header-photo

திரைப்படம் 'கடலும்'-தமிழக கிருஸ்தவர்களும்!


     திரைப்படம் “கடல்”கௌதம் கதாநாயகியை சந்திக்கும் மட்டும் கண்டு விட்டேன்.  படம் என்பது கற்பனை  கதை கொண்டது என்றாலும் இயல்பான சம்பவங்களளுடன் சில சரித்திர உண்மைகளுடன் ஒத்திருந்தால் தான் மக்கள் மனதை சென்றடையும். அவ்வகையில் இப்படம் பெரும் தோல்வியை தான் சந்தித்துள்ளது. கிருஸ்துவின் நேரடி சீடர் தாமஸ் கேரளா வழியாக வந்து சென்னை மைலாப்பூரில் பணிபுரியும் வேளையில் கொல்லப்பட்டது துவங்கி பார்த்தால் இந்திய தமிழக கிருஸ்தவ பாரம்பரியம் 2000 ஆண்டுகள் கடந்தது.  போர்த்திகீஸ் நாட்டினர் இந்திய கடற்கரையில் கால் வைத்தது முதல் கிருஸ்தவம் தமிழக மக்கள் மத்தியில் ஆக்கபூர்வமாக ஊடுருவி விட்டதை காண்கின்றோம்.  இந்திய பாதிரியார்கள் வெளிநாட்டு பாதிரிகளின் நீட்சியாக வந்தவர்கள் தான். கிருஸ்தவர்கள் மட்டுமல்ல எல்லா சமூகத்தினரும் ஒரே போல் மதிக்கும் சமூகத்தினரே பாதிரியார்கள். படத்தில்எலே, எலே” என்று விளிப்பது வழியாக பாதிரியாரை அவமதிப்பது, அதீத கற்பனையும் உண்மையும் கடந்த காழ்ப்புணர்ச்சியாகவே தெரிகிறது.

மேலும் 16ஆம் நூற்றாண்டு பழக்கமான  பிரமாண்ட ஆலயங்கள் கொண்ட மக்களின் வாழ்வியல் படம் பிடித்துள்ளது கேலிக்குரியதாக உள்ளது. தொழில் சார்ந்து பார்க்க கரடு முரடாக இருந்தாலும் பழக இனிமையானவர்கள் உண்மையானவர்கள் என்றே மீனவ சமூகத்தை கண்டுள்ளோம். வழி கேட்கும் நபரிடம் ஒரு போதும் படத்தில் காட்டியது போலாக கீழ்த்தரமான பதிலை சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள்
மேலும் இந்திய பாதிரியார்களின் சமூக சேவை-மத வேலைகளை வளைத்து ஒடித்து தவறாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.  ஒரு படம் ஏதோ வகையில் சமூகத்திற்கு பயண்பட வேண்டும் என்றிருந்தால் மீனவர்களின் சமூக வாழ்கை, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள், ஒரு அரசையை எதிர்த்து  ஒரு சமூகமாக துணிந்து போராடும் குணம், அவர்கள் குடியிருப்பை சுற்றியுள்ள சுகாதார கேடான வாழ்கை சூழல் போன்றவை திரைப் படத்தின் கருத்தாக இருந்தால் ஏற்புடையதாக இருந்திருக்கும். இதில் கிருஸ்த மக்களின் வாழ்க்கையின் நல்லது-கெட்டதாகவும்  தாக்கம் ஏற்படுத்தும் சபையின் பிரதிநிதிகளான பாதிரியார்களின் பங்கை பற்றியாவது வலியுறுத்தியிருக்கலாம். மலையாளத்தில் அமரம் என்ற படம் மீனவ சமூகத்தை பற்றி தான் இருந்தது. அதன் அழகியலுடன்  இந்த படத்தைம் நோக்கினால் மலைக்கும் மடுவுக்குமான தூரம்.  இந்த படத்தை கண்டு கிருஸ்தவர்களை விட மீனவர்கள் உணர்வு தான் சீண்டப்பட வேண்டும்

கிருஸ்தவ கத்தோலிக்க பாதிரியார்களின் உதவியாளரை   'மெலுஞ்சி' என்று தான் அழைப்பார்கள். கோவில்குட்டி என்று அழைப்பது சீர் திருத்த கிருஸ்தவர்கள் தான். இப்படியாக மீனவ வாழ்கையை பற்றியே படிக்காதே ஒரு மீனவ படம் உருவாகியுள்ளது. கடலும், தலை சீவாத சில மனிதர்களையும், ஒரு அங்கி போட்ட பாதிரியாரையும் காட்டினால் அது கிருஸ்தவ மக்கள் வாழ்கை சித்திரிகரிக்கும் படமல்ல, கிருஸ்தவ வாழ்கையில் கடவுளுக்கு அடுத்த படியாக மதிக்கும் பாதிரியார்களை இன்னும் நுட்பமாக கவனித்து படம் இயக்கியிருக்கலாம். கூடங்குளம் பிரச்சனையில் மீனவர்கள் பாதிரியார்கள் மற்றும் சமூக ஆவலர்கள் துணை கொண்டு போராடி வருவதை கண்ட அரசின் சதியோ என்னமோ? என்று தோன்ற வைக்கின்றது கதையும் காட்சி அமைப்புகளும் வசனக்களும். விஸுவரூபம் என்ற திரைப்படம் பற்றி குறிப்பிட்ட போது கொஞ்சம் உலக அறிவு இருந்தால் மட்டுமே படம் கண்டால் புரியும் என்றனர் ஆனால்  கடல் படம் காண அறிவு, புத்தியே இருக்கக்கூடாது.

விவாதமாக மாறி விடாதா? கொஞ்சம் நாள் தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்கு பஞ்சம் இருக்காது என்று விரும்பிய ஊடக- மத அரசியல் தந்திரங்களுக்கு பதில் கொடுக்காது கிருஸ்தவ தலைமைகள் அமைதி காத்து கொண்டது நல்லதே. இதுவும் தேவையில்லாத விளம்பரம் திரைப்படத்திற்கு கிடைக்காதிருக்க கிருஸ்தவர்கள் கொண்ட யுக்தி தான். படைப்பை எதிர்த்து கலைஞர்களை பகப்பதும், படைபாளியின் படைப்பை காண துடிக்கும் ரசிகர்களை கோபம் செய்யாது இருந்து தன்  அறிவு நிலையை வெளிப்படுத்தியுள்ளது. விவாதிக்க தினதந்தி தொலைகாட்சிக்கு வந்த கிருஸ்தவ பிரதி நிதியும் தேவையாக காரணங்களுடன் தரவுகளை முன் வைக்கவில்லை. அவர் ஊழியக்காரர்களை புகழ் பாடுவதிலே இருந்தார். செல்வமணி போன்ற திரையுலகு கலைஞசர்களும் திரைப்படம் நோக்காதே விவாதம் செய்ய வந்தது  நகைப்புக்குறியதாகவே இருந்தது. வாசந்தி என்ற பெண்மணி ஒரு ஊடகத்தில் பேசுகின்றோம் என்ற புரிதலுடன் சரியான விவாத கருத்துக்கள் முன் வைக்கவில்லை. நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளரரை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். சும்மா கூலிக்கு மாரடிப்பதாக விவாதம் நமத்து போனது தான் மிச்சம்.

இருந்தாலும் கிருஸ்தவர்கள் இப்போதாவது விழித்து கொண்டால் நல்லது. தங்களை பற்றியுள்ள பொய் பிம்பங்களை உடைக்கவும் தங்கள் சமூகத்தினுள்ளில் நிலவும், வளரும் ஊழலை களையவும் முன் வர வேண்டும். கிருஸ்தவர்கள் தங்களை மறுபரிசீலனைக்கு உள்ளாக்காவும்  சமூக களத்தில் ஆக்கபூர்வமாக பணிக்கு களம் இறங்கவும் முன் வர வேண்டும். அமைதியாக இருந்து ஜெயிக்கும் யுக்தி எப்போதும் கைகொடுக்காது. தங்களின் தனி தன்மையுடன் தங்களை நிரூபிக்கும் காலம் வந்து விட்டது. ஈழப்போர், சமூக சிக்கலிலும் அமைதி காத்து வரும் கிருஸ்தவ தலைமை அமைதியாகவே இருந்து விடக்கூடாது என்பதே நம் கருத்து. கோயில் வளாகத்தில் சாட்டையை சுழற்றிய யேசுவை மனதில் கொண்டு அடுத்த பதிவில் சந்திக்கின்றேன்.

5 comments:

DiaryAtoZ.com said...

சரியாய் சொன்னீர்கள் ஜோஸபின்!

Robin said...

நல்ல பதிவு!

vimal said...

திரைப்படங்கள் மூலம் மக்கள் மனதில் பிரிவினை எனும் விஷ விதையை தூவி கோடிகளை கையகபடுத்த ஒரு சிலர் முயற்சி செய்வது வருத்தமளிக்க கூடிய விஷயம் தான் இரண்டரை மணிநேர காட்சிகளில் இரண்டுமணி நேரம் முழுக்க வன்முறை, காமம் ,பிற சமூகத்தாரை குற்றவாளிகளாக காட்டி இறுதியில் பத்து நிமிடத்தில் சமூக அக்கறை உள்ளது போல் வசனங்கள் காட்டி அதன் மூலம் வரும் வருமானத்தில் பிழைப்பு நடத்துவது கேவலம்தான்.

Pena Manoharan · Deputy Supdt. of Police at Madurai said...

தமிழ்த்திரைப்படங்கள் முற்றிலும் வணிகமயமாக்கப்பட்ட சூழலில் அவைகளைக் கடந்த ப்த்தாண்டுகளாகப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன்.விஸ்வ்ரூபம்,கடல் விவாதங்களும் மறுபடியும் என்னைத் திரையரங்களுக்குத் துரத்துகின்றன.கூடவே தங்களின் வாசகமான மார்ட்டின் லூதர் கிங் அவர்களின் எச்சரிக்கையும் என் மனசாட்சியை உலுப்பி இருக்கின்றன.வாழ்த்துக்கள் சகோதரி வைகைக் கரையிலிருந்து.

George Singarajah said...


arumaiyaana pathivu

Post Comment

Post a Comment