் சமூகத்தின் பார்வையில் கல்வி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லாதவர்களாகக் கருதப்பட்ட மக்களிடையேயும் கல்வியைப் பரப்புவதில் அது வெற்றி பெற்றிருந்தது.

ஆனால், இதனால் உருவான ஒட்டுமொத்தக் கல்வித் தேவைகளையும் சமாளிப்பதில் திருச்சபையால் முழுமையாக வெற்றிபெற முடியவில்லை.

சென்னை பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானம் — 1902

இந்தப் பிரச்சினையின் முக்கியத்துவத்தை மிஷனரிகள் உணர்ந்திருந்தனர் என்பதற்குச் சான்றாக, 1902ஆம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்ற பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானத்தை அறிக்கை மேற்கோள் காட்டுகிறது.

அந்தத் தீர்மானத்தின் கருத்து:

  1. தொடக்கக் கல்வியைப் பராமரிப்பதற்கும் விரிவுபடுத்துவதற்கும் அரசாங்கம் அதிகரித்த அளவில் நிதியுதவி வழங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை மிஷனரிகள் தொடர்ந்து அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்த வேண்டும்.
  2. இந்த முயற்சியில் அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைக்கத் தாங்கள் தயாராக இருப்பதை மிஷன்களும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
  3. மேலும், அனைத்து கிறித்தவ இளைஞர்களும் குறைந்தபட்சம் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொள்வதை உறுதிசெய்ய மிஷன்கள் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

7. இந்தியக் கல்வியில் உருவாகிய புதிய மாற்றங்கள்

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் மாற்றங்கள் அதிகரித்து வரும் வேகத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

கல்வி தொடர்பான பிரச்சினைகள் அரசாங்கம், கல்வியறிவு பெற்ற இந்தியர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எதிர்காலத்தில் அக்கறை கொண்டவர்கள் ஆகியோரின் கவனத்தைப் பெருமளவில் ஈர்த்தன.

முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மாணவர்கள் கல்லூரிகளை நோக்கி வந்தனர். 1910ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் நடைபெற்ற சட்டமன்றக் கவுன்சில் விவாதத்தில், இந்தியா முழுவதும் கட்டாயக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்துப் பேசப்பட்டது. கல்வி வளர்ச்சியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் சில தரப்புகளில் எவ்வளவு வலுவாக இருந்தது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டியது.

அரசாங்கம் தனது பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் உண்மையான கல்வியியல் நிபுணர்களை நியமிப்பதில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்தியது. 

ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கும் அதிக நேரத்தையும் கவனத்தையும் செலவிட்டது.

இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் மத அடிப்படையிலான கல்வி

மதத்துடன் தொடர்புடைய கல்வியைப் பெறுவதற்கான பொதுமக்களின் விருப்பமும் அதிகரித்தது. இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பௌத்தர்களுக்காக இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்டு வந்த, அரசின் நிதியுதவி பெற்ற பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையும் கல்வித் தரமும் உயர்ந்தன.

திருமதி அன்னி பெசன்டின் கல்விப் பணியும் அப்போதைய கல்வி நிலைமையில் ஒரு முக்கியக் காரணியாக இருந்தது. பனாரஸில் அமைந்திருந்த பெரிய மத்திய இந்துக் கல்லூரியும், பல்வேறு இடங்களில் இந்திய மரபுகளுக்கு ஏற்ப நடத்தப்பட்ட கிறித்தவரல்லாத சிறுமிகளுக்கான பள்ளிகளும் இந்த மாற்றத்தின் பகுதிகளாக இருந்தன.

ஆரிய சமாஜம் பல்வேறு தரங்களில் கல்வித் திறன் கொண்ட பள்ளிகளை நடத்தி வந்தது. அவற்றில் சிறந்த பள்ளிகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நல்ல கல்வியை வழங்கின.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை, பெற்றோருக்குத் தங்கள் குழந்தைகளைப் படிக்க வைப்பதற்கான தேர்வு பெரும்பாலும் அரசுப் பள்ளிக்கும் மிஷனரிப் பள்ளிக்கும் இடையில் மட்டுமே இருந்தது.

ஆனால், பல பெரிய நகரங்களில் நிலைமை மாறத் தொடங்கியது. அங்கு ஆண் குழந்தைகளுக்கும், பல இடங்களில் பெண் குழந்தைகளுக்கும், அவர்களது சொந்த மதம் கற்பிக்கப்படும் பள்ளிகள் உருவாயின. அல்லது, அவர்களது சொந்த மதத்தைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கின் கீழ் அவர்கள் கல்வி பெறும் வாய்ப்புகள் உருவாகின.

மக்கள்தொகை அதிகமாக உள்ள அனைத்து முக்கிய நகரங்களிலும் இந்த நிலை மேலும் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. இதனை அனைத்து மிஷனரிச் சங்கங்களும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மிஷனரிகளின் செயல்பாட்டு எல்லைக்கு வெளியேயும், கல்வி அலட்சியமும் அதற்கு எதிரான தடைகளும் பெருமளவில் இருந்தபோதிலும், கல்வி எல்லா நிலைகளிலும் முன்னேறும் என்பதற்குப் போதிய காரணங்கள் இருந்தன.


எமது ஆய்வின் வரம்பும் நோக்கமும் (SCOPE OF OUR SUBJECT) -கிறித்தவச் சபைகளை உயர்த்துவதற்கான ஒரு கருவியாகக் கல்வி

 

 மிஷனரிகளின் பணியில் கல்வி வகிக்கும் இடம் தனிச்சிறப்பும் தொலைநோக்குப் பயனும் கொண்டதாகும். மிஷன்களின் வரலாற்றை அறிந்த எவரும், மிஷனரிகள் தாங்கள் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் கல்வித்துறையின் முன்னோடிகளாகச் செயல்பட்டனர் என்பதைச் சந்தேகிக்க முடியாது. கல்வித்துறையில் அவர்கள் ஆற்றிய பணிகளுக்காக அவர்களிடம் நாம் கொண்டிருக்க வேண்டிய நன்றியுணர்வை மிகைப்படுத்திக் கூறுவது கூட கடினம். அதேபோன்று, கிறித்தவத்தைப் பரப்பும் செயல்முறையில் கல்வி மிக முக்கியமான பங்காற்றியுள்ளது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

அதேவேளையில், மிஷனரிகளின் ஆதரவிலும் மேற்பார்வையிலும் நடைபெற்ற கல்விப் பணிகளில் சில குறைபாடுகளும், குறிப்பிட்ட ஆபத்துகளும் காணப்பட்டன. எனவே, அவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் செயல்முறைகளையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. எங்களது பார்வையில், அந்தக் குறைபாடுகளும் ஆபத்துகளும் முக்கியமாகப் பின்வருவனவாகும்.

1. மதம் மாறியவர்களைத் தங்கள் தேசிய அடையாளத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தும் போக்கு

குறிப்பாகச் சில நாடுகளிலும் பிராந்தியங்களிலும், கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறியவர்களை அவர்களது சொந்த நாட்டின் வாழ்க்கை முறையிலிருந்தும், சக நாட்டினருடனான உணர்வுப்பூர்வமான தொடர்புகளிலிருந்தும் அந்நியப்படுத்தும் போக்கு காணப்பட்டது. இதனால், கிறித்தவம் என்பது வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு செல்வாக்கு என்றும், அது தழுவியவர்களை அவர்களது தேசிய வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்குகிறது என்றும் கூறுவதற்கு இடமளிக்கப்பட்டது.

மிஷனரிக் கல்வியில் ஆங்கில மொழிக்கும் பிரிட்டிஷ் மற்றும் அமெரிக்கக் கல்வி முறைகளுக்கும் அளிக்கப்பட்ட அதிக முக்கியத்துவம் இதற்கு ஓரளவு காரணமாக இருந்தது.

2. வாழ்க்கைக்கான பயிற்சியாக இல்லாத கல்விமுறை

கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஆங்கிலம் பேசும் மிஷனரிகளின் செல்வாக்கின் கீழ் நடைபெற்ற மிஷனரிக் கல்வியும், அவர்களது சொந்த நாடுகளில் நடைமுறையில் இருந்த கல்விமுறைகளின் குறைபாடுகளை இயல்பாகவே பிரதிபலித்தது.

தாய்நாடுகளில் வழங்கப்பட்ட கல்வியின் பெரும்பகுதி, வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான போதிய பயிற்சியை அளிக்காததால் பயனற்றதாக இருந்தது என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்தாக மாறியுள்ளது.

கல்வி என்பது மாணவர்களுக்கு வெறும் தகவல்களை வழங்குவதோ, அவர்களது மனப்பாடத் திறனைச் சோதிப்பதோ மட்டுமாக இருக்கக் கூடாது. மாறாக, ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளை குடும்ப வாழ்க்கைக்கும் சமூக வாழ்க்கைக்கும் பொறுப்புடனும் திறமையுடனும் தயார்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் உருவாகி வருகிறது.

குழந்தையின் முழுமையான ஆளுமையையும் இயல்பான திறன்களையும் வளர்த்து, அவற்றைச் செயல்படத் தூண்டும் பயிற்சியாகக் கல்வி அமைய வேண்டும்.

தாய்நாடு  கல்விமுறையில் எந்த அளவுக்கு அடிப்படையான சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றனவோ, அதே அளவிலான மிஷனரிக் கல்வியிலும் சீர்திரு த்தங்கள்தேவைப்படுகின்றன.

இதுவரை, மாணவர்களை குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தேசிய வாழ்க்கையிலும் தங்களுக்குரிய பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்குத் தகுதியுடையவர்களாக உருவாக்குவதில் மிஷனரிக் கல்வி போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்று கூறுவதற்குக் காரணங்கள் உள்ளன.

3. தேசிய உணர்வின் எழுச்சியும் அரசுக் கல்வியின் வளர்ச்சியும்

நாங்கள் குறிப்பாகக் கவனத்தில் கொண்டுள்ள பல்வேறு பிராந்தியங்களில் வாழ்ந்த மக்களிடையே தேசிய உணர்வு வியக்கத்தக்க அளவில் வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.

ஜப்பான், சீனா போன்ற நாடுகளில், அரசின் ஆதரவுடன் தேசியக் கல்வி முறைகள் உருவாக்கப்பட்டதன் மூலம் இந்த உணர்வு வெளிப்பட்டது.

ஆங்கிலேய அரசின் கீழ் இருந்த பிற நாடுகளில், கல்விக் கொள்கைகளை உருவாக்குவதிலும் கல்வியை விரிவுபடுத்துவதிலும் ஆங்கிலேய அரசு தீவிரமாக ஈடுபட்டது. இதன் விளைவாக, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலும் நிதி ஆதரவிலும் கல்வி நடவடிக்கைகள் மிகப் பெரிய அளவில் விரிவடைந்தன.

இதனால், அரசுக் கல்வியுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்த வளங்களைக் கொண்ட மிஷனரிக் கல்வி தரத்தில் பின்தங்கிவிடும் அபாயம் உருவானது. இதன் காரணமாக, கல்வியின் பிரதான வளர்ச்சிப் போக்கிலிருந்து மிஷனரிக் கல்வி விலகி நிற்கும் நிலையும் ஏற்படலாம்.

எனினும், சில பிராந்தியங்களில் இந்த அபாயம் ஏற்கெனவே உண்மையான பிரச்சினையாக மாறியிருந்தது. அதற்குக் காரணம் நிதி மற்றும் வளங்களின் பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல; கல்வித்துறையில் திறமையான தலைவர்கள் இல்லாமையும், வெவ்வேறு சமூகங்களுக்கிடையே போதிய ஒத்துழைப்பு இல்லாமையும் ஆகும்.

4. உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகளுக்குத் தலைவர்களை உருவாக்குதல்

உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள் சுதந்திரமான, தங்களைத்தாங்களே நிர்வகித்துக்கொள்ளும் சபைகளாக உருவாக வேண்டுமெனில், அவற்றுக்குத் தேவையான தலைவர்களை உருவாக்கிப் பயிற்றுவிப்பது மிக முக்கியமானதாகும்.

சில நாடுகளில், உள்ளூர் கிறித்தவச் சமூகங்களின் தலைவர்களுக்குக் கல்வியளிப்பதிலும் அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதிலும் மிஷனரிப் பணிகள் பெருமளவில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கலாம்.

ஏனெனில், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அந்தந்த நாட்டின் பண்பாடு, வரலாறு மற்றும் சமூகச் சூழலுடன் இயல்பாக இணைந்த கிறித்தவம் உருவாக வேண்டுமெனில், அதற்கு உள்ளூர் மக்களே தலைமை தாங்க வேண்டும்.

5. மிஷனரிகளுக்கான ஆசிரியர் பயிற்சியின் அவசியம்

கல்விப் பணிக்காக வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்ட மிஷனரிகள், அவர்களது ஆன்மிகத் தகுதிகளையும் இறைவனின் அழைப்பிற்குச் செவிசாய்க்கும் மனப்பான்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

ஆனால், அவர்களில் பலர் முறையான ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்றவர்களாக இருக்கவில்லை. எனவே, மிஷனரிகளுக்கான முழுமையான பயிற்சி முறையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஒவ்வொரு நாட்டிலும், ஒவ்வொரு கிறித்தவப் பிரிவிலும், முறையான பயிற்சியும் தகுதியும் பெற்ற ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கையை கணிசமாக அதிகரிக்க வேண்டுமா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

6. கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையேயான கல்வி ஒத்துழைப்பு

அரசின் ஆதரவுடன் நடைபெறும் கல்வியுடன் ஒப்பிடும்போது, மிஷனரிக் கல்வியின் கட்டமைப்புகளும் வசதிகளும் தரத்தில் பின்தங்கிவிடக் கூடாது என்றால், வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையே இன்னும் விரிவான ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுகிறது.

ஒரு நாட்டில் அரசு, கல்வியை அதிக அளவில் வழங்கத் தொடங்கும்போது, மிஷனரிகள் தங்களது முயற்சிகளை, குறிப்பாக இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வித் துறைகளில், குறிப்பிட்ட மையங்களில் ஒருமுகப்படுத்துவது அவசியமாகலாம். அத்தகைய மையங்களில், கிறித்தவ அடிப்படையிலும் கிறித்தவச் சூழலின் செல்வாக்குடனும் உயர்தரக் கல்வியை வழங்க முடியும். இதனைச் செயல்படுத்துவதற்கு வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளுக்கிடையே ஒத்துழைப்பு அவசியமாகும்.

அதேவேளையில், ஒவ்வொரு கிறித்தவப் பிரிவும் தனது தனித்துவமான நம்பிக்கைகளையும் மரபுகளையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு, ஒருங்கிணைந்த கல்வி நிறுவனங்களில் எவ்வாறு இணைந்து செயல்பட முடியும் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இதற்காகத் தனித்தனி மாணவர் விடுதிகளை அமைப்பதா அல்லது வேறு ஏதேனும் அமைப்புமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதா என்பதையும் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

இந்தப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் சிக்கலானவையும் கடினமானவையும் ஆகும். இருப்பினும், மிஷனரிகளின் கல்விக் கொள்கைகளையும் முறைகளையும் மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான அவசரத் தேவையை இவை வலியுறுத்துகின்றன.

எங்களது ஆணையத்தின் நோக்கம், கடந்த காலத்தில் கல்வித்துறைக்கு மிஷனரிகள் ஆற்றிய மகத்தான சேவைகளை எடுத்துக்காட்டுவதாகும். மேலும், கிறித்தவத்தைப் பரப்புவதில் கல்வி இதுவரை வகித்த மிக முக்கியமான பங்கையும் வெளிப்படுத்துவதாகும்.

அதே நேரத்தில், கல்வித்துறையில் மிஷனரிகள் பின்பற்றும் முறைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தில் மிஷனரிகள் மத்தியில் உருவாகியுள்ள பொதுவான ஒத்த கருத்தையும் வெளிக்கொணர்வதே எங்களது நோக்கமாகும். எங்களிடம் கிடைத்துள்ள சான்றுகளின் அடிப்படையில், கல்வித்துறையில் என்னென்ன சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை இயன்றவரை தெளிவாகத் தீர்மானிக்கவும் நாங்கள் முயல்கிறோம்.

ஆய்வின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக வரையறுத்தல்

எங்களது ஆய்வின் பார்வை வரம்புகளைத் தெளிவாக வரையறுப்பது அவசியமாகும்.

நாங்கள் ஆய்வு செய்யும் நாடுகளில் பொதுவாக வழங்கப்படும் கல்விமுறையைப் பற்றிய முழுமையான ஆய்வை மேற்கொள்வது எங்களது முதன்மை நோக்கமல்ல. மாறாக, உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகளை உயர்த்துவதற்கான ஒரு கருவியாகக் கல்வி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையே நாங்கள் ஆராய்கிறோம்.

அந்த உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள், முழுமையான தேசியத் தன்மையைக் கொண்டவையாகவும், வெளிநாட்டுச் செல்வாக்கு மற்றும் வெளிநாட்டு நிதி ஆதரவைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையைப் படிப்படியாகக் குறைத்து, வளர்ந்து வரும் சுதந்திரத்தைப் பெறக்கூடியவையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே எங்களது நோக்கமாகும்.

இந்த ஆய்வை மேற்கொள்ளும்போது, வெவ்வேறு கிறித்தவ அமைப்புகளைத் தனித்தனியாக வைத்திருக்கும் கோட்பாட்டு மற்றும் நிறுவனரீதியான வேறுபாடுகள் குறித்த கேள்விகளை நாங்கள் வேண்டுமென்றே ஒதுக்கி வைத்துள்ளோம்.  அந்த வேறுபாடுகளை விவாதிக்கவோ, அவற்றைப் பற்றித் தீர்ப்பளிக்கவோ நாங்கள் விரும்பவில்லை. அவை எந்த அளவுக்கு அடிப்படையானவை அல்லது முக்கியத்துவம் குறைந்தவை என்பதையும் ஆராய்வதில்லை.

எங்களது ஆய்வின் எந்தப் பகுதியிலும், ஒருவர் கொண்டிருக்கும் இறையியல் அல்லது திருச்சபை சார்ந்த பார்வையின் காரணமாக அவர் பாதகமான நிலையில் வைக்கப்படக் கூடாது என்பதே எங்களது விருப்பமாகும். அதேபோல், ஒருவரது மனச்சாட்சிக்கு உடன்படாத நம்பிக்கை வேறுபாடுகள் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன என்ற தயக்கமும் அவருக்கு ஏற்படக் கூடாது.

கல்வி என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட கருவியை மட்டும் தனியாகப் பிரித்து ஆராய முடியும் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். எனவே, கோட்பாட்டு அல்லது நிறுவனரீதியான வேறுபாடுகளைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், ஒரு செயல்முறை அல்லது கருவி என்ற அடிப்படையில் கல்வியை ஆராய்வதே எங்களது அணுகுமுறையாகும்.

அனைத்து மிஷனரிக் குழுக்களும் கல்வி முறைகள் குறித்து கலந்தாலோசித்து, கல்விச் செயல்முறையை எவ்வாறு சிறப்பாக முன்னெடுக்கலாம் என்பதில் பொதுவான முடிவுகளை எட்ட வேண்டும் என்பதே எங்களது விருப்பம்.

கல்வி ஒத்துழைப்பின் மூலம் கிறித்தவ ஒற்றுமையை வளர்த்தல்

இன்னும் விரிவான மற்றும் ஆழமான பார்வையில், இத்தகைய கல்விச் செயல்முறை மறைமுகமாகக் கிறித்தவ ஒற்றுமையை வளர்க்க உதவும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.

வெவ்வேறு கருத்துகளையும் பார்வைகளையும் கொண்ட ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்றிணைந்து பணியாற்றும்போது, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வதும், பரஸ்பர மரியாதையை வளர்த்துக்கொள்வதும் சாத்தியமாகிறது.

இத்தகைய ஒத்துழைப்பு, கருத்து வேறுபாடுகளும் பிரிவினைகளும் தாங்கிக்கொள்ளக் கடினமானவையாகத் தோன்றும் சூழலையும், ஒற்றுமைக்கான தேவை மறுக்க முடியாத ஒன்றாக மாறும் சூழலையும் உருவாக்குகிறது.

எங்களது முயற்சிகள் மூலம், கிறித்தவ ஒற்றுமைக்கான இந்த அறநெறி மற்றும் ஆன்மிகப் பயன் கிடைக்கும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். இருப்பினும், அது நேரடியான விளைவாக அல்லாமல், மறைமுகமாகவும் நீண்டகாலத்திற்குப் பின்னருமே கிடைக்கக்கூடியதாகும்.

எங்களது தற்போதைய ஆய்வின் வரம்பிற்குள், கல்வியின் கொள்கைகளையும் முறைகளையும் மட்டுமே முழுமையாகக் கருத்தில் கொண்டுள்ளோம்.

இந்த ஆவணத்தின் மையக் கருத்து

இந்த ஆவணம் மிஷனரிக் கல்வியின் பங்களிப்பைப் பாராட்டுவதோடு, அதன் வரம்புகளையும் சீர்திருத்தத் தேவைகளையும் வெளிப்படையாக எடுத்துரைக்கிறது. குறிப்பாக, பின்வரும் கருத்துகள் முக்கியமானவை:

  • தேசிய அடையாளம்: கிறித்தவக் கல்வி, மதம் மாறியவர்களை அவர்களது சொந்த நாட்டின் பண்பாடு மற்றும் சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து அந்நியப்படுத்தக் கூடாது.

  • வாழ்க்கைத் திறன்: கல்வி என்பது மனப்பாடத்தையும் தகவல் பரிமாற்றத்தையும் தாண்டி, குடும்பம், சமூகம் மற்றும் தேசிய வாழ்க்கைக்கான தயாரிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

  • உள்ளூர் தலைமை: உள்ளூர் கிறித்தவச் சபைகள் வெளிநாட்டு ஆதிக்கத்தையும் நிதிச் சார்பையும் குறைத்து, தங்களது சொந்தத் தலைமையின் கீழ் வளர வேண்டும்.

  • தொழில்முறைத் தகுதி: ஆன்மிகத் தகுதி மட்டுமே கல்விப் பணிக்குப் போதாது; முறையான ஆசிரியர் பயிற்சியும் அவசியம்.

  • கல்வி ஒத்துழைப்பு: கிறித்தவப் பிரிவுகள் தங்களது தனித்துவமான நம்பிக்கைகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே கல்வித்துறையில் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம்: இந்த உரை மிஷனரிகளின் கல்விப் பணியைப் பற்றிய ஒரு சுயவிமர்சன அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது. கல்வியின் மூலம் கிறித்தவத்தைப் பரப்புவது மட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் மக்களின் தேசிய அடையாளம், சமூகப் பொறுப்பு, கல்வித் தரம் மற்றும் உள்ளூர் தலைமை ஆகியவற்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று இது வலியுறுத்துகிறது.

21 Oct 2026

உயர்கல்வியில் பேராசிரியர்களின் அவலமும் ஆய்வு மாணவர்களின் நிதிச் சுமையும்!


இன்றைய உயர்கல்வி அமைப்பில் மிகவும் கீழ்நிலையில் நடத்தப்படும் தொழிலாளர்களாகப் பேராசிரியர்கள் மாறிவிட்டார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் தொழிற்சங்கங்கள், பேராசிரியர்களின் பணியுரிமை, ஊதியம் மற்றும் பணிச்சூழல் சார்ந்த பிரச்சினைகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனவா என்பதும் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக உள்ளது. குறிப்பாக, தனியார் கல்லூரிகளில் பணியாற்றும் பேராசிரியர்கள் குறைந்த ஊதியம், போதிய சலுகைகள் இல்லாமை, பணிப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றுடன் பணியாற்றும் நிலை நீடிக்கிற இக்கால சூழலில் உயர்கல்வி அமைப்பில் உள்ள குற்றங்களுக்கும் பொறுப்பாகும் அவல நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு உள்ளனர்.

முனைவர் பட்டம்: 

உயர்கல்வித் துறையில் முனைவர் பட்டம் ஓர் உயர்ந்த கல்வித் தகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் பணியாற்ற விரும்பும் ஆசிரியர்களுக்கு முனைவர் பட்டம் பெறுவது முக்கியமான இலக்காக மாறியுள்ளது. முனைவர் பட்டம் பெறுவதன் அடிப்படை நோக்கம்  ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் ஆழமான அறிவைப் பெற்று, புதிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, அறிவுத்துறைக்கு ஒரு பங்களிப்பைச் செய்வது  அதன் முதன்மை நோக்கமாக இருந்து இருக்க வேண்டும்.

வேலைவாய்ப்பு, பதவி உயர்வு, ஊதிய உயர்வு மற்றும் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) விதிமுறைகளின்படி கிடைக்கும் சில சலுகைகளைப் பெறுவதற்கும் இத்தகுதி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

முன்னொரு காலத்தில், ஒரு துறையில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றி அனுபவம் பெற்ற பின்னர், தமது அறிவை மேலும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கில் சில பேராசிரியர்கள் முனைவர் பட்ட ஆய்வில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், உயர்கல்வித் துறையில் தர மதிப்பீட்டு நடைமுறைகள் வலுப்பெற்ற பின்னர், முனைவர் பட்டம் பெறாத ஆசிரியர்கள் பல்வேறு தகுதிப் போட்டிகளில் பின்தங்கும் நிலை உருவானது. இதன் விளைவாக, ஆய்வார்வத்தைவிடப் பணித் தகுதியைப் பெறுவதற்காக முனைவர் பட்டம் பெற வேண்டிய கட்டாயம் பலருக்கு ஏற்பட்டது.

தேசியத் தகுதித் தேர்வு (NET), மாநிலத் தகுதித் தேர்வு (SET) போன்ற தேர்வுகள், உயர்கல்வி ஆசிரியர் பணிக்கான தகுதியை உறுதிப்படுத்தும் முக்கியமான வழிகளாக உள்ளன. இத்தகுதிகளைப் பெற்றவர்கள் ஆசிரியர் பணியில் நுழைந்து, பின்னர் தகுந்த கால அவகாசத்தில் தரமான முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்க  முனைவர் பட்டம் முதுகலைப்பட்டம் முடித்தவர்கள் நேரடியாக பிரவேசிப்பது இன்றைய ஒரு விவாதத்திற்கு உள்ளாக்க வேண்டிய பிரட்சினையே. 

 முனைவர் பட்டம் என்பது அறிவை விரிவுபடுத்துவதற்கான வாய்ப்பாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, வேலைவாய்ப்புக்கான கட்டாயச் சான்றிதழாக மாறும்போது அதன் உண்மையான கல்வி நோக்கம் பாதிக்கப்படுகிறது மட்டுமல்ல உயர் கட்டணத்தால் திறம்பட நிகழவேண்டிய  ஆராய்ச்சி முடக்கப்படுகிறது. 

 முனைவர் பட்டம்: காலக்கெடுவும் பொருளாதார நெருக்கடியும்

தற்போது முதுகலைப் பட்டம் முடித்தவர்கள் நேரடியாக முனைவர் பட்ட ஆய்வில் சேருவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆய்வின் காலவரம்பு, பல்கலைக்கழக விதிமுறைகள் மற்றும் ஆய்வின் தன்மையைப் பொறுத்து, குறுகிய காலத்திற்குள் ஆய்வை முடிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் அதிகரித்துள்ளது.

முனைவர் பட்டம் என்பது வெறும் பாடத்திட்டத்தைப் படித்து முடிப்பதல்ல. அது ஆழமான வாசிப்பு, சுயகற்றல், ஆய்வு முறைகளைக் கற்றுக்கொள்ளுதல், தரவுகளைச் சேகரித்தல், அவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்தல், ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதுதல் எனப் பல கட்டங்களைக் கொண்ட செயல்முறையாகும். எனவே, எல்லா ஆய்வாளர்களாலும் மூன்றாண்டுகளுக்குள் தரமான ஆய்வை முடித்துவிட முடியும் என்று எதிர்பார்ப்பது நடைமுறைக்கு ஏற்றதா என்றால் அது இயாலாத கட்டாயம். இயலாது என்ற னிலையில் ஆய்வு மாணவர்கள் மறு கட்டணம் பல மடங்கு கொடுக்க கட்டயப்படுத்தல் உருவாகுகிறது. 

குடும்பத்தின் பொருளாதாரத் தேவை, விரைவில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம், கல்விக்காகச் செலவிடப்படும் தொகை ஆகியவை ஆய்வாளர்களுக்கு கூடுதல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆய்வின் தரத்தைவிடக் காலக்கெடுவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் சூழல் உருவானால், ஆய்வின் ஆழமும் தரமும் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதில்  மாற்றம் இல்லை..

முனைவர் பட்டத்தின் மதிப்பும் பேராசிரியர்களின் ஊதிய முரண்பாடும்

முனைவர் பட்டம் பெற்ற பலர் கல்லூரி ஆசிரியர் பணியையே முதன்மையான வேலைவாய்ப்பாகக் கருதுகின்றனர். தொழில்துறை, ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், அரசு மற்றும் தனியார் ஆராய்ச்சி அமைப்புகள் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகாட்டுதல் மற்றும் வேலைவாய்ப்புத் தொடர்புகள் அனைவருக்கும் கிடைப்பதில்லை.

இதற்கிடையில், தனியார் கல்லூரிகளில் பணியாற்றும்  பேராசிரியர்கள் மாதம் ரூ.15,000 அளவிலான ஊதியத்தில் பணியாற்றும் அவலம் தான் உள்ளது. முனைவர் பட்டத்தின் வேலைவாய்ப்பு மதிப்பு இல்லை என்பதை இதுவரை கல்வியாளர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. அனைத்துக் கல்லூரிகளுக்கும் பொருந்தும் பொதுவான ஊதிய அளவுகள் அல்ல; இருப்பினும், தனியார் உயர்கல்வித் துறையில் நிலவும் ஊதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பற்றிய விவாதத்தை இவை எழுப்புகின்றன. இதில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் எந்த இடத்தில் உள்ளனர் என்பதையும் ஆராய வேண்டி உள்ளது.  ஒரே கல்வித் தகுதியையும் ஒத்த பணிச்சுமையையும் கொண்ட ஆசிரியர்களுக்கிடையே இவ்வளவு பெரிய ஊதிய வேறுபாடு ஏன் நிலவுகிறது என்பது ஆய்வுக்குரிய கேள்வி என்றாலும் அதன் முக்கிய காரணம் அரசின் கல்வி கொள்கையை மட்டுமே. 

ஒரு தொழிலாளி இரண்டு மணி நேரம் தண்ணீர்த் தொட்டியைச் சுத்தம் செய்வதற்கோ தோட்டத்தைச் சீரமைப்பதற்கோ ரூ.500 பெறும் சூழலில், எட்டு மணி நேரம் கல்லூரியில் பணியாற்றும் பேராசிரியர் வீட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னரும் பாடத் தயாரிப்பு, விடைத்தாள் திருத்தம், மாணவர் வழிகாட்டுதல், ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதுதல் போன்ற பணிகளைத் தொடர வேண்டியுள்ள சூழலில் அதே தொழிலாளியின் ஊதியம் தான் பெறுகிறார் என்பது பல்கலைகழங்கள் வழங்கும் பட்டங்கள் ஏற்ற ஊதியமும் அங்கீகாரமும் பெறவில்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது. 


முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது மட்டுமே உயர்கல்வியின் வளர்ச்சிக்கான அளவுகோலாக கருத முடியாது. அந்த ஆய்வுகள் புதிய அறிவை உருவாக்குகின்றனவா, சமூகப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகளை முன்வைக்கின்றனவா, மாணவர்களின் கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துகின்றனவா என்பவையே முக்கியமான கேள்விகள்.

முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் அதே நேரத்தில், தரமான ஆய்வுகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறதா என்பதைப் பல்கலைக்கழகங்கள் சுயபரிசோதனை செய்ய வேண்டும். ஆய்வின் தரத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய அமைப்புகளே, வெறும் பட்டம் வழங்கும் நடைமுறைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தால், உயர்கல்வியின் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குறியாகும். முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஆசிரியர் மாணவர்களுக்கு உண்மையில் எவ்வளவு பயனளிக்கிறார்? அவருடைய ஆய்வு அனுபவம் வகுப்பறைக் கற்பித்தலில் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது? மாணவர்களிடம் ஆய்வுச் சிந்தனையையும் அறிவியல் மனப்பான்மையையும் வளர்க்கிறாரா? இத்தகைய கேள்விகளும் ஆசிரியர்களின் கல்வித் தகுதியைப் போலவே முக்கியமானவையாக ஒருபுறம் இருக்க  ஆய்வு மாணவர்களுக்கும் பேராசிரியர்களுக்கும் இடையே உருவாக்கப்படும் முரண்பாடுகளுக்கு உயர்கல்வி அமைப்பான பல்கலைகழங்கள் பல்கலைகழங்களை கட்டுப்படுத்தும் யுஜிசி போன்ற அமைப்புகள் வகுக்கும் வழிமுறைகள் கட்டா முறைகள் காரணமே. 

ஆய்வு மாணவர்கள் தங்கள் ஆய்வை நிறைவு செய்யப் பேராசிரியர்களின் வழிகாட்டுதலைச் சார்ந்துள்ளனர். அதே நேரத்தில், ஆய்வு நெறியாளர்கள் தங்கள் கல்விப் பணிகளுடன் சேர்த்து ஆய்வு வழிகாட்டுதல், ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியிடுதல், நிர்வாகப் பணிகள், தர மதிப்பீட்டுக்கான ஆவணங்கள் தயாரித்தல் போன்ற பல பொறுப்புகளையும் ஏற்க வேண்டியுள்ளது. இத்தகைய சூழலில், மாணவர்களின் தேவைகளையும் பேராசிரியர்களின் பணிச்சுமையையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு கல்லூரி நிர்வாகங்களுக்கும் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் உள்ளது. 

ஆனால், இத்தகைய சூழலில் ஆய்வு மாணவர்களுக்கும் ஆய்வு நெறியாளர்களுக்கும் இடையே பிரச்சினைகள் ஏற்படும்போது, அவற்றைத் தீர்ப்பதற்கான தெளிவான நடைமுறைகள் இல்லாத சூழலில் இரு தரப்பினரும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். சில நேரங்களில், நிர்வாக அமைப்புகள் தங்களது பொறுப்பிலிருந்து விலகி, பிரச்சினையின் முழுச் சுமையையும் பேராசிரியர் மீது சுமத்திவிடுகின்றனர் என்பது தான் சமீபத்திய பல னிகழ்வுகள் நினைவுப்படுத்துகின்றன. குற்றச்சாட்டுகளை குற்றமாக பரவச் செய்யும் ஊடகமும் தகுந்த ஆராய்ச்ச்ஹி நோக்கத்துடன் உயர்கல்வி அமைப்பின் பிரச்சினையை அணுகாமல் பாதிக்கப்பட்ட பேராசிரியரை மேலும் ஆச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்குகின்றனர்

ஆய்வு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் வழங்குவது ஆய்வு நெறியாளரின் கடமை. அதேபோல், ஆய்வு நெறியாளர்களுக்கு உரிய நிர்வாக ஆதரவு, பணிப் பாதுகாப்பு மற்றும் தெளிவான நடைமுறைகளை வழங்குவது கல்வி நிறுவனங்களின் பொறுப்பு. இந்த இரு தரப்பினருக்கும் இடையே நம்பிக்கையை உருவாக்குவதே உயர்கல்வி அமைப்பின் கடமையாக இருக்க வேண்டும்.

ஆய்வுக் குழுஎன்ற  நிர்வாக நடைமுறையில் உள்ள தவறுகள்!

முனைவர் பட்ட ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சிப் பணிகளை மதிப்பாய்வு செய்து, வழிகாட்டி, அதன் முன்னேற்றத்திற்கு உதவுவதற்காகப் பல்கலைக்கழகத்தால் அமைக்கப்படும் குழுவே ஆய்வுக் குழு (Research Advisory Committee – RAC) ஆகும்.

மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தின் விதிமுறைகளின்படி, ஆய்வுக் குழுவில் ஆய்வு நெறியாளர் (Research Supervisor – RS), இணை ஆய்வு நெறியாளர் (Co-Research Supervisor – CRS), இருந்தால், ஆய்வு மையத் தலைவர் (Head of Research Centre – HoRC) மற்றும் பல்கலைக்கழகத்தால் தேர்வு செய்யப்படும் இரண்டு துறைசார் நிபுணர்கள் இடம்பெறுகின்றனர்.

ஆய்வு நெறியாளர் அல்லது இணை ஆய்வு நெறியாளர், ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சித் துறையுடன் தொடர்புடைய நான்கு நிபுணர்களின் பெயர்களைப் பரிந்துரைக்க வேண்டும். அவர்களில் குறைந்தது இருவர் இணைப் பேராசிரியர் அல்லது அதற்கு மேலான பதவியில் இருப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும். பரிந்துரைக்கப்படும் நிபுணர்கள் குறைந்தபட்சம் ஒரு முனைவர் பட்ட ஆய்வாளருக்காவது வெற்றிகரமாக வழிகாட்டிய அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும். இந்த நான்கு பேரில் இருவரை ஆய்வுக் குழு உறுப்பினர்களாகப் பல்கலைக்கழகம் இறுதி செய்கிறது.

ஆய்வு நெறியாளரே ஆய்வுக் குழுவின் தலைவராகச் செயல்படுகிறார். அவர் ஆய்வு மையத் தலைவராகவும் இருந்தால், அதே அல்லது தொடர்புடைய துறையைச் சேர்ந்த மற்றொரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆய்வு நெறியாளரைச் சிறப்பு அழைப்பாளராகக் கூட்டத்திற்கு அழைத்து, கூட்டக் குறிப்பேட்டில் கையொப்பமிடச் செய்ய வேண்டும்.

ஆய்வு மையங்கள் என்பது பல்கலைக்கழகத் துறைகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இணைப்புக் கல்லூரித் துறைகளில், ஆய்வுக்குத் தேவையான வசதிகள் மற்றும் வளங்களைக் கொண்ட அமைப்புகளாகும். பல்கலைக்கழகத் துறைகளில் துறைத் தலைவரும், கல்லூரி ஆய்வு மையங்களில் கல்லூரி முதல்வரும் ஆய்வு மையத் தலைவராகச் செயல்படுகின்றனர்.

இந்த அமைப்பின் அடிப்படை நோக்கம், ஆய்வாளரின் ஆராய்ச்சியைத் தரமான பாதையில் கொண்டு செல்வதும், ஆய்வின் முன்னேற்றத்தை மதிப்பிடுவதும், தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்குவதுமாகும். ஆனால், ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் என்பது வெறும் கையொப்பம் பெறும் நிர்வாக நடைமுறையாக மாறிவிட்டால், அதன் நோக்கம் நிறைவேறுமா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

ஆய்வுக் குழுக் கூட்டக் கட்டணம்: யாருடைய பொறுப்பு?

ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் நடைபெறுவதற்கு முன்பாக, ஆய்வாளர் பல்கலைக்கழகம் நிர்ணயித்த கட்டணத்தைச் செலுத்த வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் குறிப்பிடுகின்றன. இதனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு முக்கியமான கேள்வி, வெளிப்புறத் தேர்வாளர்களுக்கான மதிப்பூதியம் மற்றும் பயணச் செலவுகளை யார் ஏற்க வேண்டும் என்பதாகும்.

வாய்மொழித் தேர்வில் பங்கேற்கும் வெளிப்புறத் தேர்வாளருக்கு ரூ.1,000 முதல் ரூ.1,500 வரை மதிப்பூதியம் வழங்கப்படுவதாகக் கூறப்படும் நிலையில், திருநெல்வேலிக்கு வெளியூரிலிருந்து வரும் தேர்வாளரின் பயணச் செலவு, உணவு, தங்குமிடம் மற்றும் இதர செலவுகளை யார் ஏற்க வேண்டும்?

இந்தச் செலவுகளையும் ஆய்வு மாணவரே ஏற்க வேண்டிய நடைமுறை தான் தற்போது உள்ளது.  இது , பல ஆண்டுகளாக ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு வரும் மாணவருக்கு கூடுதல் பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது.

வெளிப்புறத் தேர்வாளருக்கான மதிப்பூதியம் பல்கலைகழகம் வழங்கினாலும் (மாணவரிடம் இருந்து பெறப்பட்டு) பயணப்படி, தங்குமிடச் செலவு ஆகியவற்றை வழங்குவதற்கான பொறுப்பு யாருக்கு உள்ளது? பல்கலைக்கழகம் வசூலிக்கும் கட்டணங்களில் இத்தகைய செலவுகளுக்கான ஒதுக்கீடு உள்ளதா? இருந்தால், அந்த நிதி எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது? இல்லையெனில், இந்தச் செலவுகளை ஏற்க வேண்டியவர் யார்?

இக்கேள்விகளுக்கு விதிமுறைகளின் அடிப்படையில் தெளிவான பதில் வழங்கப்பட வேண்டும். மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் தொகைகளுக்கும், தேர்வாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் தொகைகளுக்கும் இடையே வெளிப்படையான கணக்கீடு இருக்க வேண்டும்.

இது சட்டத்திற்கு முரணானதா என்பதைத் தீர்மானிக்க, பல்கலைக்கழகத்தின் நடைமுறையில் உள்ள விதிகள், கட்டண அறிவிப்புகள், தேர்வாளர் மதிப்பூதிய விதிகள் மற்றும் பொருந்தக்கூடிய அரசாணைகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், செலவுகளுக்கான பொறுப்பு தெளிவாக வரையறுக்கப்படாமல் மாணவர்கள் மீது சுமத்தப்படுவது நியாயமான நிர்வாக நடைமுறையா என்ற கேள்வியை எழுப்புவது அவசியம். மாணவர்கள்  சுமையின் அழுத்தம் பொறுக்க முடுயாமல் போகும் போது அவர்கள் முதலில் குற்றம் சாட்டுவது அவர்களுடைய ஆய்வு நெறியாளரே ஆகும். ஆய்வு நெறியாளர் பேராசிரியர் தான் தண்டிக்கப்படும் உடத்தில் எளிதில் ஊடக வெளிச்சம் படும்படி உள்ளார். 

ஆய்வு மாணவர்கள் பல்வேறு கட்டணங்களைச் செலுத்த வேண்டியிருப்பதாகப் பல்கலைக்கழகத்தின் கட்டண விவரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அவற்றில் நுழைவுத் தேர்வுக் கட்டணம், பதிவு மற்றும் கலந்தாய்வுக் கட்டணம், ஆண்டு ஆய்வுக் கட்டணம் போன்ற 41 கட்டணங்கள்  அடங்கும்.

  • M.Phil./Ph.D. நுழைவுத் தேர்வுக்கான விண்ணப்பக் கட்டணம்: ஒரு விண்ணப்பத்திற்கு ரூ.2,000.
  • பதிவு மற்றும் கலந்தாய்வுக் கட்டணம்: ரூ.3,000.
  • கலை மற்றும் மொழித் துறை ஆய்வுக் கட்டணம்: ஆண்டுக்கு ரூ.20,000 எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூன்றாண்டுகளுக்கான மொத்தம் ரூ.60,000.
  • அறிவியல், பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறை ஆய்வுக் கட்டணம்: ஆண்டுக்கு ரூ.25,000 எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; மூன்றாண்டுகளுக்கான மொத்தம் ரூ.75,000.
  • பல்கலைக்கழகச் சிண்டிகேட் ஒப்புதல் வழங்கிய பிற கட்டணங்கள்: பொருந்தக்கூடிய விதிகளின்படி வசூலிக்கப்படுகின்றன.

இவை நீங்கள் வழங்கிய தகவல்களின் அடிப்படையிலான விவரங்கள் மட்டுமே. தற்போதைய அதிகாரப்பூர்வக் கட்டண அறிவிப்புடன் ஒப்பிட்டு, ஒவ்வொரு கட்டணத்தின் பெயர், கால அளவு மற்றும் தொகையை உறுதிப்படுத்துவது அவசியம்.

ஆய்வு மாணவர்கள் ஏற்கெனவே கட்டணங்களைச் செலுத்தும் நிலையில், ஆய்வுக் குழுக் கூட்டம் மற்றும் வாய்மொழித் தேர்வுடன் தொடர்புடைய கூடுதல் செலவுகளையும் ஏற்க வேண்டியிருந்தால், அவர்களின் மொத்த ஆய்வுச் செலவு கணிசமாக அதிகரிக்கிறது.

குறிப்பாக, குடும்பத்தின் பொருளாதார ஆதரவைச் சார்ந்துள்ள முதல் தலைமுறை உயர்கல்வி மாணவர்களுக்கு இத்தகைய செலவுகள் ஆய்வைத் தொடர்வதற்கே தடையாக அமையக்கூடும்.

பல்கலைக்கழகங்கள் பதிலளிக்க வேண்டிய கேள்விகள்

உயர்கல்வி என்பது பட்டங்களை வழங்கும் அமைப்பாக மட்டுமல்லாமல், அறிவை வளர்க்கும், சமூக முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் அமைப்பாகவும் இருக்க வேண்டும். அதற்காகப் பல்கலைக்கழகங்களும் கல்லூரிகளும் தங்கள் நிர்வாக நடைமுறைகளை வெளிப்படையாகவும் பொறுப்புடனும் செயல்படுத்த வேண்டும்.

முனைவர் பட்ட ஆய்வில் ஈடுபடும் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரச் சுமைகள், பேராசிரியர்களின் குறைந்த ஊதியம், ஆய்வு நெறியாளர்களின் பணிச்சுமை, ஆய்வுக் குழுக்களின் செயல்பாடுகள் ஆகிய அனைத்தும் தனித்தனியான பிரச்சினைகள் அல்ல. அவை உயர்கல்வி அமைப்பின் கட்டமைப்பு சார்ந்த சிக்கல்களுடன் தொடர்புடையவை.

எனவே,  பல்கலைக்கழகங்கள் கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் பின்வரும் கேள்விகளுக்குத் தெளிவான பதில் அளிக்க வேண்டும்:

  1. ஆய்வாளர் மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன?
  2. வெளிப்புறத் தேர்வாளர்களுக்கான மதிப்பூதியம் மற்றும் பயணச் செலவுகளை ஏற்க வேண்டிய பொறுப்பு யாருக்கு உள்ளது?
  3. ஆய்வுக் குழுக் கூட்டங்களில் உண்மையான ஆய்வு மதிப்பீடு நடைபெறுகிறதா, அல்லது அவை வெறும் நடைமுறைகளாகச் சுருங்கிவிட்டனவா?
  4. தனியார் கல்லூரி ஆசிரியர்களின் ஊதியம், பணிப் பாதுகாப்பு மற்றும் பணிச்சுமை தொடர்பான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணப்படுகிறதா?
  5. முனைவர் பட்ட ஆய்வின் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கும், மாணவர்களின் பொருளாதாரச் சுமையைக் குறைப்பதற்கும் என்ன நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன?

முனைவர் பட்டம் என்பது விற்பனைக்கான சான்றிதழாகவோ, ஆசிரியர்களுக்கு விதிக்கப்படும் கூடுதல் சுமையாகவோ, ஆய்வு மாணவர்களுக்கான முடிவில்லாத செலவாகவோ மாறிவிடக் கூடாது. அது அறிவை வளர்க்கும் வாய்ப்பாகவும், ஆராய்ச்சியாளரின் திறனை மேம்படுத்தும் செயல்முறையாகவும், சமூகத்திற்குப் பயனளிக்கும் அறிவை உருவாக்கும் பாதையாகவும் இருக்க வேண்டும்.

அந்த நோக்கம் நிறைவேற வேண்டுமெனில், பல்கலைக்கழகங்கள் கட்டண வசூலில் மட்டுமல்லாமல், செலவினங்களின் வெளிப்படைத்தன்மை, ஆய்வு நெறியாளர்களின் உரிமைகள், மாணவர்களின் நலன் மற்றும் ஆய்வின் தரம் ஆகிய அனைத்திலும் சமமான கவனம் செலுத்த வேண்டும்.


https://www.msuniv.ac.in/research_home.php





https://www.msuniv.ac.in/images/research/downloads/claim_forms.pdfhttps://www.msuniv.ac.in/research_home.php