அ மாதவையா (1872 - 1925)
அ. மாதவையர், திருநெல்வேலி அருகே உள்ள பெருங்குளம் என்ற கிராமத்தில் ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில் ,1872-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 16-ந் தேதி பிறந்தவர். ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளிலும் புலமை பெற்றவர்.
தமிழின் ஒரு முன்னோடி எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர், இதழாளர், எழுத்தின் மூலம் சமூக சீர்திருத்தம் கொண்டு வருவதில் நம்பிக்கை உடையவர்.
1914 ஆம் ஆண்டில் ‘இந்திய கும்மி’ என்ற கவிதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்றார் மாதவையா. இப்போட்டியில் சுப்பிரமணிய பாரதியாரும் பங்கு கொண்டார் என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது .
மாதவையர் தனது இருபதாம் அகவையிலேயே பத்திரிக்கைகளுக்கு எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தார்.
1924-ல் பஞ்சாமிருதம் என்ற பத்திரிகையை நடத்தி வந்தார். அதில் தமிழில் சில கட்டுரைகள், கருத்துக்கள், போன்றவற்றை 1924 முதல் 1925 வரை வெளியிட்டு வந்தார் .
நண்பரான சி. வி .சுவாமிநாதையர் என்பவர் 1892 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய விவேக சிந்தாமணி என்ற பத்திரிக்கையில் இவர் எழுதிய ‘சாவித்திரியின் கதை’ என்ற தொடர் 1903 ஆம் ஆண்டு ‘முத்துமீனாக்ஷி’ என்ற பெயரில் நாவலாக வெளிவந்தது.
(ஷேக்ஸ்பியர் எழுதிய 'ஒத்தெல்லோ எனும் வெனிசு மோரியன்' நாடகத்தின் தமிழாக்கம் உதயலன் என்னும் கொற்கைச் சிங்களவன் (1903) வெளியிட்டு இருந்தார்.
ஆங்கிலத்தில் 1892 முதல் 1910 வரை, மாதவையா எழுதிய பதினாறு கட்டுரைகளும் கவிதைகளும் சென்னை கிருத்துவக் கல்லூரியின் கல்லூரி இதழில் வெளிவந்தன.
மெட்ராஸ் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் (1892) படிக்கும் காலத்தில், பிரிட்டிஷ் மிஷனரிகளுடனும் இந்திய கிறிஸ்தவ மதமாற்றம் பெற்றவர்களுடனும் நெருக்கமான அறிவுசார் உறவுகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்துவாகவே இருந்தபோதிலும், அவரது முதல் ஆங்கில நாவலான Thillai Govindan (1903)ல் சில மிஷனரிகளின் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தையும் நற்பண்புகளையும் பாராட்டுகிறது; குறிப்பாக மெட்ராஸ் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியின் முதல்வராக இருந்த வில்லியம் மில்லர் (1838–1923) அவர்களைப் புகழ்கிறது. அதே நேரத்தில், அதே நாவலில் பெயர் குறிப்பிடப்படாத சில மெட்ராஸ் மிஷனரிகள் ஆடம்பர வாழ்க்கை நடத்துவதாகவும் விமர்சிக்கப்படுகிறது.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் இந்தியப் பெண்களின் சீர்திருத்த இயக்கங்களில் விதவை மறுமணம், குழந்தைத் திருமண ஒழிப்பு, பெண்கள் கல்வி போன்றவற்றில் மாதவையா ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.
இவ்வகை சீர்திருத்தங்களை ஆதரித்த பிரிட்டிஷ் மிஷனரிகளுடன் அவர் பல நேரங்களில் கருத்து ஒற்றுமை கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவரது ஆரம்பகால நாவல்கள், குறிப்பாக கல்வி நிலையங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மதமாற்றப் பிரசார நடவடிக்கைகளை கடுமையாக விமர்சிக்கின்றன.
அவரது தமிழ் நாவலான Padmavati Carittiram (1898, 1899) மற்றும் ஆங்கில நாவலான Satyananda (1909) ஆகியவற்றில், ஒரு இளம் மாணவனின் அனுபவக் குறைபாட்டைப் பயன்படுத்தி அல்லது மாணவனுக்கும் அவனது குடும்பத்தினருக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைச் சாதகமாக்கி மதமாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயன்ற மிஷனரி நடவடிக்கைகளை மாதவையா வெளிப்படுத்துகிறார்.
இதற்கு மாறாக, அவரது இறுதி ஆங்கில நாவலான Clarinda: A Historical Novel (1915), அவரது படைப்புகளில் இந்திய கிறிஸ்தவ மதமாற்றத்தை மிக நேர்மறையாக சித்தரிக்கும் நாவலாக விளங்குகிறது.
தஞ்சாவூரில் வாழ்ந்த பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற மராத்தா பிராமணப் பெண் மதமாற்றம் பெற்றவரின் வாழ்க்கையை மறுஆக்கமாக (reimagination) உருவாக்கும் இந்த வரலாற்று நாவலில், இளம் கிளாரிண்டாவுக்கான கிறிஸ்தவ மதமாற்றம் ஒரு விடுதலையான முடிவாகக் காட்டப்படுகிறது.
அவளது மதமாற்றம், விதவையாகிய அவளை, கணவரின் குடும்பத்தின் தந்தைமையாதிக்க (patriarchal) கட்டுப்பாட்டிலிருந்தும் கொடுமையிலிருந்தும் விடுவித்து, சமூகத்திற்கு சேவை செய்யும் ஒரு நன்கொடையாளர் மற்றும் ஆரம்பகால சமூக சீர்திருத்தவாதியாக உருவாக அனுமதிக்கிறது.
சில மதமாற்ற உத்திகள் ஒழுக்க வரம்புகளை மீறக்கூடும் என்பதில் மாதவையா விமர்சன மனப்பாங்கைக் கொண்டிருந்தபோதிலும், பெண்களின் சமூக நிலையை மேம்படுத்தும் மிஷனரி நோக்கங்கள் தனது சொந்த நம்பிக்கைகளுடன் பல இடங்களில் ஒத்துப்போகின்றன என்பதையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.
காலனித்துவ மிஷன்களுக்கு எதிரானதும் ஆதரவானதும் கலந்த இந்த அணுகுமுறை, பல பண்பாடுகள், மத மரபுகள், மொழிகள் ஆகியவற்றுக்கிடையில் பயணிக்கக் கூடிய ஒரு காலனித்துவ இந்திய அறிவுஜீவியாக மாதவையாவின் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.
இளமைப் பருவத்தில் அவர் காலனித்துவ ஆங்கிலக் கல்வியையும், தமிழில் ஒரு பண்டிதரிடம் பாரம்பரிய கல்வியையும் பெற்றிருந்தார்.
சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் செனட் உறுப்பினராக மாதவையா 1925 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி தேர்வு செய்யப்பட்டார். அப்போது தமிழைக் கட்டாய பாடமாக இளங்கலை (B.A) பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும் என்று சொற்பொழிவினை நிகழ்த்தினார். சொற்பொழிவின் பொழுதே கீழே விழுந்து மரணமடைந்தார்.
முக்கிய நூல்களில் ஒன்று கிளாரிந்தா.
இது ஒரு வரலாற்று நாவலாகும். யாரிந்த கிளாரிந்தா
அவள் சதி செய்யத் தயாராக இருந்த வேளையில், ஹென்றி லிட்டில்டன் என்ற ஆங்கில அதிகாரி அவளின் அவல நிலையை கண்டு, உயிருடன் எரிக்கப்படுவதிலிருந்து அவளை மீட்டார். லிட்டில்டன் அவளுக்கு கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முறையை அறிமுகப்படுத்தினார்.
அவள் கிறிஸ்தவத்தை முழுமையாக தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கேற்ப வாழ்க்கையையும் நடத்தத் தொடங்கியிருந்தாள். கிறிஸ்தவ போதனையின்படி , திருமுழுக்கு (பாப்திஸம்) அவசியமானதாகக் கருதப்படுவதால், 1774ஆம் ஆண்டில், அந்தப் பகுதிகளில் பணியாற்றி வந்தும் அவளுக்கு அறிமுகமானவருமான பிரித்தானிய CMS (Church Mission Society) மிஷனரியான மத. சி. எப். ஷ்வார்ட்ஸ் அவர்களிடம் தன்னை திருமுழுக்கு அளிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டாள்.
ஆனால், அவள் சட்டபூர்வமற்ற உறவுடன் கூடிய பாவமான வாழ்க்கை நடத்துகிறாள் என்று கருதிய ஷ்வார்ட்ஸ், அந்த வேண்டுகோளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்க மறுத்தார். இதற்கிடையில், லிட்டில்டன் என்பவர் கௌட் (gout) நோயால் திடீரென இறந்தார்.
சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (1778), தனது துணைவர் இறந்துவிட்டதால், கடந்தகால வாழ்க்கை இனி திருமுழுக்கிற்கு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்று கூறி, கிளாரிண்டா மீண்டும் ஒருமுறை ஷ்வார்ட்ஸிடம் திருமுழுக்கு கோரிக்கை வைத்தாள்.
இந்த முறை, அவளின் பக்தி நிறைந்த வாழ்க்கையையும் தன்னலமற்ற சேவையையும் கருத்தில் கொண்டு, ஷ்வார்ட்ஸ் மறுப்பில்லாமல் அவளுக்கு திருமுழுக்கு அளித்தார் (1778). அப்போது அவளின் பெயரும் கிளாரிண்டா என மாற்றப்பட்டது.
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய முதல் நபர் அவளே ஆவாள்.
திருமுழுக்குக்குப் பிறகு விரைவிலேயே, கிளாரிண்டா தன்னை முழுமையாக மிஷனரி பணிக்காக அர்ப்பணித்தாள். அவள் பாளையங்கோட்டை நோக்கி இடம்பெயர்ந்து, குறிப்பாக பெண்கள் மத்தியில்—அதிலும் விதவைகள், அநாதைகள், மற்றும் பின்தங்கிய மக்களிடையே ஆன்மிக மற்றும் சேவைப் பணிகளை மேற்கொண்டாள்.
திருநெல்வேலியில் மிஷனறி பணிசெய்த ஆண்கள் பற்றி வரலாறு அல்லது சுயவரலாறு ஆக எழுத்து வடிவில் பதியப்பட்டு உள்ளது.
பெண் மிஷனறியான கிளாரிந்தாவின் வரலாறு ஒரு நாவலில் மட்டுமே உள்ளது என்பது முரண் தான். பெண்கள் வரலாறு எக்காலமும் சமூகம் விரும்புவது இல்லையா என்ற கேள்வியும் இல்லாது இல்லை.