இந்தியாவின் 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்கள்

 

  இது 1902–1907 காலகட்டத்தைச் சார்ந்த கல்விப் புள்ளிவிவரங்களையும், இந்தியாவில் கிறித்தவ மிஷனரிகளின் கல்விப் பணியையும் விவரிக்கிறது. 

1. இந்தியக் கல்வியின் பொதுநிலை மற்றும் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பு

ஆணையம் முதன்மையாக ஆராய வேண்டிய பிரச்சினைகளை நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, இந்தியாவில் கல்வியின் பொதுநிலையையும், அதில் மிஷனரிகளின் பங்களிப்பையும் சுருக்கமாக எடுத்துரைப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

அந்த நேரத்தில் கிடைத்த மிகச் சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள், Progress of Education in India, 1902–07 என்ற இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையில் இடம்பெற்றிருந்தன. இருப்பினும், அந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அப்போதைக்கே ஓரளவு பழமையானவையாகிவிட்டன.

எனவே, இங்கு அளிக்கப்படும் விவரங்கள் தோராயமானவையாகவும் பொதுவானவையாகவும் மட்டுமே இருக்க முடியும். இருந்தாலும், உண்மைகளைத் தோராயமாகவேனும் தெளிவாகக் குறிப்பிடுவது, ஆதாரமற்ற பொதுவான கருத்துகளைக் கூறுவதைவிடச் சிறந்ததாகும்.

இந்தியாவில் கல்வி நிறுவனங்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

1. பொதுக் கல்வித் துறை நிர்ணயித்த கல்வித் தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப பாடத்திட்டங்களைக் கொண்டிருப்பதுடன், அத்துறையின் ஆய்வுக்கும் கண்காணிப்புக்கும் உட்பட்ட நிறுவனங்கள்.

2. மேற்கண்ட நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்யாத நிறுவனங்கள்.

முதலாவது வகை பொது நிறுவனங்கள் (Public Institutions) என்றும், இரண்டாவது வகை தனியார் நிறுவனங்கள் (Private Institutions) என்றும் அழைக்கப்பட்டன.

பொது நிறுவனங்களில் அரசின் கல்வித்துறை, நகராட்சிகள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளால் நடத்தப்பட்ட கல்வி நிறுவனங்களும் அடங்கின. அதேபோல், தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கி, அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெற்ற நிறுவனங்களும் இந்த வகையில் சேர்க்கப்பட்டன. 

இவற்றில் பெரும்பாலானவை தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கின.

2. கல்லூரிகள் மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வி நிறுவனங்கள்

1907ஆம் ஆண்டில் கலைப் பாடங்களுக்கான (Arts) கல்லூரிகள் மொத்தம் 161 இருந்ததாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டது.

அவற்றில்:

• 26 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளில் இருந்தன.

• 23 கல்லூரிகள் மாகாண அரசுகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

• 4 கல்லூரிகள் நகராட்சிகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

• 96 கல்லூரிகள் தனியார் அமைப்புகளால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகளில் சில மிஷனரிக் கல்லூரிகளாக இருந்தன. மற்றவை உள்ளூர் பொதுநலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிர்வாகக் குழுக்களால் நடத்தப்பட்டன. மேலும் சில குறிப்பிட்ட மதம் அல்லது இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் நலன்களுக்காக நிறுவப்பட்டிருந்தன. வேறு சில கல்லூரிகள் தனிப்பட்ட உரிமையாளர்களால் நடத்தப்பட்டன.

கலைக் கல்லூரிகளுக்கு அப்பால், தொழில்முறைப் பயிற்சிக்காக மேலும் 15 கல்லூரிகள் இருந்தன. அவை மருத்துவம், சட்டம், மேல்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர் பயிற்சி, பொறியியல் மற்றும் வேளாண்மை போன்ற துறைகளுக்கான கல்வியை வழங்கின.

மேல்நிலைப் பள்ளிகள்

கீழ்நிலை வகுப்புகளில் ஆங்கிலம் ஒரு பாடமாகவும், மேல்நிலை வகுப்புகளில் கற்பித்தல் மொழியாகவும் பயன்படுத்தப்பட்ட பள்ளிகள் மேல்நிலைப் பள்ளிகளாகக் கருதப்பட்டன.

1907ஆம் ஆண்டில்:

• அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 740 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

• தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 2,545 மேல்நிலைப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை சாதி அல்லது மத வேறுபாடின்றி ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைச் சேர்ந்த மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் நோக்கில் நடத்தப்பட்டன. மற்றவை கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும், குறிப்பிட்ட மதத்தைப் பின்பற்றுவோராலும் அல்லது குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாலும் நிர்வகிக்கப்பட்டன.

தொடக்கப் பள்ளிகள்

1907ஆம் ஆண்டில்:

• அரசின் நிர்வாகத்தின் கீழ் 24,715 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

• தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் 78,232 தொடக்கப் பள்ளிகள் இருந்தன.

தனியார் பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை, மாணவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் மற்றும் பரிசுப் பொருட்களைச் சார்ந்து ஆசிரியர்கள் நடத்திவந்த பள்ளிகளாக இருந்தன. இருப்பினும், கிறித்தவ மிஷனரிகளாலும் பிற அமைப்புகளாலும் பொதுநல நோக்கமுடைய தனிநபர்களாலும் நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளும் அவற்றில் இடம்பெற்றிருந்தன.

3. இந்தியக் கல்வியில் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் கிறித்தவ மிஷன்கள் வகித்த பங்கைப் பொதுவாக எடுத்துரைக்கலாம்.

இந்தியா, பர்மா மற்றும் இலங்கை ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய கல்விப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களின் பட்டப்படிப்புகளுக்கான கல்வியை வழங்கிய, கிறித்தவ நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிய கல்லூரிகள் மொத்தம் 53 இருந்தன.

அவற்றில் 50 கல்லூரிகள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளிலும், மீதமுள்ள 3 கல்லூரிகள் சுதேச அரசுகளின் பகுதிகளிலும் இருந்தன.

இந்தக் கல்லூரிகள் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தப்பட்டன:

கிறித்தவ அமைப்பு	கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கை
இங்கிலாந்துத் திருச்சபை (Church of England)	16
வட அமெரிக்க மிஷன்கள்	13
ஆங்கிலிகன் பிரிவைச் சாராத ஆங்கில மிஷனரிச் சங்கங்கள்	10
ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகள்	7
ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை	7
மொத்தம்	53

கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்த்தால், கலைக் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கினரின் கல்வி மிஷனரிகளின் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்ததாகக் கருதலாம்.

ஆனால், உண்மையில் இந்த விகிதம் இதைவிட அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். ஸ்காட்லாந்துத் திருச்சபைகளின் கல்லூரிகளில் மட்டுமே மொத்த மாணவர்களில் பாதிக்கும் அதிகமானோர் மிஷனரி தொடர்புடையவர்களாக இருந்ததாக நம்பப்பட்டது.

மிஷனரிக் கல்லூரிகள் இந்தியா முழுவதும் சமமாகப் பரவியிருக்கவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். அவற்றில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானவை தென்னிந்தியாவில் அமைந்திருந்தன. ஆனால், தென்னிந்தியாவின் மக்கள்தொகை இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையில் ஆறில் ஒரு பங்கே ஆகும்.

கல்லூரிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் மதப் பின்னணி

1906–1907ஆம் ஆண்டில் இந்தியக் கல்லூரிகளில், கலைக் கல்லூரிகள் மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் உட்பட, பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு பதிவுசெய்யப்பட்டது:

• இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 871

• இந்துக்கள்: 20,844

• முஸ்லிம்கள்: 2,040

அந்தக் காலத்தில் இந்திய மக்கள்தொகையில் இந்தியக் கிறித்தவர்களின் விகிதம் சுமார் 1 சதவீதமாகவும், இந்துக்களின் விகிதம் சுமார் 68 சதவீதமாகவும் இருந்ததாகக் கணக்கிடப்பட்டது.

இந்த விகிதங்களுடன் கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்கள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகக் கல்லூரிக் கல்வி பெற்றதாகவும், முஸ்லிம்களுடன் ஒப்பிடுகையில் சுமார் பன்னிரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருந்ததாகவும் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

4. மிஷனரிகளின் மேல்நிலைக் கல்விப் பங்களிப்பு

1900ஆம் ஆண்டில், இந்தியா முழுவதும், பர்மா மற்றும் இலங்கையையும் சேர்த்து, மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 261 என மதிப்பிடப்பட்டது. அவற்றில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 25,000 ஆக இருந்தது.

ஆனால், பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவை மட்டும் உள்ளடக்கிய அரசின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, ஐரோப்பியர்கள் மற்றும் ஆங்கிலோ-இந்தியர்களுக்காக முக்கியமாக நடத்தப்பட்ட பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்கான மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மொத்தம் 3,441 இருந்தன. அவற்றில் 488,585 மாணவர்கள் பயின்றனர்.

மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, கல்லூரிக் கல்விக்குக் கீழான மேல்நிலைக் கல்வியில் இந்தியாவின் கிறித்தவ மிஷன்களின் பங்கு சுமார் இருபதில் ஒரு பங்கு, அதாவது 5 முதல் 6 சதவீதம் வரை இருந்ததாக அறிக்கை மதிப்பிடுகிறது.

இருப்பினும், இந்தப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரும் மேல்நிலைக் கல்வியின் ஒரே கட்டத்தில் இருந்தவர்கள் என்று கருதக்கூடாது. தொடக்க எழுத்தறிவு வகுப்பிலிருந்து மேல்நிலைப் பள்ளியின் மிக உயர்ந்த வகுப்பு வரை பயிலும் மாணவர்கள் அனைவரின் எண்ணிக்கையும் இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் உணர்த்துவது என்னவென்றால், இந்தியச் சமூகத்தின் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளின் கல்வியில் மிஷன்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதாகும்.

மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் கிறித்தவ மற்றும் இந்து மாணவர்கள்

இந்தியக் கல்லூரிகளில் காணப்பட்டதைப் போன்றே, மேல்நிலைப் பள்ளிகளிலும் கிறித்தவ மாணவர்களின் கல்விப் பங்கேற்பு மக்கள்தொகை விகிதத்துடன் ஒப்பிடும்போது அதிகமாக இருந்ததாக அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள மேல்நிலைப் பள்ளிகளில்:

• இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள்: 43,042

• இந்து மாணவர்கள்: சுமார் 488,000

இந்த எண்ணிக்கைகளையும் மக்கள்தொகை விகிதங்களையும் ஒப்பிட்டபோது, இந்துக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியக் கிறித்தவ மாணவர்கள் சுமார் எட்டு மடங்கு அதிகமான விகிதத்தில் மேல்நிலைக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கணக்கிட்டது.

5. தொடக்கக் கல்வியில் மிஷன்களின் பங்களிப்பு

1907ஆம் ஆண்டில், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொடக்கப் பள்ளிகளில் கல்வி பயின்ற ஆண் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை 3,936,822 ஆக இருந்தது.

1900ஆம் ஆண்டிற்கான சென்னை மாகாணத்தின் பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் புள்ளிவிவர அட்டவணைகளின்படி, ரோமன் கத்தோலிக்க அமைப்புகள் நடத்திய பள்ளிகளைத் தவிர்த்து, மிஷனரிகளின் தொடக்கப் பள்ளிகளில் பயின்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 241,789 ஆக இருந்தது.

இதன்படி, இந்தியா மற்றும் பர்மாவின் தொடக்கக் கல்வியில் அந்த மிஷன்களின் பங்கு சுமார் பதினாறில் ஒரு பங்காக இருந்தது.

இந்தியக் கிறித்தவர்கள் மற்றும் இந்துக்களின் தொடக்கக் கல்வி நிலையை ஒப்பிட்டபோது, இரு சமூகங்களிலும் தொடக்கக் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை முறையே பின்வருமாறு இருந்தது:

• இந்தியக் கிறித்தவர்கள்: 1,08,338

• இந்துக்கள்: 27, 90,535

இந்தப் புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில், இந்துக் குழந்தைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் கிறித்தவக் குழந்தைகள் மக்கள்தொகை விகிதத்தின் அடிப்படையில் சுமார் நான்கு மடங்கு அதிகமாகத் தொடக்கக் கல்வி பெற்றதாக அறிக்கை கூறுகிறது.

கல்வி பயின்றவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை

பிரிட்டிஷ் இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் கல்வி பயின்றவர்களாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை பின்வருமாறு:

சமூகப் பிரிவு	கல்வி பயின்றோர்
இந்தியக் கிறித்தவர்கள்	1,69,067
இந்துக்கள்	35,45,507
அனைத்து இனங்கள் மற்றும் மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்	53, 88,632

இந்த ஆணையம் முக்கியமாகக் கவனம் செலுத்தியது, கல்வி பயின்ற 169,000 இந்தியக் கிறித்தவ இளைஞர்களின் நிலைமையையும், அனைத்து நிலைகளிலும் உள்ள மிஷனரிக் கல்வி நிறுவனங்களில் பயின்ற சுமார் 4,00,000 மாணவர்களின் நிலைமையையும் பற்றியதாகும்.

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் மற்றும் சுதேச அரசுகளின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற அனைத்துக் கல்வி நிலைகளையும் கொண்ட பரந்த கல்வி அமைப்பை முழுமையாக ஆராய்வது இந்த ஆணையத்தின் நோக்கமல்ல. அதேபோல், கிறித்தவ அமைப்புகளின் ஆதரவின்றி தன்னார்வ அடிப்படையில் வளர்ந்து வந்த கல்வி முயற்சிகளையும் முழுமையாக ஆராய்வது இதன் நோக்கமல்ல.

6. பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகள்: கல்வியின் மிகப்பெரிய சவால்

இந்தியாவில் பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய சுமார் 3.4 கோடி குழந்தைகளில், 2.8 கோடிக்கும் அதிகமானோர் எந்தவிதமான கல்வி வாய்ப்பும் இன்றி வளர்ந்து வந்தனர்.

இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்விநிலையைக் கருத்தில் கொண்டாலும் ஒரு கவலைக்குரிய உண்மை வெளிப்படுகிறது.

சுமார் 1,68,000 கிறித்தவக் குழந்தைகள் தொடக்க மற்றும் மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் பயின்று வந்தபோதிலும், 1901ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய கிறித்தவக் குழந்தைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை சுமார் 4,00,000 ஆக இருந்தது.

இதன் பொருள், இந்தியா மற்றும் பர்மாவில் உள்ள கிறித்தவக் குழந்தைகளில் 43 சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களே பள்ளிக்குச் சென்றனர் என்பதாகும்.இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள், சில இடங்களிலும் சில மிஷனரிப் பணித்தளங்களிலும் கல்வியறிவு குறைந்த கிறித்தவச் சமூகம் உருவாகிக் கொண்டிருந்ததை வெளிப்படுத்தின.

பொதுவாக இந்தியக் கிறித்தவர்களின் கல்வியறிவு, இந்துக்களின் கல்வியறிவைவிட உயர்ந்திருந்தபோதிலும், கிறித்தவச் சமூகத்தின் கல்வியறிவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருந்ததற்குக் காரணம், இந்தியச் சமூகத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகள் குறைந்த பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பலர் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியிருந்ததுதான் என்று அறிக்கை விளக்குகிறது.

இந்த மக்களுக்குக் கல்வி வழங்குவதில் கிறித்தவத் திருச்சபை மிகப் பெரிய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையை நிகழ்த்தியிருந்தது. இந்தியச் சமூகத்தின் பார்வையில் கல்வி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லாதவர்களாகக் கருதப்பட்ட மக்களிடையேயும் கல்வியைப் பரப்புவதில் அது வெற்றி பெற்றிருந்தது.

ஆனால், இதனால் உருவான ஒட்டுமொத்தக் கல்வித் தேவைகளையும் சமாளிப்பதில் திருச்சபையால் முழுமையாக வெற்றிபெற முடியவில்லை.

சென்னை பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானம் — 1902

இந்தப் பிரச்சினையின் முக்கியத்துவத்தை மிஷனரிகள் உணர்ந்திருந்தனர் என்பதற்குச் சான்றாக, 1902ஆம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்ற பத்தாண்டு மிஷனரிக் கருத்தரங்கின் தீர்மானத்தை அறிக்கை மேற்கோள் காட்டுகிறது.

அந்தத் தீர்மானத்தின் கருத்து:

1. தொடக்கக் கல்வியைப் பராமரிப்பதற்கும் விரிவுபடுத்துவதற்கும் அரசாங்கம் அதிகரித்த அளவில் நிதியுதவி வழங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை மிஷனரிகள் தொடர்ந்து அரசாங்கத்திடம் வலியுறுத்த வேண்டும்.
2. இந்த முயற்சியில் அரசாங்கத்துடன் ஒத்துழைக்கத் தாங்கள் தயாராக இருப்பதை மிஷன்களும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
3. மேலும், அனைத்து கிறித்தவ இளைஞர்களும் குறைந்தபட்சம் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக்கொள்வதை உறுதிசெய்ய மிஷன்கள் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

7. இந்தியக் கல்வியில் உருவாகிய புதிய மாற்றங்கள்

இந்தியாவின் கல்வி அமைப்பில் மாற்றங்கள் அதிகரித்து வரும் வேகத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

கல்வி தொடர்பான பிரச்சினைகள் அரசாங்கம், கல்வியறிவு பெற்ற இந்தியர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் எதிர்காலத்தில் அக்கறை கொண்டவர்கள் ஆகியோரின் கவனத்தைப் பெருமளவில் ஈர்த்தன.

முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மாணவர்கள் கல்லூரிகளை நோக்கி வந்தனர். 1910ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் நடைபெற்ற சட்டமன்றக் கவுன்சில் விவாதத்தில், இந்தியா முழுவதும் கட்டாயக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்துப் பேசப்பட்டது. கல்வி வளர்ச்சியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் சில தரப்புகளில் எவ்வளவு வலுவாக இருந்தது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டியது.

அரசாங்கம் தனது பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் உண்மையான கல்வியியல் நிபுணர்களை நியமிப்பதில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்தியது. 

ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கும் அதிக நேரத்தையும் கவனத்தையும் செலவிட்டது.

இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் மத அடிப்படையிலான கல்வி

மதத்துடன் தொடர்புடைய கல்வியைப் பெறுவதற்கான பொதுமக்களின் விருப்பமும் அதிகரித்தது. இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பௌத்தர்களுக்காக இந்தியர்களின் நிர்வாகத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்டு வந்த, அரசின் நிதியுதவி பெற்ற பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையும் கல்வித் தரமும் உயர்ந்தன.

திருமதி அன்னி பெசன்டின் கல்விப் பணியும் அப்போதைய கல்வி நிலைமையில் ஒரு முக்கியக் காரணியாக இருந்தது. பனாரஸில் அமைந்திருந்த பெரிய மத்திய இந்துக் கல்லூரியும், பல்வேறு இடங்களில் இந்திய மரபுகளுக்கு ஏற்ப நடத்தப்பட்ட கிறித்தவரல்லாத சிறுமிகளுக்கான பள்ளிகளும் இந்த மாற்றத்தின் பகுதிகளாக இருந்தன.

ஆரிய சமாஜம் பல்வேறு தரங்களில் கல்வித் திறன் கொண்ட பள்ளிகளை நடத்தி வந்தது. அவற்றில் சிறந்த பள்ளிகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நல்ல கல்வியை வழங்கின.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை, பெற்றோருக்குத் தங்கள் குழந்தைகளைப் படிக்க வைப்பதற்கான தேர்வு பெரும்பாலும் அரசுப் பள்ளிக்கும் மிஷனரிப் பள்ளிக்கும் இடையில் மட்டுமே இருந்தது.

ஆனால், பல பெரிய நகரங்களில் நிலைமை மாறத் தொடங்கியது. அங்கு ஆண் குழந்தைகளுக்கும், பல இடங்களில் பெண் குழந்தைகளுக்கும், அவர்களது சொந்த மதம் கற்பிக்கப்படும் பள்ளிகள் உருவாயின. அல்லது, அவர்களது சொந்த மதத்தைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கின் கீழ் அவர்கள் கல்வி பெறும் வாய்ப்புகள் உருவாகின.

மக்கள்தொகை அதிகமாக உள்ள அனைத்து முக்கிய நகரங்களிலும் இந்த நிலை மேலும் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. இதனை அனைத்து மிஷனரிச் சங்கங்களும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மிஷனரிகளின் செயல்பாட்டு எல்லைக்கு வெளியேயும், கல்வி அலட்சியமும் அதற்கு எதிரான தடைகளும் பெருமளவில் இருந்தபோதிலும், கல்வி எல்லா நிலைகளிலும் முன்னேறும் என்பதற்குப் போதிய காரணங்கள் இருந்தன.