100 வது பதிவுடன் பல ஆயிரம் நன்றிகள் மகிழ்ச்சிகளுடன்!

இன்று எனது 100 வது பதிவுடன் உங்களை சந்திக்கின்றேன்  என்பது மகிழ்ச்சியாக உள்ளது.  2008 ல் வலைப்பதிவு என்பது, தொடர்பியல்(ஊடகம்) முதுகலை பட்டத்திற்கான 'நவீன ஊடகம்'  என்ற பாடப்பகுதியில்;  பேராசிரியர் முனைவர்  ரவீந்திரன் அவர்களால் அறிமுகம் செய்யப்பட்டதே.   வலைப்பதிவு என்றால் என்ன ?, அதன் பண்பு என்ன?, உங்களுக்கு பிடித்த 5 வலைப்பதிவுகள் யாவை?, உங்களுடைய வலைப்பதிவு அறிமுகம் செய்க!, போன்ற கேள்விகள் எங்கள் தேர்வு கேள்வியாக இருந்தது.  வலைப்பதிவு உருவாக்குதல் என்பது செயல்முறை தேர்வாக இருந்தபடியால் நான் ஆங்கிலத்தில் என் முதல் வலைப்பதிவை ஆரம்பித்தேன். முதல் நாள் நம் எழுத்து ஒரு பத்திரிக்கை போன்று பதியப்பட்டு அதற்க்கு எங்கள் பேராசிரியரிடம் இருந்து பின்னூட்டம் கிட்டிய போது கொண்ட மன மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை! 

பின்பு ஆங்கிலம், தமிழ் வலைப்பதிவுகள் என் வாசிப்பு தளத்தை ஆக்கிரமித்து கொண்டன.   இளம்முனைவர் பட்டத்திற்க்கு ஈழ வலைப்பதிவு ஆய்வில் மூழ்கியிருந்த போது ஈழவலைப்பதிவர்களின் பதிவுகளில் ஈர்க்கப்பட்டு ஈழ தமிழ் போன்று ஏன் என்னால் கேரள தமிழில் எழுதக்கூடாது என்ற கேள்விக்கு பதிலாக வந்ததே  “ஜோஸபின் கதைக்கிறேன்”  என்ற என் வலைப்பதிவு. கதைக்கிறேன் என்ற சொல்லாடல் தமிழக தமிழில் இல்லாவிடிலும்  ‘கதைக்கிறேன்’ என்ற சொல்லுடன் எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு ; அதில் நட்பு, கதைசொல்லுதல், சுவாரசியமான பேச்சு எல்லா அடங்கியிருக்கும் தொனி இருப்பதால் என் வலைப்பதிவுக்கான தலைப்பாகவும் தெரிவு செய்தேன்.  பின்பு ஒரு புத்தகம் வாசித்து கொண்டிருந்த போது மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் கூற்று “நம்மை பாதிக்கும் விஷயங்கள் குறித்து நாம் அமைதி காக்கத் தொடங்கும் தினத்தில் நம் வாழ்க்கை முடிவு பெற ஆரம்பிக்கிறது. Martin Luthar King.” எனக்கு பிடித்து போன படியால் என் வலைப்பதிவின் விவரணமாக அதையே சேர்த்து கொண்டேன்.

  துவக்கத்தில் இணைய தொடர்பு, எனக்கு என்று ஒரு கணிணி இல்லாத  வேளையில்; கணவருடைய கணிணி எப்போது தன் வேலையை முடித்து கொண்டு எனக்கு கிடைக்கும் என்று  காத்திருந்து; பொது கணிணி நிலையங்களில் சென்று பதிவிடுவதே வழக்கமாக கொண்டிருந்தேன். பின்பு வீட்டில் இணையம் பெறப்பட்ட போது சில வலைப்பதிவுகள் முடிக்க என நடுநிசிகளிலும், நடு இரவு கடந்து அதிகாலையிலும் எழுதி பதிவிடுவதில் அதீத மகிழ்ச்சி இருக்க தான் செய்தது!  சிலருடைய பின்னூட்டம் உற்சாகத்தை தந்த போது சிலருடையது ஆச்சரியத்தையும், சில பின்னூட்டங்கள் என் சிந்தனையை புடம் இட செய்தது மட்டுமல்லாது  சில பாசமிகு வாசகர்களின் பின்னூட்டம் கவலை கொள்ளவும் செய்தது என்றால் பொய்யல்ல!

100 பதிவை எட்டியுள்ளதற்க்கு என் உடன்பிறவா சகோதர்களுக்கும் உயிரினும் மேலாம் நண்பர்களுக்கு என் நன்றியை தெரியப்படுத்துவதில் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன்.  தொடக்கத்தில் வாசித்து பின்னூட்டம் இட்ட பலர் இப்போது பின்னூட்டம் தருவதில்லை.  ஆனால் சில புதிய நண்பர்களின் மறுமொழிகள் என் வலைப்பதிவுக்கு மேலும் உற்சாகம் தருகின்றது.  85 பேர் என் வலைப்பதிவு நண்பர்களாக இணைந்ததிலும் பெருமை கொள்கின்றேன்.

வலைப்பதிவுகளின் பிறப்பு அமெரிக்காவை சேர்ந்த ஒரு கல்லூரி மாணவனில் இருந்து துவங்கியிருப்பினும் அதை காத்திரமாக பயன்படுத்துவது மத்திய- மற்றும் வயது சென்றவர்கள் என்பதே உண்மை. டிவிட்டர், முகநூல் சமூகத்தளங்கள் வந்த பின்பு வலைப்பதிவுகள் தன் களையை இழந்து விடும் என பலர் கனவு கண்ட போதும் அதன்  தாக்கம் இருந்து கொண்டே தான் உள்ளது.

வலைப்பதிவுகள் என்பது பல வழிகளில் நமக்கு உருதுணையாக உள்ளது. வாழ்க்கையில் காணும் சம்பவங்கள், அனுபவங்களை சுவையாகவும் சுவாரசியமாகவும் எழுத ஒரு தளம் கிடைக்கின்றது. எழுத்து பதிவிடல் என்பது ஒரு சில நபர்களின் கைவிரலுகள்/பேனாவுக்கு மட்டும் சொந்தம் என்பது மாறி ஆர்வமுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கின்றது. அடிதட்டு நிலையில் இருந்தே தகவல் பரிமாற்றத்திற்க்கும் தொடர்பாடலுக்கும்(Grass root communication) உருதுணையாக இருக்கின்றது என்றால் மிகையாகாது. வலைப்பதிவுகளை அங்கீகரிக்க ஊடகமோ, இலக்கியவாதிகளோ முன் வருவதில்லை. தரம், உண்மை தன்மை, பிழை என பல காரணங்கள் கூறினாலும் அரசியல் அற்ற தனி நபர் பார்வை உள்ள வலைப்பதிவுகளின் இடம் எடுத்துகொள்ளப்பட வேண்டியதே!  ஊடகத்துறையில் பணிபுரியும் பல பத்திரிக்கையாளர்கள்  தங்கள் கருத்துக்களை யாருடைய தலையீடும் இல்லாது வெளியிட வலைப்பதிவுகளை காத்திரமாக பயன்படுத்துகின்றனர். மாற்று ஊடகமாகவும் இதன் பங்கு பிரமிக்க வைப்பதே.   சாதாரண மக்கள் ஊடகவியாளர்களை போன்று தங்கள் கருத்தை பகிரவும், தகவல்கள் பரிமாறி கொள்ள  உருதுணையாக உள்ளது. வலைப்பதிவுகளில் எழுத்து மட்டுமல்ல படம், காணொளி, இணைப்புகள் வழியாகவும் தகவல்களை விரைவாக எளிதாக பேண இயல்கின்றது என்பதும் இதன்  பலமே.

பலநாடுகளில் குடிபெயர்ந்துள்ள தமிழர்கர்களை  ஒரு குடைக்கீழ் கொண்டு வர வலைப்பதிவுகள் உதவுகின்றது என்றால் மிகை ஆகாது. பல பதிவர்கள் இடம் சார்ந்தும், நட்பு சார்ந்து ஒன்று கூடி தங்கள் தோழமையை நட்பை விரிவுப்படுத்தவும் வலைப்பதிவுகள் உதவுகின்றது.  வலைப்பதிவாராக பல சிறந்த நட்புகள், உறவினர்கள்-பெற்றோர்கள் போன்ற உறவுகளும் கிடைக்கின்றது.

பெண்கள் தங்கள் கருத்தை வெளியிட, பெண்களுக்கும் கருத்து சொல்ல தெரியுமா என்று தடை இடும் சமூக சூழலில் வீட்டில் இருந்து கொண்டே ஒரு கணிணியும் இணைய இணைப்பும் உண்டு எனில்; தங்கள் கருத்துக்களை உலகம் அனைத்திலும் உள்ள வாசகர்களை குறைந்த நேரத்தில்  சென்று சேர்க்க இயல்கின்றது என்பது இன்னும் மகிழ்ச்சியான விடயம். பெண்களுக்கு தங்கள் நேரத்தை சீரியல் படம், பக்கத்து வீட்டு புரணி என்றில்லாது சமூக சிந்தனையுள்ள கருத்துக்கள் பகிரவும் உதவுகின்றது. காணும் அனுபவிக்கும் சம்பவங்களை கதையாக மற்றவர்களிடம் பகிரவும் இடம் தருகின்றது. அரசர்கள், தலைவர்கள் சரித்திரம் மட்டுமல்ல காலத்தால் அழியாத நம் சரித்திரவும் நம் மொழியால் பதியப்படுவதும் இதன் சிறப்பே.

என் வலைப்பதிவுகளின் கரு என் பயணம், நான் காணும் சில நிகழ்வுகள் சில மனிதர்கள், என் கருத்துக்கள், என்னை பாதித்த நான் ரசித்த திரைப்படங்கள், வாசிக்கும் புத்தகம், என்னை ஆழ்ந்து சிந்திக்க வைத்த, மனம் நோக செய்த சம்பவங்கள், நான் கொண்ட துயர்கள், சுவாரசியமான விடயங்கள் என போகின்றது.   பல வேளைகளில் கிடைத்த கதைக் கருக்கள், பாத்திரம் கழுவும் போதும், துணி துவைக்கும் வேளையிலும், தனிமையான பயணங்களிலும் என் மனபுத்தகத்தில் பதிவாக உருமாற ஆரம்பிக்க; பின்பு என் கணிணியில் பதிவது வழியாக உங்களிடமும் வந்து சேர்கின்றது. பல போதும் நம்மை பாதித்த சம்பவங்கள் உறவினர்களிடமோ நட்புகளிடமோ பகிரும் போது ஏளனத்திற்க்கும் நகைப்புக்கும் காரணமாகும் போது அதை கதையாகவும் அனுபவமாகவும் எழுதுவது மட்டுமல்லாது அதற்க்கு நம் வாசகர்களிடமிருந்து பெறப்படும் பின்னூட்டம் தெளிவான சிந்தனைக்கும் இட்டு செல்கின்றது.  மேலும் வாழ்க்கையை சுவாரசியமாக நோக்கவும் கற்று தருகின்றது. நம்மை மட்டும் நோக்காது நம்மை சுற்றியுள்ள உலகையும் நோக்க வலைப்பதிவு எழுத்து கற்று தருகின்றது.

இப்படியாக என் 100 வது பதிவுடன்,  மகிழ்ச்சியாக இன்னும் ஆத்ம திருப்தியுடன் மன பலனுடன் பயணித்து விட்டேன்.  இனியுள்ள நாட்களும் இப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று ஆசிக்கின்றேன் உங்கள் வாழ்த்துதலையும் எதிர்நோக்குகின்றேன். உங்கள் கருத்துக்களையும் பதிந்து  செல்ல வேண்டுகின்றேன். இனியுள்ள வலைப்பதிவு பயணத்திற்க்கு உதவும் என்பதில் சந்தேகமில்லை!!!!

Read More

தசரா ...............சூரசம்ஹாரம்!!!

நாங்கள் பயணித்த மோட்டார்  கார் குலசேகரப்பட்டிணம் நெருங்கி விட்டது.  இனி 3 கி.மீ தான் என்று ஆசுவாசப்படுத்திய போது பைபாஸ் ரோட்டில் டிராபிக் போலிஸ் வழி மறித்தது.  நல்லவர்கள் போல் நயவஞ்சமாக பேசி பயணிகளின் வானகங்களை “நீங்கள் வாகனங்களுடன் செல்ல இயலாது வாகனத்தை ஒதுக்கி இந்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டும்” என ஒரு திறந்த வெளியை காட்டினர்.  நாம் ஒரு முடிவிற்கு வருவதற்குள் காலில் வெந்நீர் ஊற்றியது போல் சீக்கிரம்… சீக்கிரம்.. என அவசரப்படுத்தி வரும் வாகனங்களை வரிசையாக பள்ளத்திற்குள் தள்ளி விட்டு கொண்டிருந்தனர். காரை நிறுத்த முடிவு செய்து கொண்டிருந்த   போது தான் கவனித்தோம் அது வெயிலினால் வற்றி போன கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த குளம் என்று!  நம்ம ஊர் போலிஸ் நல்லதே செய்ய மாட்டார்களா என எண்ணி கொண்டு முள் செடிகள் மண்டியிட்ட குளத்திற்குள் வண்டியை கொண்டு போனால் வண்டி பஞ்சர் தான் என எண்ணி கொண்டு "நாங்க திருச்செத்தூர் செல்ல உள்ளோம்" என்று வண்டியை ஒரு வழியாக திருப்பி.., வேறு வழியாக குலசேகரப்பட்டிணம் வந்து அடைந்தோம்.

இனி குலசேகரப்பட்டிணம் கடற்கரைக்கு நடந்து செல்ல வேண்டும் என வண்டி நிறுத்த இடம் தேடினால்  ஒவ்வொரு அடிக்கும் கையில் பிரம்புடன் ஒரு காக்கி சட்டை பெண் போலிசை நிறுத்தியுள்ளனர்.   இங்கு வாகனம் நிறுத்தக் கூடாது நேற்றே வந்து இடம் பிடித்திருக்க வேண்டும் என புது தகவலும் தருகின்றனர் மகளிர் காவல் தெய்வங்கள்!   என்ன செய்வது என்ற நிலையில் பின் நோக்கி  வாகனத்தை  1 கி.மி நகர்த்தி பெண் போலிஸ் கண்ணில் படாத இடம் பார்த்து விரைவாக வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, இனி யார் கேட்டாலும் “இது எங்களுடைய வாகனம் அல்ல” ஏன்று சொல்லி விட வேண்டியது  தான் என கதைத்து கொண்டே கடற்கரை நோக்கி வேகமாக நடக்க துவங்கினோம். 3 மைல் தூரம் நடக்க வேண்டுமாம். ஒரே மக்கள் வெள்ளம்! குழந்தைகள் வயதானவர்கள் என வழியோரம் குழுமியுள்ளனர்.  திடீர் என  குதித்து ஓடுகின்றனர் சில பக்தர்கள், ஊளை இடுகின்றனர்! பாடுகின்றனர்! ஆடுகின்றனர்!  பக்தியால் நாம் அடிபட்டு விழுந்துவிடக் கூடாது என கவனமாக நடந்து சென்று கொண்டே இருந்தோம்.  

பாளையம்கோட்டையில் இருந்து வந்த ஒரு வாகனம் கண்-மண் தெரியாது வேகமாக ஓட்டி வர பின் தொடர்ந்து ஒரு கூட்டம் போலிஸ் உடை அணிந்த இளைஞர்கள் (உண்மை போலிஸா அல்லது தசரா போலிஸா என தெரியவில்லை!) கெட்ட வார்த்தைகளால் வாகனத்தின் ஓட்டுனரை திட்டி கொண்டிருந்தனர்.  இசை முழக்கத்திற்கு இணங்க பக்தர்கள் வேகமாகவும் பக்தி  மயக்கத்திலும் நடந்து போய் கொண்டே இருந்தனர்.  சிலர் கையில் தீச்சட்டி உள்ளது சில பெண்கள் முளப்பாரி வைத்துள்ளனர்.

இரவு ஆகி விட்ட நிலையிலும் தாங்க இயலாத வெப்பம்! கூட்டத்தின் தள்ளும்முள்ளும் கண்ட போது, சபரிமலை நிகழ்வுகளும் மனதில் ஓடியதால் திகிலும் மனதில் பற்றி கொண்டது!   இனி திரும்பி விடலாமா? என்றால் கடற்கரைக்கு செல்லாவிடில் தசரா விழா கண்டதிற்கே அர்த்தம் இல்லை  என கணவரின் சகோதர் உரைக்கின்றார். இனி என்ன செய்ய, அடுத்தும் நடை ஆரம்பித்து விட்டோம்.  எங்கள் சேட்டைக்கார  இளைய மகனை என்னவரின்  சகோதரர் பாதுகாப்பில் அழைத்து வருவதால் நானும் பெரிய மகனும் கவலையற்று படம் பிடித்து கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டு இருந்தோம்.  என்னவர் தான் பாதுகாப்பு கவசமாக என்னை சுற்றி நின்று கொண்டு சில நேரம் திட்டுவதுமாகவும் இருந்தார். “தொலைந்தால், விடிந்தால்  தான் கண்டு பிடிக்க இயலும் என்னுடன் சேர்ந்தே வா, என் கையை பிடித்து கொள்” என நச்சரித்து கொண்டே வந்தார்.

வழியெங்கும் “காக்கா கூட்டம்” என்பது போல் போலிஸ் கூட்டம் தங்கள் பாதுகாப்பையும் கண் வைத்து கூட்டமாகவே நின்று கொண்டிருந்தனர்.  10 லட்சம் மக்கள் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் தசரா திருவிழாவுக்கு பெண், ஆண் போலிஸ் என வெறும்  600 பேர் குழுமியிருப்பது குறையாக தான் பட்டது.  ஒரு பெண் போலிஸுக்கு இன்னொரு பாதுகாவல்-போலிஸ் என இரட்டை குழந்தைகளாகவே காட்சி தந்தனர்.  சில இடங்களில் ஓர் ஆண் போலிசிடம் 4 பெண் போலிஸுகள் கதைத்து(கடலை) கொண்டிருந்தனர்.  ஊர் காவல் படைபோலிஸும் தசரா போலிசும் ஒரே போல் இருந்ததால் சில நேரம் குழப்பமாகவே இருந்தது! தசராவுக்கும் போலிஸ் வேடத்திற்கும் எப்படி தொடர்பிருக்கும் என்று ஆலோசித்து கொண்டே நடந்து கொண்டு இருந்தோம்.

கடற்கரை வந்து விட்டோம். மக்கள் கூட்டம் அலை மோதுகின்றது. பேட்டையிலுள்ள நரிகுறவ மக்கள் அங்கு குழுமியிருந்து சிலர் வியாபாரம் பார்க்கின்றனர், சிலர் பிச்சை எடுத்து கொண்டிருக்கின்றனர்.  இரவு 12 மணிக்கு நடக்கும் சூர சம்ஹாரத்தை காண மக்கள் இடம் பிடித்து அமர்ந்துள்ளனர். கடல் மணல் போல் மக்கள் கூட்டம்.  தூக்கு மேடை போல் சூரனை பலி கொடுக்க பல மேடைகள் அமைத்துள்ளர்.  மக்கள் சூரசம்ஹாரத்தை நிறைவாக காண்பதற்கு    நவீன தகவல் தொடர்பு கருவிகள் உதவி கொண்டு கணிணி திரையும்  அமைத்து  கொடுத்துள்ளனர்.  

வழி எங்கும் நாட்டுப்புற ஆட்டம், குத்தாட்டம், கரகாட்டம் போன்ற கலைநி என மேடைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்நிகழ்வுகள் ஆபாசம் கலந்திருப்பதாக அரசு தடை விதித்திருந்து இந்த வருடவும்.  இந்த நிகழ்வே தசரா திருவிழாவுக்கு அழகு சேர்ப்பதாக முன்பு பங்கு கொண்ட எங்கள் நண்பர் கூறினார்.  இது விளிம்பு நிலை நாட்டுப்புற கலைஞர்களுக்கு செய்யும் துரோகமாக தான் எனக்குப்பட்டது. ஆபாசம் என்று நினைத்தால் தசரா திருவிழாவை அனுமதித்திருக்க இயலாது. 6 அடி  சேலை இத்தியாதிகளுடன் வந்த சில ஆண்கள் சேலையை மட்டும் கழற்றி பைக்குள் வைத்து கொண்டு மீதம் ஆடைகளுடன் வலம் வருவது பெண்களை நெளிய தான் வைக்கின்றது.  இந்நேரங்களில் பார்க்கும் பொருளை விட பார்ப்பவரில் தான் பொருள் உண்டு என ஆசுவாசப்படுத்திகொள்ள வேண்டியது தான்.

இந்த வகையான விழாக்களில் விமர்சனங்களையும் மீறி சில நல்ல விடயங்களும் காணாது இருக்க இயலாது. மக்கள் தன்னை மறந்து தன் நிலை, அந்தஸ்து, நான் என்ற அகங்காரம், என எல்லாம் மறந்து ஒரு முகமூடியுடன் தான் விரும்பிய ஆட்டம் கேளிக்கையில் கலந்து கொள்கின்றான். உறவுகள் நட்புகள் சுருங்கிய இந்த காலயளவில் குடும்பமாக மகிழ்ச்சிகள் பங்கிட்டு கடற்கரையில் குழுமுவது காண்பதற்கு ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல மனிதனின் உள மன நலத்திற்கும் இது தேவையும் கூட!

கடற்க்கரை வந்து சேர்ந்த மக்கள் தங்கள் தீச்சட்டியை இறக்கி வைத்து விட்டு கடலில் இறங்கி காலை நனைப்பதுடன் தங்கள் செய்த பாவத்தை கடலில் களைந்து புண்ணியம் தேடி கொண்டு அணிந்திருக்கும் உடையை கழற்றி அடுத்த வருடத்திற்கு என எடுத்து கொண்டு கரை ஏறி குடுபத்தினருடன் நடு இரவு 12 நடக்கும் சூரசம்ஹாரம் காண ஆவலுடன் காத்திருக்கின்றனர்.http://www.youtube.com/watch?v=ZDOqXZ23peE 

                                                                                                                                  சூரசம்ஹாரத்தை எதிர்நோக்கி கைக்குழந்தைகள் பெரியவர்கள் என மக்கள் கடற்கரையில் அணிநிரந்து விட்டனர்.  எங்களுக்கோ இனி நேரம் இல்லை 12 க்குள் வீடு வந்து சேர வேண்டும். நாங்கள் திரும்பி விட்டோம். போகும் போது விட வரும் போது கூட்டம் மேலும் கூடி விட்டது.  கூட்ட நெரிசலில் நாம் நடந்து வர தேவை இல்லாது தள்ளி கொண்டு விடுகின்றனர். அப்போது தான் என்னவரின் நண்பரும் ஊர்பாதுகாவல் படையில் உள்ளவருமான அல்போன்ஸ் அவர்களை சந்தித்தோம். அவருடைய காக்கி சட்டை பாதுகாப்பில் எங்கள் வாகனத்தை நெருங்கி விட்டோம்.  கொண்டு சென்ற உணவை சாப்பிட்ட பின்பு தான் கண் திறந்து காதில் கேட்ட ரிங் ரிங் என்ற ஒலி மறைந்தது.  http://www.youtube.com/watch?v=H8Pbcz9Ypwk&feature=related                                                                                                                                             திருசெந்தூர் வழியாக வந்து நெல்லைக்கு திரும்பினோம்.  என்னவருக்கு சாந்தி இனிப்பு கடையை கண்டதும் காப்பி குடிக்க ஆசை! கடை மின் விளக்குகளால் பிரமாண்டமாக இருந்தது.  கடைக்குள் சென்றால் குப்பையாக காட்சி கண்டதும் காப்பி குடிக்க மனம் கொடுக்க வில்லை.  இருப்பினும் மனம் இல்லா மனதுடன் போத்தல் ஜூஸுகளை வாங்கி குடித்து விட்டு எங்கள் வாகனம் பக்கம் நெருங்கினால் வெள்ளை சட்டை அணிந்த பெரிய மனிதர்கள் கட்டண கழிப்படம்  முன்புள்ள ஓடையில் நிற்று கொண்டே சிறுநீர் கழித்து கொண்டு நிற்க்கின்றனர். உலகமே வந்து காண ஆவல் கொள்ளும் புண்ணியமூமி என நம்பும் திருச்செந்தூர் முருகன் ஆலையம் நிலைகொள்ளும் திருச்செந்தூர் பட்டிணத்தை  சுத்தமாக பாவிக்காவிடில், சாமி குத்தம் ஆகி விடாதா? என  மக்கள் சிந்திக்க மாட்டார்களா என எண்ணிகொண்டு எங்கள் நெல்லைச்சீமை நோக்கி விரைந்தோம்!

Read More