header-photo

அன்பின் சாம்பலில் இருந்து எழும் பீனிக்ஸ் பறவை

விபத்து என்பது நிதம் நிதம் காணும் சகஜ  நிகழ்வாகி விட்ட சூழலில்,  விபத்து எதனால் நிகழ்கின்றது எவ்வாறு தவிற்திருக்கலாம்  என்ற சிந்தனையை விட  விதியுடன் இணைத்து நினைத்து நிம்மதி தேடவே விளைகின்றோம். 


இந்தியாவில் டெல்லிக்கு அடுத்து சென்னை விபத்து அதிகம் நிகழும் இடமாக கருதப்படுகின்றது. வாகனங்கள்  மோதுவதால் உருவாகும் விபத்தால் மணிக்கூறுக்கு 14 பேர் இறப்பதாக தரவுகள் கூறுகின்றன. ”ரோடு பாதுகாப்பு” என்ற தன்னாற்வ தொண்டின் கூற்றின் படி  ஒவ்வொரு நான்கு நிமிடத்திற்கும் ஒரு மனிதர் மரணித்து கொண்டு இருக்கின்றார். 

 NCRB ன் 2014 ஆம் ஆண்டு  கணக்கு ப்படி  நடைபெறும் 4 லட்சத்தி ஐம்பதானிரம் விபத்தால் ஒரு லட்சத்திற்கும் மேல் மக்கள் மரணித்து போக, நாலு லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் காயத்திற்கு உள்ளாகுகின்றனர். WHO வின் கணக்குப்படி கடந்த வருடம் மட்டுமே  2 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் மரணத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளனர்.  இதில் மதியம், மாலை, நேரங்களில் தான் விபத்து அதிகம் நடைபெறுவதாக கணக்கிடப்பட்டுள்ள்ளது. 

எதனால் விபத்து என்பதற்கு அதிவேகம்,  போதையில் வாகனம் ஓட்டுவது, தலைக்கவசம்,  இருக்கை பெல்ட் இல்லாது பயணிப்பது போன்ற காரணங்களை குறிப்பிடலாம். இதையும் தவிற்து பராமரிப்பற்ற ரோடு, செம்மையல்லாத விபத்தை உருவாக்கும் வகையிலுள்ள ரோடு உருவாக்கவும்  மற்றும் ஒரு சில காரணங்களே. . வாகன லைசன்ஸ் பெறாது ஓட்டுவது, சிறு குழந்தைகளை வைத்து ஓட்ட வைப்பது,  வாகனம் ஓட்டும் போது அக்களிப்பிலும் கேளிக்கையிலும் ஏற்படுவது என பல காரணங்கள் உண்டு.  

சமீபத்தில் இது போன்ற பொறுப்பற்ற ஒரு வாகன ஓட்டியால் பின்னால் இருந்து தூக்கி வீசப்பட்டு  தன் உயிரை இழந்தவரின் மனைவி என்ற நிலையில் ஒரு விபத்து என்பது எண்ணிக்கைகளில், ஆராய்ச்சியில் தரவுகளில் ஒதுக்கப்படுவது அல்ல. இதனால் பல குடும்பங்கள் பாதிப்பிற்கு உள்ளாகுவதை அவதானிக்கலாம். என்னவருக்கு விபத்தை உருவாக்கினவர் கூறின காரணம் ’தூங்கி விட்டேன்’ என்பதாகும்.  அவர் ஒரே வார்த்தையில் ’தூங்கி விட்டேன்’ என முடித்ததால் எத்தனை கனவுகள், எத்தனை சந்தோஷங்களை தூங்க வைத்து விட்டார் என வாகனம் ஓட்டும் ஒவ்வொருவரும் சிந்திக்க வேண்டும். நம்முடைய சமூக மாநில சூழலில் உயிர் இழைப்பயும் சந்தித்தது மட்டுமல்லாது இதற்கான சாற்றிதழ் பெற என அந்த குடும்ப உறுப்பினர்கள் அலைக்கடிக்கப்படுவதையும் கண்டு உணரலாம். சோகத்திலும் இது போன்ற நிலையை கடந்து வர மன வலிமை நிஜத்தை புரிந்து கொள்ளும் மனநிலையும் வேண்டும்

ஒரு கல்லூரியில் ஆசிரியையாக பணி புரிந்தும், என்னால் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் மரணத்தை பதியவோ சாற்றிதழ் பெறவோ இயலவில்லை. முதல் காரணம் அறியாமை, யாராவது  நமக்காக எடுத்து தந்து விட் மாட்டார்களா என்ற  நற்பாசையே. தன் தேவைகள் உணர்ந்து பாதிக்கப்பட்டவர்களே  சாற்றிதழ்  பெற முயல்வதே சிறப்பாக இருக்கும். இது போன்ற  நெருக்கடியான  கட்டங்களில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்  எளிதாக பெறுவது உபதேசம் மட்டுமாகவே இருக்கும். ஒரு இறப்பு சாற்றிதழ் பெறக்கூட ஐந்து நூறு  காந்தி தாத்தாவை கண்ணியமாக கண்ணில் காட்டும் சூழலே நம் அரசு அலுவலங்களில் நிலவுகின்றது. என்னவர் சம்பவம் நடந்த இடத்தில் மரணித்ததால் பிரேத அறிக்கை சாற்றிதழுடன்  மரண சாற்றிதழ் பெற இன்னும் சிக்கல் உருவாகியது. மரணம் மருத்துவ மனையில் நிகழ்ந்தால் மருத்துவ மனை நிர்வாகத்தின் கீழ் சாற்றிதழ் விரைவாக கிடைக்கும் சூழல் உண்டு. 

அடுத்து மரணித்தவருடைய வாரிசு சாற்றிதழ் பெறுவது. இந்த இரண்டு சாற்றிதழும் எல்லா தேவைக்கும் மிக முக்கியமானது. இறந்தவர் பெயரிலுள்ள கைபேசியை மாற்ற, சமையல் காஸ் பெயர் மாற்ற என  எல்லா தேவைக்கும் இரு சாற்றிதழும் மிக முக்கியமாகும்.  தற்போது இதை கைபற்றித்தர இடைத்தரகர்கள் உண்டு எனிலும் கையில் கிடைக்க  வெகுநாட்கள் காக்க வைக்கப்படுகின்றனர். 

இதையும் கடந்து பாதிக்க்கப்பட்ட்வர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய அறிவுரைகள் தேவையான நேரம் தேவையானவர்களிடம் இருந்து கிடைக்கப்பெறுவதில்லை. 
எப்போதும் நம்முடன் வசித்த வாழ்ந்த மனிதர் மரணம்   அடையும் போது ஓர் பெரும் வெற்றிடம் நிலவுகின்றது. அதை ஈடு செய்ய யாராலும் முடியாது என்றாலும்   குடும்ப உறுப்பினர்கள் வாழ்ந்தே தீர வேண்டும் என்ற சவாலை சந்திக்கின்றனர்.  இந்த தருணங்களில் தான் ஆறுதல்ப்படுத்த, அக்கறை உள்ளம் என்ற பெயரில் பல பல பயங்களை நம்பிக்கை இன்மையை விதைத்து செல்கின்றனர். அங்கு ஒரு தனிமையுடன் பயமும் பலவீனமும், பிடிப்பு இன்மையும் உருவாகின்றது. 

இனி ஒரு வாழ்க்கை உண்டு அதை வாழ்ந்தே தீர வேண்டும், தேவையற்ற அனுதாபம் காட்டி வருபவர்கள் நோக்கம் பல போதும் சரியானதாக இருக்க வாய்ப்பு இல்லவே இல்லை. முதலில் கவலைப்பட  நேரம் கொடுத்து விட்டு  பின்பு மீண்டு எழ பாதிக்கப்பட்டவர்களே முன் வர வேண்டும். யாரும் தரும் அனுதாபத்தால் வயிற்று பசியை போக்கிட இயலாது தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய இயலாது. இது போன்ற தருணங்களில் மிக முக்கிய சொந்தங்கள் ஓடி ஒளிவதும்  பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றம் சாட்டும் உரிமையையும் எடுத்து கொள்வார்கள்.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் முக்கிய தேவையை உணர அதை கிடைக்கப்பெற   செயலாக்கமாகும் முற்ப்போக்கானது.  மிக முக்கிய தீருமானங்கள்; விற்பது, உறவுகளை புதுப்பிப்பது, நட்புகளை புதிதாக சேர்த்து கொள்வது எல்லாமே நன்மையை விட தீமையை  விளைவிக்கும். அதனால் சம்பவம் நடந்து ஒரு சில வருடங்களுக்கு 
பல முடிவுகளை தள்ளி போட வேண்டும். விரும்பாதே கிடைத்த  தனிமையை பலன் தரும் வண்ணம் மாற்ற முயலவேண்டும் பாதிப்பிற்குள்ளான நபர்கள்.   

குறிப்பாக நல்ல நாட்களில் நம்மோடு சேர்ந்து பயணித்தவர்கள் சேர்ந்து உண்டவர்கள், நம் உதவியை பெற்றவர்கள் எல்லோரும் ஓடி வந்து உதவுவார்கள் என எதிர் நோக்கக்கூடாது. இருப்பினும் எதிர் பாரா உதவிகள் நமக்கு கிடைக்கும் அதை பயண்படுத்தலாம். எங்கள் வீட்டில் ஓர் பைக், கார் எங்கள் தேவைக்கு இருந்த வாகங்கள் அவர் விபத்துடன் இரண்டையும் இழந்தோம். உடன் பொது பேருந்தில் பயணித்து விரைவில் செல்ல வேண்டிய இடத்தை அடைய இயலாது மிகவும் துன்பத்திற்கு உள்ளானோம். என் மகன் நண்பன் அவன் இரு சக்கர வாகனத்தை மூன்று மாதம் கொடுத்து உதவினான்.


அடுத்த மனிதர்கள் செயல்களை பேச்சுக்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது பெரும் துன்பத்தையே விளைவிக்கும். எந்த சூழலிலும் பெறும் துயர்- பிரச்சினை இருப்பது போல் அதில் சில நல்ல பக்கங்களும் வசதிகளும் இருப்பதை கணக்கில் கொண்டு புதியதை நோக்கி நகருவதே பாதிப்புள்ளாவர்களில் அறிவான செயலாக்கமாகும்.  மற்றவர்கள் இத்தருணத்தில் அவர்கள் வஞ்சம் தீர்க்கவும் மறுபடியும் நம்மை ஒடுக்கி நொறுக்கவே முன் வருவர். 

நம் சமூக சூழலில் பாதிக்கப்பட்டவர் ஆணும் பாதிப்பிற்குள்ளாகினவர் பெண் என்றால் வாயில் அவல் போட்டு பேசவும் அம்போ என அவர்களை தவிக்க விட்டு வேடிக்கை பார்க்க உறவுகள்  நெருங்கிய உறவுகள் தயங்காது. இத கண்டு கொண்டால் முன் நோக்கி செல்லவும் இயலாது.    பதின்ம வயதில் பெற்ற பல நல்லொழுக்க உபதேசங்களை நாம் பெறுவோம். சிறப்பாக ஒரு பெண் என்ற நிலையில் என் குணத்தை கண்ணியமாக வைத்து கொள்ள மற்றவர்கள் உபதேசிப்பது பெரும் கேவலமாக இருந்தது. ஆனால் அதை எல்லாம் தூசி என எடுத்து தூக்கி போட்டு முன் செல்வதாகும் காலச்சிறந்தது. நம் வாழ்க்கை நம் கையில் இதில் மூன்றாம் நபருக்கு இடம் கொடுப்பதே சிறை தான். ஆனால் பாதிப்பிற்குள்ளான பல லட்சம் பெயரில் நானும் ஒருவர் என்ற புரிதலே அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர உதவும்.\

மற்று இழப்பில் கிடைக்கும் சாவகாசம், விபத்து மரண குடும்ப நபர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. . எனக்கான வருமான மார்கம், சமூக அந்தஸ்திற்கான வேலை, வளர்ந்த மகன்கள் உள்ள நானே பல இன்னல்களை நேர் கொள்ள வேண்டி வந்தது. தங்களுக்குள் உழலாது மிகவும் நேர்மறையானவர்கள், நம்மிடம் உண்மையான அன்பும் மரியாதை கொண்டவர்களிடம் அறிவுரை பெற்று நகர்வதாகும்  ஆக்கபூர்வமான செயல். . 

இருவர் பேசி முடிவு எடுக்கும் பல காரியங்கள் சுயமாக சிந்தித்து முடிவு எடுக்கல், தன் சுயத்தை அன்பு செலுத்துதல், மதிக்கல், சுயமாக செயலாற்ற விரும்புதல் ஆகும் ஆகச்சிறந்த வழி.   சாம்பலில் இருந்து எழும் பக்‌ஷி போல் மனிதர்கள் எழ வேண்டும். வீழ்ந்து துவண்டு நொறுங்கி கிடப்பது அல்ல வாழ்க்கை மீண்டு வருவதே வாழ்க்கை. போனவர் முன்னே போக, பின்னால் கடமையை முடித்து போக சிறந்த வழியை தேடுவதாகும் யுக்தி. இதில் உணர்வை தள்ளி அறிவை பிடித்து கொள்ளும் போது எடுக்கும் முடிவுகள் எளிதாகின்றது.   

நானும் ஒடிந்த நொடிந்த தனித்த சூழல் கடந்து வர நல்ல நண்பர்கள் உதவினர். அரசு சாற்றிதழ் பெற்று தர, வாழ்க்கையின் நோக்கை உணர்த்த பல நண்பர்கள் உதவினர்.  என்னிடம்  இரக்கம் மொழியால்  பேசியவர்களை விட திடமான பல வழிகளை எடுத்துரைத்தவர்களே மனதில் நிற்கின்றனர்.  அவர்கள் யாவருக்கும் என்  நன்றிகள் மகிழ்ச்சிகள் பல  கூறி சாம்பலில் இருந்து பறந்து உயர்ந்த பீனிக்ஸ் பறவையை மனதில் கொண்டு எழுகின்றேன். 


பாபா அத்தான் இறந்த அன்று அவருக்கு சரியான அளவில் சட்டை கிடைக்கவில்லை என்ற உண்மை இன்னும் மனதை பிசைகின்றது. அவருக்கு செய்யும் பிராச்சித்தம் என்ற வண்ணம் அவர் பெயரால் உருவாகும் சமூக தொண்டு நிறுவனம் வழியாக  விபத்தால் உயர் இழந்தவர்களுக்கு சட்டை வேட்டியை எட்ட வைக்க வேண்டும்.   அகாலத்தில் கால யவனிகைக்குள் மறைந்த என்னவர் ஒரு 100 வருடமாவது வாழ்ந்தது போல் அவர் பெயர் சொல்லும் படி நல்ல சமூக அக்கறை கொண்ட செயல்களுக்கு வழி நடத்த வேண்டும். விபத்து நடந்த பின்பு விபத்தை எதிர் கொள்பவர்களுக்கு   பல விழிப்புணர்வு தகவலகள் , உடன் செய்ய வேண்டிய அணுக வேண்டிய அரசு அலுவலகம் , நிறுவனம் இவை பற்றி எல்லாம் நான் தெரிந்த அறிந்த தகவல்களை பகிர உள்ளேன். இந்த விடுமுறைக்கு நாங்கள் எங்கும் செல்ல வில்லை. என்னவர் நினைவுகளை புத்தக வடிவில் எழுதி முடித்துள்ளேன். விரைவில் புத்தகமாக வெளி  வ்ரும். கார் ஓட்ட கற்று விட்டேன். 

என் மாணவர்கள் வாழ்க்கைக்கு வெற்றி சேர்க்க உதவ வேண்டும், என் மகன்களை  நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக, தைரியம் கொண்டவர்களாக உருவாக உதவ வேண்டும். 


இனி தனிமை இல்லை, தனிமை என நினைக்க நேரம் இல்லை, தனிமையிலும் பல இனிமை உண்டு.  விட்டு போன, மேற்கொள்ள வேண்டிய பயணங்கள் நிறைய உண்டு.  யார் அச்சுறுத்தலும் இல்லை. யாருக்கும் பதில் கொடுக்க வேண்டாம். குடும்பம், மாமியார், கடமை,  என்ற சிறை இல்லை. நான் என் மகன்கள், என் கடமை என ராஜாவும் ராணியுமாக என் விளையாட்டை  நானே ஆடி தீர்க்க கிடைத்த தருணத்தை சிறந்த  வழியில் கையாள உள்ளேன்.   நடந்ததும் நடப்பவையும் நடக்க இருப்பவையும்  நல்லவையே!!

இறைவி -திரை விமர்சனம்

'

இறவி'  திரைப்படம்  கார்த்திக் சுபாராஜ் இயக்கத்தில் உருவாகியுள்ளது. தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் கணவர்களால் பெண்கள் பாதிப்புள்ளாகுவதை கூறியுள்ள படம் என்று சொல்லப்படுகின்றது. கதாப்பாதிர படைப்பு ஒன்று கூட உருப்படியாக அமையவில்லை. ஒரு முழுக்குடிகார இயக்குனர், ஒரு முழு நேர ரவுடி, மாணவனான  பகுதி நேர ரவுடி என ஆண் கதாப்பாதிரங்களை வடிவமைத்துள்ளனர். பெண் கதாப்பாதிரங்கள் கணவர் ஜெயிலில் இருந்தால் கூட சுயமாக நிற்க தெரிந்த அஞ்சலி, ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் வேலை புரியும் அருள் மனைவி, எக்காரணம் கொண்டு உறவு சிக்கலில் சிக்கி தவிக்க விரும்பாத ஆனால் தன் தேவையை நிவற்தி செய்ய தெரிந்த கணவர் இழந்த பெண்.  இதில் யார் யாரையும் சாரத்தேவை இல்லையே.

எப்போதும் குடி கூத்தாட்டம் சிலை திருட்டு என சட்டத்திற்கு புறம்பான, மனித இயல்பிற்கே பொருந்தாத செயலாற்றும் ஆண்கள். வாக்கு வாதம் கணவர்களிடம் துவங்கும்  போதே கண்ணத்தில் அடிக்க தைரியமுள்ள மனைவிகள், அடி கிடைக்கும் போதும் வாங்கி கொள்ளும் மனைவிகள்! 
ஒரு ஆன்மா இல்லாத படம். எந்த காட்சியும் மனதில் பதியவில்லை, ஆண் பெண் சீனுகள் தான் அளவிற்கு மீறி காட்சிப்படுத்தியுள்ளனர். பார்க்கும் ஆடியன்ஸ் கற்பனை வளர்த்திற்கு என எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை. இப்போதும் தமிழர்கள் எலலாம் தூங்கும் போதும் விளக்கை அணைப்பது இல்லையோ?

அஞ்சலிக்கு  டம்பிங் கொடுத்தவர்கள் இன்னும் சரியாக பேச கற்றிருக்கலாம்.  குடிகாரக்க ணவனை வெறுக்க வலுவான காரணமே இல்லை. மறுபடி காதலிக்கும் நபரும் குடிகாரர்தான். குடி நிறுத்தியவர் சிகரட் பிடிப்பதை விட வில்லை சிலை திருட்டை விடவில்லை கொலை செய்யக்கூட அஞ்சவில்லை. 

நீ என் அண்ணன்,  நீ என் உடன் பிறவா தம்பி என அன்பு மழையில் நனைபவர்கள் அவர்களுக்குள் பிரச்சினை என்றதும் கொல்ல மடிப்பதில்லை. பெண் பிரசினை என்றதும் மிகவும் கொடூரமானவர்களாக மாறி விடுகின்றனர். 

ஏதோ ஒரு கருத்து சொல்ல வந்திருக்கலாம், சொல்ல வந்த கருத்தில் தெளிவு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆக மொத்தம் படம் ஏதோ போதையிலே இருந்து எடுத்தது போல்  இருந்தது. 

தேவைக்கதிகமான கெட்ட வார்த்தை பிரயோகங்கள், கெட்ட வாய் அசைவுகள் என மோசமான பக்கங்கள் கொண்ட மனிதர்களுடைய படம் இது.   அடியாட்கள், மற்றும் பணக்காரர்களுக்காக ஏமாற்றப்படும் அடியாட்களை பற்றி எத்தனை படம் தான் தமிழில் எடுக்க உள்ளார்கள்

கணவர் குடிகாரர் என்றதும் மனைவி நல்ல ஒருவரை தேர்ந்து திருமணம் செய்ய உள்ளாராம், இதற்கு பெற்றோரும் கூட்டு. இது எந்த ஊரில் நடக்கும் என்று தெரிந்தால் நல்லம். சம்பாதிக்கும் மகள்களுக்கே திருமணம் செய்து வைக்க தயக்கம் கொள்ளும் பெற்றோர்தான் இப்போது பெரும்வரியானோர். இதில் திருமணம் முடிந்த மகளுக்கு மணம் முடித்து வைக்கபோகிறார்களாம். 

இதில் கவனிக்கதக்க ஒரு கதாப்பாத்திரம் காதல் கணவனை இழந்த ஒரு பெண். அவர்  மேற்கொ ள்ளும் ஒவ்வொரு உரையாடலும் கொச்சையிலும் கொச்சை. எதற்கு ஆணை தேடுகிறார் என்பதற்கு தரும் விளக்கம், கொடுக்கும் முகபாவ அருவருப்பு. கணவர்   இழந்த பெண்களை பற்றிய சமூகப்பார்வையை அப்பெண் மூலம் திணித்துள்ளார் இயக்குனர். ஜன்னலோரம் சென்று அவன் செல்வதை கண்டு அழும் பெண் திருமணம் செய்ய அவனை மறுத்தது ஏன்? ஆக மொத்தம் கணவனை இழந்த பெண்கள் மறுமணம் செய்தால் நாலு கேள்வி கேட்கும் சமூகம், ஒருவனுடன் கள்ளக்குடித்தனம் நடத்தினால் கண்டு கொள்ளாது இருக்கும் என்பதை சொல்கிறாரா அல்லது இது தான் கணவரை இழந்த பெண்களுக்காக வழி என சொல்லி கொடுக்கின்றாரா என தெரியவில்லை. 

இந்த தலைமுறை ஆண் பெண்கள் கொஞ்சம் பித்தம் கலங்கி மண்டை வெடித்து தான் சிந்திக்கின்றனர்,. டே மக்கா இயல்பா சிந்திங்கடா? சென்னை போன்ற சில நகர லகரியில் இருந்து விடுபட்டு படமெடுக்க முன் வர வேண்டும். கதையிலும் ஆழமில்லை கதாப்பாத்திர படைப்பிலும் அர்த்தமில்லை. கொடுத்த வேலையை நடிகர்கள் சிறப்பாக செய்துள்ளனர். எஸ் ஜே. சூரியா நடிப்பு அருமை. ஆனாலும் சார் இப்படி குப்பி குப்பியா நடித்து காட்டியிருக்கக் கூடாது! பாபி சின்ஹா நடிப்பு இயல்பாக தெரிகிறது.     சேது நல்ல கதாப்பாத்திரங்களை தேர்ந்து எடுக்கும் காலம் நெருங்கி விட்டது. எடுத்ததிற்கும் கொலைகாரனாக மாறும் சேதுவை வெறுப்புடன் நோக்க தான் வைக்கின்றது இப்படம்.  அவருக்கும் அடியாட்கள் ரவுடி கதாப்பாத்திரங்களுக்கும் ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருக்கும் போல். ரவுடிகள் எல்லாம் கரடி மாதிரி தாடி மீசை வைப்பது தான் நிஜமா அல்லது சினிமா பாஷனா எனத் தெரியவில்லை. ஆக தமிழ்த்திரையுலகில்  நல்ல இயக்குனர் மனிதனை சிந்திக்க வைக்கும் கதைகளுக்கு பஞ்சம் ஆரம்பித்து விட்டது.  

இயல்பில் இருந்து வெகு தூரம் வெறும் கற்னையும், தப்பிதங்களான மனித உறவுகள், மோசமான  மனித நிலையை மட்டும் எண்ணி படம் எடுத்தால் இப்படி தான் அமையும். நல்ல வேளை வடிவுக்கரசியை ஒரு சீனை தவிற்து எல்லா சீனிலும் கோமா நிலைக்கு தள்ளி விட்டனர். அந்த அம்மா ஒரு சீனில் வந்தே அழுத அழுகை   வெறுப்படைய செய்தது. கணவர் இறந்து கிடக்கின்றார் மனைவி எந்த உணர்வும் அற்று குழந்தையுடன் பயணிக்க துவங்குகின்றார். பெண்கள் மழை நனைவதை பெண் விடுதலை மனநிலையை ஒருமைப்படுத்தியுள்ளாரா  இயக்குனர். 

இது போன்ற படங்களை எல்லாம் தியேட்டரில் போய் ரூபாய் கொடுத்து பார்ப்பதே நமக்கு பிடித்த செலவு தான். . அந்த  கொடுத்த ரூபாய்க்கான எந்த அழகியலும் எந்த நன்மையும் இது போன்ற படங்கள் சமூகத்திற்கு தரப்போவதில்லை. 

தமிழனின் வாழ்க்கை, பண்பு  இனி ஆராய்ச்சி உள்படுத்தும் வஸ்துவாக மாற போகின்றது. திருநெல்வேலி தியேட்டரில் பொதுவாக ஒலியை மிகவும் உயர்த்தி தான் வைப்பார்கள். பிவிடி தியேட்டரிலும் இதே நிலை தான். உரையாடல்களை கேட்கவே இயலவில்லை. கேட்ட உரையாடல்களும் அவ்வளவு செம்மையாக இல்லை. 

இந்த படம் கண்டால் ரவுடியாகவும், அடியாள் ஆகவும் குடிகாரனாகவும் மாறிவிட தன்னறியாது ஆசை வந்து விடும். தேவைக்கதிகமான கொலை தேவைக்கதிகமான சத்தம், அழுகை, அலம்பல் ஆட்டம் என ஆட்டம் கண்ட படம் இறைவி!  

எல்லாம் கடந்து போகும்!

ஒ வாழ்க்கையில் ஓராளவு துயர் அவமான கட்டங்களை கடந்து விட்டேன் இனி அப்படி ஒன்றுமில்லை என்று நினைத்து கொண்டிருந்த வேளையில் வந்த கொடும் துயரே அத்தான் உங்கள் பிரிவு. இதற்கு மேல் எனக்கு வர ஒன்றுமில்லை. அந்த அளவு என் வாழ்க்கையை நீங்கள் ஆக்கரமித்து இருந்தீர்கள். 

அந்த பிரிவை பலர் பல வகையில் ஆறுதல்ப்படுத்தினர். அவர் நோயின் பிடியில் சிக்குள்ள வாய்ப்பு இருந்திருக்கலாம்,  இதை விட பெரும் பிரச்சினையை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்றனர். சிலர் கடவுளுக்கு அவரை மிகவும் பிடித்து போய் விட்டது என்றனர்.  சிலர் கடவுளுக்கு என்னை மிகவும் பிடித்து விட்டதால் சோதித்தார் என்றனர்.  மற்று சிலர் நீ கடவுளை விட உன்னவரை இரொம்ப நேசித்து விட்டாய்,  கணவ்ருக்காக வாழ்ந்தாய் இனி கடவுளுக்காக வாழ் என்றனர். சிலர் நான் சரியாக உபவாசமிருக்கவில்லை, பிரார்த்திக்கவில்லை என்றனர். இன்னும் சிலர் 19 வருடம் நிறைவாக வாழ்ந்து விட்டீர்களே என்றனர். மற்று சிலர் வளர்ந்த ஆண் பிள்ளைகள் தானே கவலை கொள்ளாதே என்றனர்.  சிலர் குடும்ப சாபம் என்றனர் சிலர் என் சாபம் என்றனர் வேறு சிலர்  நீங்கள்  செய்த தவறு என்றனர். 

ஆனால் சூழலை சுயமாக, சொந்தமாக சுமந்தவள் என்ற நிலையில் என் நிலையை பற்றி விளங்கவே எனக்கு ஒரு சில மாதங்கள் ஆனது. நீங்கள்  இல்லை என்று அறிந்த மறு நிமிடம் இருந்தே  தற்காப்புக்கு என மூளை உங்கள்  உருவத்தை, குரலை என்னில் இருந்து மறைத்து விட்டது.   நினைவில் ஒன்றும் தெரியவில்லை எல்லாம் மங்கிய கனவென தெரிந்தது.. கணிணியை திறந்து வைத்து உங்கள் உருவங்களை பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். . குரலை நினைத்து நினைத்து பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். மறுபடியும் உங்கள்  குரல் இரு மாதம் பின்பு ஒரு காணொளியை கேட்டு மறுபிரவேசனம் செய்து கொண்டேன்.

நிஜவும் கனவும் கலந்து, ஒரு வகை நிழல் போன்ற மனநிலையில் இருந்தேன். அவர் இனி வரமாட்டீங்களா  என்ற கேள்விக்கு இனி வரமாட்டீங்க என்று தெளிவு பெற இன்னும் காலம் தேவைப்பட்டது. உங்களை  நினைத்ததுமே சிறு குழந்தையாக இருக்கும் போது அத்தை வீட்டிற்கு விருந்துக்கு போவதும் பகல் எல்லாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்து விட்டு இரவில் அம்மாவை நினைத்து அழுவது போன்று தான் பாபா அத்தான்... பாபா அத்தான் என கதறி கதறி அழுது கொண்டு இருந்தேன்.   ஒரு மீனைப் பிடித்து கரையில் போட்டால் அது உயிருக்கு ஏங்கும்  நிலையை அனுபவித்தேன்.  என் உயிர் அல்லவா அத்தான் நீங்கள். இன்னும் என்னால் நம்ப இயலவில்லை என்னை விட்டு நீங்கள் போனது.  இது என்ன வாழ்க்கை?  இனி இவ்வளவு தூரம் என்னால் தனியாக வாழ இயலுமா? நேசிக்காதும் நேசிக்கப்படாது இருப்பதும் எவ்வளவு கொடுமை. மனிதனின் வாழ்க்கையே அன்பில், நேசத்தில், காதலில், இயக்கப்பட வேண்டியது தானே அத்தான்.

ஒரு மோசமான ஒரு கொடுமைக்கார கணவரை பிரிவது என்பதில் இருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு இருந்தது என் நிலை. உங்கள்  அன்பு , நேசம் , பாசம் நிதம் நிதம் என்னை சாவடித்து கொண்டு இருந்தது. ஆறுதல்ப்படுத்தியவர்களை எல்லாம் வெறுக்கத்தான் வைத்தது உங்கள் நேசத்தால் இந்த உலகத்தையே வெறுத்தேன் என் பெற்றவர்களை வெறுத்தேன். என்னை சபித்தவர்கள் சண்டையிட்டவர்கள் என எல்லோரும் சிந்தனையில் வந்து போய் கொண்டு இருந்தனர். 


வர மாட்டார் என மூளைக்கு தெரிந்தும் அத்தான் வந்து விடுங்க, பேசுங்க, என்னிடம் இருந்து போகாதீங்க என இருதயம் கதறியது. பல இரவுகள் தலையிலும் நெஞ்சிலும் அடித்து அழுது  உறங்கி போனேன்.  சில இரவுகளில் தூக்கம் வரவே இல்லை. ஏதோ எழுதி கொண்டு இருந்தேன். அழுது கொண்டு இருந்தேன். ஒவ்வொரு மணி நேரவும் விழித்து உங்களை நினைத்து கொண்டு இருந்தேன். நீங்கள் விட்டு போன துணிகளை எடுத்து முகர்ந்து உங்கள் மணம் தெரிகிறதா என நோக்கினேன். அதிகாலை 5,15 மணி  பேருந்தில் ஆலயம் சென்று திருப்பலி பங்கு பெற்று நடந்தே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.  

என் தாய் வழி பாட்டி, தன் 23ஆம் வயதில் கணவரை இழந்தவர்.. விதவை நிலை,  விதவைக்கோலம் எல்லாம் நான் கண்டு வளர்ந்தவள் என்பதால் மிகவும் பயத்துடன் நோக்கிய நிலை அது.  நீங்கள் கரிசனையாக பாசம் செலுத்துவதும் அதே பாட்டியிடம் தான். பாட்டி என்னிடம் எந்த உபதேசவும் தரவில்லை. உன் வாழ் நாள் முழுக்க இந்த துக்கம் உன்னை விட்டு விலகாது என்றார்.  ஐந்து வருடத்தில் உன் மகன் ஒரு நிலையை அடையும் போது நீ ஆறுதல் அடைவாய்  என்று கூறி விடை பெற்று சென்றார். 

அத்தான் முதல் சில மாதங்கள் அந்த சகுனி தாயாரை பழி வாங்க வேண்டும் என்று தான் மனம் துடித்தது. நல்ல பொம்மை மாதிரி இருந்தாள், இனி தனியாக அனுபவிக்கட்டும், என் மகன் தான் அவளுக்கு சமையல் செய்து கொடுப்பான், கல்லூரியில் கொண்டு விடுவான் என பெருமூச்சு விட்டு கொண்டு இருந்தாள்.  நான் இனி என்ன செய்ய எனச் உங்க அம்மா சொன்ன  போது  மனம் கலங்கினது. அவளுக்கு பாடம் புகட்ட என்ன என்னல்லாமோ செய்ய வேண்டும் என மனம் துடித்தது.  நிறுத்தி ஆறுதலாக சிந்தித்த போது அந்த அம்மையாரை நான் நோக்க அவள் எனக்கு யார்? உங்கள் இந்நிலைக்கு காரணமே அந்த கருணையற்றவள் தான். குடும்பத்தில் கஷ்டபட்ட உங்க பெரியப்பா, உங்க தாய்  மாமாக்கள் குடும்பம் யாவரும் உங்க தாய், அவர்களிடம் நடந்து கொண்ட வண்மமான செயல், பேச்சை பற்றி தான் கதைக்கின்றனர். அவர்கள் அனுபவித்த வருத்தங்கள்  தான்  உங்கள் தலையில் விழுந்ததா என்று எனக்கு தெரியாது.  நியாயமாக உங்க தம்பி தலையில் விழுந்தால் அந்த தாய் கதறியிருப்பாள்.. ஆனால் உங்கள் தலையில் விழுந்ததால் அவளுக்கு கிடைத்த அருள் வாக்கு பலிக்க போகின்றது என்ற கனவில் நடக்கின்றாள். 

நீங்க போன அன்று முதல்  இரு அறையில் கிடந்த கட்டிலை நடு அறையில்  போட்டு என் இரு பக்கவும் நம் மகன்கள்,  அருகில் என் அம்மா என படுத்து தூங்கினோம். ஒவ்வொரு நொடியும் பயத்தால் நிரம்பியிருந்தது. நம் வாழ்க்கையில் எதுவும் இனி நடக்கலாம் என அங்கலாய்த்து கொண்டு இருந்தேன். ஒரு வேளை நானும் உங்களை போன்றே நினையாத நேரத்தில் போனால் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும், என்ன செய்ய வேண்டும் என மகன்களுக்கு அறிவுறுத்தினேன். உங்க உறவினர்கள் இனி கொஞ்சம் வருடங்களுக்கு திரும்பி பார்க்க மாட்டார்கள் என தெரியும். தேவை இல்லாத என்ன என்ன பயமெல்லாமோ தொற்றி கொண்டது. முன்பு இருந்த நிம்மதியான   துக்கம் கூட என்னை விட்டு போனது.  ஆன் வீட்டில் இருந்து தான்  முதல் பல வாரங்கள் சாப்பாடு குழம்பு வந்து கொண்டிருந்தது. ஆன் அம்மா என்னை சந்திக்க வரும் போது பேசி கொண்டே தூங்கி போனேன். முதல் 16 நாட்கள்  வீடே ஸ்தம்பித்தது. பின்பு தான் உங்கள் பாட்டுகளை உங்களை போன்றே போட்டு கேட்டு கொண்டு இருக்க ஆரம்பித்தோம். 

எங்கு திரும்பினாலும் உங்கள் பார்வை, நடை, ஓட்டம் தான் தெரிந்தது. நம் கதவு  நிலைக்கு மட்டும் வளர்ந்த உருவம் தான் கண்ணில் பட்டது. அத்தான் நினைவுகளையே பயந்தேன்.    சாம் கல்லூரிக்கு அழைத்து செல்ல, அவன் திருமணத்திற்கு என எல்லாற்றிர்க்கும் தனி கட்டையாக நிற்கும் என் உருவம் என்னை பலவீனப்படுத்தியது. வெளியே செல்லும் போது நான் அறியாது ஒரு  வருத்தவும் கலக்கவும் என்னை பற்றி கொண்டது.  யார் உற்று பார்த்தாலும் பயமாக இருந்தது. நீங்கள் பயணம் செய்த ஆக்டிவா வண்டியை கண்டாலே அருவருப்பாக இருந்தது.  சர்வவும் சந்தேகிக்கும் படி பயம் கொள்ளும்படி தான் இருந்தது.

அத்தான் நம் வீட்டு விடையங்களை நீங்கள் தான் முடிவு எடுத்தீர்கள் என் விருப்பங்களுடன்.  இப்போது நம் மகன்களுடன் ஆலோசித்து உங்கள் விருப்பம் போல் நம் வீட்டை பற்றிய கனவுகளை திட்டங்களை வகுத்துள்ளோம்.    உங்கள் ஆசை போல் வீடு கட்ட வேண்டும், உங்கள் பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க வேண்டும். நீங்கள் விரும்பியது போல் ஏழு வருடத்தில் நம் மருமகளை நம் வீட்டிற்கு கொண்டு வர வேண்டும்,. நான் ஊஞ்சலில் இருந்து வாசித்து கொண்டு இருப்பேன் நீங்கள் என்னருகில் இருந்து பார்த்து கொண்டு இருப்பீர்கள், 



பள்ளிக்கூட நினைவுகள்!

 சில பழைய படங்களை கண்ட போது நினைவுகளும் தானே ஓடி வருகின்றது. நாங்கள் அரசு இடைநிலைப்பள்ளியில் படிக்கும் போது நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவை சூழ்கின்றது. நாங்கள் மாணவிகள் செல்லும் போது உயர்நிலை மாணவர்கள் வழி மறித்து கலாட்டா செய்யும் வழக்கம் இருந்தது. மாணவிகள் அலறி சிதறி ஓடுவதில் அந்த விடலை பசங்களுக்கு அவ்வளவு மகிழ்ச்சி!
ஆனால் எங்கள் குழு சொல்லி வைத்து, அந்த பசங்க எங்கள் அருகில் சீண்ட வந்ததும் எடுத்து வைத்திருந்த சேப்டி பின்(ஊக்கு) வைத்து கிழித்து விட்டோம். இந்த செய்தி எங்கள் ஆசிரியர்கள் காதில் விழ எங்களிடம் விசாரித்து விட்டு உயர் நிலைபள்ளிக்கு தெரிவித்தனர். எங்கள் வீரத்தை ஆசிரியர்கள் பாராட்டினாலும் ஆசிரியர்களிடம் தெரிவிக்காமல் இருந்தமைக்கு கடிந்து கொண்டனர். அந்த வருடம் நான் பள்ளி தலைவராக இருந்ததால் என் பொறுப்பற்றதனத்தையும் கண்டித்தனர்.
அந்த பள்ளியில் அந்த மாணவர்கள் தண்டனை என்ற வண்ணம் ஒரு வாரம் நீக்க அவர்கள் பெற்றோர்கள் எங்கள் வீடு தேடி சமரசம் பேசி வந்தனர். அந்த மாணவர்களோ நாங்கள் காம்பஸை எடுத்து குத்த வந்தோம் என புளுவி விட்டனர். பின்பு எங்கள் குழுவிற்கு காம்பஸ் என்ற அடைமொழி கிடைத்தது.
உயர்நிலை பள்ளிக்கு அம்மாவுடன் சேர சென்ற போது பள்ளி முதன்மை ஆசிரியை என்னை கண்டதுமே நீ தான் மாணவர்களை காம்பஸ் எடுத்து குத்த முயன்றாயோ? என்று கேள்வியுடன் அவர் கண்ணிலுள்ள முள்ளாகவே பின் வந்த மூன்று வருடத்திலும் என்னை பராமரித்து வந்தார். பின்பு வாய் நோக்கும் மாணவர்களை மாணவிகள் இட்டலி வைத்து எறிந்தால் கூட அதன் பின்புள்ள மூளை நானாக இருக்க வேண்டும் என தலைமை ஆசிரியை நினைத்து என்னையும் ஓர் குற்றவாளி போன்று விசாரித்து கொள்ளுவார். நம்ம ஊர் போலிஸிடம் மாட்டும் திருடாத கள்ளன் போல் தன் என் நிலை இருந்தது. அப்படி பள்ளிக்காலத்தில் காம்பஸ் , இட்டலி என பல கலாய்ப்புக்கு உள்ளாகியுள்ளோம். இப்போது உள்ள பெற்றோர் போல் பிள்ளைகள் விடையத்தில் பெரியவர்கள் தலையிட மாட்டார்கள், பெண்களும் இன்றைய பெண் பிள்ளைகளை போல அழுவாச்சிகள் அல்லாது வீர சூரமாக இருந்தோம்.
அன்று எங்களுடன் படித்த மாணவர்களை எல்லாம் இன்று அடையாளம் கண்டு பிடிப்பதே கடினமாகி விட்டது. மீசை தாடி என புது உருவத்தில் உள்ளனர் . இருப்பினும் அந்த பள்ளிக்கால நேசம், பாசம், மரியாதை என்றும் மறையாது இருப்பது அக்காலத்தின் அழகாகும்.

அத்தான் என்ற அணையாத காதல் தீபம்!

பாபா அத்தான் இன்று உங்கள் கல்லறைக்கு வந்த போது என்னால் தாங்க இயலவில்லை. உங்க கால் பக்கம் தொட்டு கும்பிட்டேன். உங்க தலைப்பக்கம் மெழுகுவத்தியை பற்ற வைத்தேன். இன்று பத்தியும் வாங்கி வந்திருந்தேன். உங்கள் நெஞ்சு பக்கம் சிலுவை  வைத்துள்ளனர்.  உங்க நெஞ்சில் கை வைத்து வெகு நேரம்.அழுதேன்.  என்ன தான் கதறி உருண்டு புரண்டு அழுதாலும் நீங்க வரப் போவதில்லை என்று தெரியும். அத்தான் என் நினைவுகள் நம் நாட்களுகளுகள் சென்றது.  அத்தான்..... அத்தான் அந்த கல்லறை மேல் படுத்து நிம்மதியாக தூங்கி விடுவோமா என்றிருந்தது எனக்கு. 


நிதானமாக சிந்தித்த போது என் விருப்பம் கூட உங்கள் விருப்பதிற்கு எதிரானதாகத் தான் பட்டது.  நீங்கள் உங்கள் மரணத்திற்காக கடந்த எட்டு மாதமாக நிதானமாக தயார் ஆகி உள்ளீர்கள். அன்பாகவும் பண்பாகவும் கெஞ்சியும் அறிவுரையாகவும் நான் எவ்வளவோ வேண்டாம் எனக் கூறியும் உங்க தம்பியை நம்பி எவ்வளவு பணம் கொடுத்துள்ளீர்கள்?  என்னிடம் என்னவெல்லாம் பொய் சொல்லி உள்ளீர்கள் என்று அவனிடமும் கூறியுள்ளீர்கள்.  அவனிடம் நீங்கள் பேசுவது நான்  விரும்பாததையும் அதன் உண்மையான காரணம் சொல்லாது உங்கள் இருவருக்குமான உறவு எனக்கு தெரிந்தால் பிரிவு வரும் என கூறியுள்ளீர்கள். 

நமக்கு பல அனுபவங்கள் உங்கள் வீட்டுடன் இருந்தது.  முதன் முதலாக நய வஞ்சகமாக எடுத்து கொண்டு போன புல்லட் பைக்கின் விலையாக 10 ஆயிரம் தரக்கூறி நான் ஓர் கடிதம் எழுத  உங்களை அழைத்து என்னை  திட்டி சாபம் போட்டு அந்த ரூபாயை கொடுத்து அனுப்பினர். அந்த பணம் பெற்ற மூன்றாவது நாளை உங்களுக்கு வேலை போய் பின்பு மறுபடியும் வேலை கிடைக்க மூன்று மாதமானது. 

அடுத்து  உங்க கைசெயினை உங்க அம்மா கேட்டு கொண்டே இருந்தார். அது கொடுக்க நீங்க விரும்பவில்லை. உங்களூக்கு கைச்செயின் மேல் அவ்வளவு ஆசை இருந்தது. ஒரு தருணத்தில் அதை உங்கள் நண்பருக்கு விற்க, வாங்கின மறுவாரமே விபத்தில் சிக்கி அவர்கள் அப்பா கோமா நிலைக்கு போய் விட்டார் என்பதால் விற்ற முழுபணம் கூட உங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. நாம் வீடு கட்டின போது உங்க மாலையும் விற்க வேண்டி வந்தது. மறுபடியும் ஒரு மாலை எடுக்க கூறி கொண்டே இருந்தேன். அதன் முன் போய் விட்டிர்களே அத்தான். 

அத்தான் நம்ம காரை ஒவ்வொரு முறையும் உங்க வீட்டிற்கு எடுத்து செல்லும் போதும் கார் ஏதாவது பிரசினையுடன் வரும். ஒரு முறை கண்ணாடியில் கீறல் விழுந்தது. அடுத்த முறை  கண்ணாடி உடைந்து வந்தது. அப்படி எத்தனை அனுபவங்கள்.

ஆகஸ்து மாதம் குளிக்க நீங்களும் சாம் ஜோயலும் போட்டி போட்டு ஓட அவன் மல்லாக்க  விழுந்து தலையில் அடிபட, நான்  அடிபட்ட இடத்தில் எண்ணை போட்டு விட அது கண்ணில் பட்டு அவன் கதறி அழ, அவனை கண்டு நீங்க அழ என அன்றைய இரவு நம் வீட்டில் வரப்போகும் சகுனத்தை விளக்கியது. ஆனால் உங்களுக்கு ஏன் புரியவில்லை?  அவனுக்கு ஒவ்வொரு முறையும் லட்ச லட்சமாக வங்கியிலிருந்து அல்லவா எடுத்து கொடுத்து உள்ளீர்கள். உங்களுக்கு கை எழுத்து இட்ட நண்பர் வீட்டிற்கு வந்து வங்கி மேலாளருக்காக பேசினார். மேலாளர் இரக்கம் கொண்ட நல்ல மனிதராம். அது எப்படி எந்த பிடிப்பும் இல்லாது உங்களுக்கு 5 லட்சம் கொடுத்துள்ளார். மனைவியை தெரிவிக்க வேண்டும் என்று சட்டத்தில் இல்லையா? உங்களிடம் காட்டிய கருணை என்னிடம் காட்டவில்லையே.

ஒரு முறை உங்க வீட்டிற்கு சென்ற போது உங்க அம்மாவிடம் உணவு கேட்டதற்கு ரமேஷ் வர உள்ளான். என்று உங்களுக்கு தர மறுத்தவர். ஜனுவரி ஒன்று அன்று சென்ற போது கையில் துடைப்பவுமாக எதிரேற்றார். என்ன அத்தான் துடைப்பான் பிடித்துள்ள பிடி சரியில்லையே என்ற போது சிரித்து தள்ளினீர்கள். ஒவ்வொரு முறை நாம் வீட்டிற்கு போகும் போதும் அந்த தாய் எங்காவது ஒளிந்து கொண்டு மனம் இல்லாது வருவார். ஒரு முறை நாசரேத் கோயில் கிறிஸ்துமஸ் வெடியை பார்த்து விட்டு வீடு சென்ற போது உறங்க போய் விட்டார் என்ற பதில் கிடைத்தது . ஆனால் கடந்த எட்டு மாதமாக விருந்தும் மட்டன் குளம்புமாக நடந்தது தான் ஆச்சரியாமாக உள்ளது. வங்கியில் இருந்து  லட்ச லட்சமாக கொடுக்கும் போது உங்க அம்மாவிற்கு மகிழ்ச்சியாகத்தானே இருக்கும்.

அத்தான், சாம் ஜோயல் கடந்த வாரம் அவர்களை சந்திக்க சென்ற போது அவர்கள்  குடும்பத்துடன் மாடியில் விளையாடி கொண்டு இருந்தார்களாம். சாம் அப்பா கொடுத்த பணத்தை பற்றி எனக்கு தெரிய வேண்டும் என்றதும் அதன் வெள்ளை கறுப்பு அறிக்கையை ஜூன் 2 அன்று சமர்ப்பிக்க உள்ளதாக தெரிவித்துள்ளான் அந்த திருடன். ஆனால் எந்த வருட ஜூன் என்று  தான் தெரியாது.


அத்தான் உங்க கஷ்ட காலத்தில் என் 50 பவன் நகையும் என்ன நம்பிக்கையில் உங்களிடம் கொடுத்தேன். அதே நம்பிக்கையுடன் நீங்க விடை தரும் மட்டும் இருந்தேன். அத்தான் என்ன ஆதாரத்தில் உங்க தம்பியை நம்பினீர்கள். கேட்கும் நபர்கள் எல்லாம்  சொந்த  தம்பி இப்படி செய்வானா?  என்று என்னிடமே கேட்கின்றனர். நீங்களும் போயே தீர வேண்டும் என பாஸ்போர்டும் எடுத்து வைத்து விட்டீர்கள். நீங்க பாஸ்போர்ட் எடுக்கும்போது கூட அதன் பயண் தெரியவில்லை. ஆனால் நீங்க செல்வி -பால்துரை மகன் தான் என்ற சான்றை எடுத்து வைத்து போய் உள்ளீர்கள்.

கடவுள் முன் உங்கள் மனைவி என எடுத்த சத்தியத்தை மீறாது இருந்திருக்கலாம். அல்லது அந்த கள்ளன் தம்பியை மாதிரி என்னையும் உங்க பங்காளியாக மாற்றியிருக்கலாம். ஒரு பக்கம் உங்க பிரிவு; நியதி, உங்க விதி, நீங்க இட்ட திட்டம், என ஆறுதல் கொண்டாலும் எல்லா வினையின் பலனும் எனக்கு தானே கொடுத்து போய் உள்ளீர்கள்

அத்தான். உங்க குரலை கேட்க வேண்டும், உங்க பார்வையை காண வேண்டும், உங்களுடன் பயணிக்க வேண்டும். எல்லாம் நினைவுகளிலும் கனவுகளில் மட்டும்தான் அத்தான் . நீங்க கொடுத்த அன்பு , பரிவு, நேசம் எல்லாம் நினைவுகள் மட்டும் தானா அத்தான்.  கணவன் மனைவி உறவு எந்த நிபந்தனையற்ற அன்பு கொண்டது நம்பிக்கையின் மேல் கட்டுண்டது என்பது எல்லாம்  நினைவாகி விட்டதே அத்தான்.  பெரும் மனநோயாளியாக மாறும் முன் என் கல்லூரி வேலை துவங்க வேண்டும். என் குழந்தைகளை சந்திக்க வேண்டும். என் நண்பர்களுடன் வேலை செய்ய வேண்டும்.

அத்தான் உங்களை எண்ணி எண்ணி நான் பைத்தியமாக மாறி வருகின்றேன். அத்தான் தூங்க போகும் போதும் தூங்கி எழும்போதும் ஒரே கேள்வி தான் இனி அத்தான் ஓடி வர மாட்டாரா?  இனி பேச மாட்டாரா? ஏன் என்னிடம் பொய் சொன்னிங்க.,   ஏன் என்னை ஏமாற்றினீங்க. பத்தொன்பது வருடம் கண்ணும் கருத்துமாக காப்பாறிய என் முதல் குழந்தை,  எட்டே மாதத்தில்  இப்படி ஒரு பொய்காரனாக மாறுவீர்களா? அத்தான் நம் காதல் உண்மை தானே? நம் நேசம் உண்மை தானே? நம் காதல் உடலை கடந்து மனதை துளைத்து  ஆன்மாவில் கலந்த போது ஏன் என்னை விட்டு போனீர்கள். நான் இப்போது உங்க அன்பான இதயத்தை உங்க ஆன்மாவை தான் தேடி அலைகின்றேன். அத்தான் அத்தான் என் உண்மையான அன்பு, என் காதல் உங்களை காப்பாற்றவில்லையே, ஏன் ஏன் என்று தான் கலங்கி தவிக்கின்றேன். நம் உறவுக்குள் ஏன் அந்த சகுனியை , சனியனை கொண்டு வந்தீர்கள். ஐயோ என் வாழ்க்கையே கிணற்றில் விழுந்த பாறாங்கல் ஆகி போய் விட்டதே,  மகாராணி போன்று நிமிர்ந்து நடந்த என்னை  சிறக்குள் , சகதிக்குள் அல்லவா தள்ளி அடைத்து விட்டீர்கள்.

என் மகன் வளர்ந்து எனக்கு விடுதலை வாங்கி தர வேண்டும். சிம்ஹாசனத்தில் இருந்து புழுதியில் விழுந்து கலங்கி  தவிக்குகின்றேன்.  அத்தான் நானும் செத்து விடக்கூடாது அந்த கொலைக்காரி தாயும்  மாண்டு விடக்குடாது, இனி தான் உண்மையான போர் ஆரம்பிக்க உள்ளது. அவ என் முடிவையும் பார்த்து விட்டு தான் போக வேண்டும்.

யார் வாரிசு !

சமீபத்தில், உங்கள் வீட்டு வாரிசு சாற்றிதழை  காணும் வாய்ப்பு கிட்டியது. உங்கள் பெயர் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் செல்வராஜ் என்ற பெயர். எனக்கு ஆச்சரியம் உங்களுடன் இரட்டைகள் யாரேனும் பிறந்திருக்க கூடுமோ என்று. உங்கள் தாய் மாமா, பெரியப்பா வீட்டில் விசாரித்து பார்த்தேன். உங்களுக்கு முதலாக பிறந்த குழந்தைய் இறந்தே பிறந்ததாம்.  யார் இந்த  செல்வராஜ் என்று எங்களை கலங்க வைத்தது?  உங்களூக்கு பின் ஏழு வருடம் பின்பு பிறந்த உங்க அம்மாவின் செல்லப்பிள்ளை உங்க தம்பி பெயர் சரியாக இருந்தது. உங்க பெயர் மட்டும் மறந்து போக காரணம் என்ன? சரி இந்த அரசு சாற்றிதழில் தான் உங்க பெயர் இல்லை என்றால் நீங்க பெருமை கொள்ளும் நாசரேத் ஆலயத்திலும் உங்க பெயர் இல்லை!

ஒரு  குழந்தையை பெற்றோம் என்பதற்காக பெற்றோர் ஆக இயலாது என்பதற்கு சிறந்த உதாரணமே உங்கள் பெற்றோர்.  உங்களுக்கு இரண்டு வயதாக இருந்த போது உங்கள் பாட்டி வீட்டில் கொண்டு விட்டு விட்டு ஓடி வந்து விட்டனர் உங்க பெற்றோர் என அறிந்தேன்.  உங்களுக்கு கக்குவா இருமல் வந்த போதும் திரும்பி பார்க்க வில்லையாம். பின்பு  நீங்களா வளர்ந்து ஒரு வேலைக்கு வந்த பின்பு தான் பெற்ற பிள்ளையாக தெரிந்துள்ளது. அடுத்த மூன்று வருடத்தில் திருமணம்.   உங்களுக்கு விபத்து இழப்பீடு என்றதும் நான் பெற்ற பிள்ளை, என் பிள்ளை என நீலிக் கண்ணீர் விடுவதாக அறிந்தேன்.  அதனால் நம் வீட்டு வாரிசு சான்றிதழில் உங்களை நம்பி இருப்பவராக உங்கள் அம்மாவையும் சேர்த்துள்ளோம்.. ஆனால் உங்கள் வீட்டில் உங்களையே மாற்றி விட்டனர். 

நீங்கள் போனதில் இருந்தே நான் என்ற நபரை உங்கள் வீட்டிற்கு மறந்து போய் விட்டது.  ஆம்பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் என்ன பாடு என்று எனக்கு தெரியும் .... அதற்கு நாங்க என்ன செய்ய இயலும்... இனி இந்த வீட்டில் முடிவுகள் எடுப்பது நானும் என் மகனும் தான் என்ற கேலி, கிண்டல், விண்ணாரம் வேறு.!

எனக்கு பேசக் கிடைத்த இடம் இந்த வலைப்பதிவு மட்டும் தான் அத்தான். யாரிடமும் சொல்லவும் விரும்பவில்லை அப்படி கூறினாலும் கேட்கவும் யாரும் இல்லை.  கலையிழந்த மாடம் தானே தற்போதைய என் நிலை. ஆனால் இந்த சாற்றிதழ்,  செல்வபாபா  உங்களுக்கு யார்? என்று கேட்கும் துணிவை எனக்கு தந்து உள்ளது. 

நீங்க உள்ள போதே அந்த தாயில் சில செயல்படுகளை கண்டு வருந்தி இவர் உங்க உண்மையான தாய் தானா என்று வினவியுள்ளேன். ஒரு பெண் பிரசிவிப்பதால் தாய் ஆக இயலாது. தாய்மை உணவை தொட இயலாது என்பது தான் செல்வவதி தவமணி தாயை கண்டு நான் கற்றது.  உலக நடப்பிற்காக, மலடி என்ற பட்டம் பயந்து பிள்ளை பெற்று கொள்பவர்களும் உண்டு என்பது தான் இவர்களை போன்றவர்களை கண்டு நான் உணர்வது. உங்க பெயரை மாற்றி போட்டிருப்பதை கண்டு உங்க மகன் கொந்தளித்து போனான். 

சட்ட பூர்வமாக என் எதிர்ப்பை பதிவு செய்துள்ளேன். அதையும் மீறி அவர்கள் பக்கம் நோக்கினால் என் பாதை தடைபடும் அத்தான். நீங்கள் விரும்பிய படி மகிழ்ச்சியாக எங்கள் வாழ்க்கையை செம்மைப்படுத்தி கொண்டு இருக்கின்றோம். யாரையும் நம்பவோ யார் விருப்பங்களுக்காகவோ யார் மானப்பிரச்சினைக்காகவோ எங்களை மாற்றி கொள்ள விரும்பவில்லை. எங்களுக்கான வாழ்க்கையை நாங்கள் வாழ வேண்டும் அல்லவா?


நீங்கள் இங்கிருந்து போய் விட்டாலும் உங்க எச்சங்களான உங்க மகன்களை வருந்த செய்வது என்ன நியாயம்? நான் நம் மகன்களை யாரையும் சாராது இருக்க தான் கூறியுள்ளேன். அப்படி தான் நீங்களும் வளர்த்தீர்கள். . எனக்காக அவர்கள் விருப்பங்கள் வாழ்க்கை பாதை தடைபடக்கூடாது மாறக்கூடாது என்பதில் கருத்தாக உள்ளேன். .  அவர்கள் என்ன தான் நம் பிள்ளைகள் என்றாலும் அவர்கள் தனி நபர்கள் அவர்களுக்காக வாழ்க்கை பாதையை தேர்வு செய்ய அவர்களுக்கு உரிமையுண்டு தானே?.  



நீங்க கடந்த பல மாதங்களாக உங்கள் அலுவலக வேலைகளை பற்றி என்னிடம் கதைப்பது இல்லை. என்னை விட உங்க தம்பி, அம்மா, உங்க நண்பர்கள் உங்க அலுவலக ஊழியர்கள் தெரிந்து வைத்துள்ளனர். அதனால் நீங்கள் போன அன்று நீங்கள் உங்கள் சட்டை பையில் வைத்திருந்த 15 ஆயிரம் ரூபாயை என்னிடம் கேட்டு அனுப்பியிருந்தார் உங்கள் கஸ்டமர். அந்த 15 ஆயிரத்தை உங்களை முதலில் எடுத்த ஆம்புலன்ஸ்காரன் எடுத்திருக்க வேண்டும் என சந்தேகின்றேன். உங்கள் சட்டை பாக்கடில் இருந்த 100 ரூபாய் பர்சில்  இருந்தது என  600 ரூபாயும் கைபற்றினேன். 


கடந்த இரு வாரங்களாக காலை ஏழு மணிக்கே நாகர்கோயிலில் வேலை என வண்டியும் உதவியாளர்களுமாக கிளம்பி விடுவீர்கள். அத்தான் எத்தனை நாள் வேலை?, எங்கு வேலை? என்றதும் உன் வேலையை மட்டும் பார் மாணவர்களுக்கு சரியாக வகுப்பு எடுக்கும் வழியை பார் என்றீர்கள். உங்களை இழந்த துக்கம் மாறி நான் விழித்து கொள்ளும் முன் உங்க உதவியாளர்களே கிடைக்க வேண்டிய பணத்தை கைபற்றினர் என அறிந்தேன்.  ஒரு நபரிடம் விசாரித்தேன். அதனால் எந்த பிரயோசனவும் இல்லை என்று தெரிந்தால் என் வேலையை பார்த்து கொண்டு அமைதியாகி விட்டேன். 

நம் பிள்ளைகளும் என்னுடன் சேர்ந்து வாழ்க்கையின் மிகவும் கசப்பான புரக்கணிப்பின் பாடங்களை கண்டு படிக்கின்றனர்.  பட்டறிவு போல் ஒரு பாடம் யாருக்கும் பலன் தராது இல்லை தானே. அதனால் நான் வருந்தவும் இல்லை. எங்கள் மகிழ்ச்சி சின்ன சின்ன சிரிப்பில், பேச்சில் போய் கொண்டிருக்கின்றது. ஜெரி கொண்டு காட்டும் Be Like Bro( பி லைக் பிரோ)m வாசித்து சிரித்து கொண்டு இருப்போம். 

இன்னும் ஒரு ஆச்சரியமான விடையம் என்ன தெரியுமா? நான் கார் ஓட்ட கற்று விட்டேன்.  என்னை பயந்து ஒரு நாள் கூட உங்க காரை தரவில்லை தானே. நீ தாவி குதித்து ஓட பார்ப்ப, பிரேக் போட்டா உன் கால் வலிக்கும், கார் ஸ்டைரிங் பிடித்தால்  உன் கை வலிக்கும்  என்று கூறி தானே எனக்கு கார் தர மாட்டீங்க. உண்மை தான். சாம் பிரேக் போடுங்க என்று கத்தினாலும் என் சக்திக்கு ஒரே மிதியில் பிரேக் விழ கடினமாகத்தான் உள்ளது. இருந்தாலும் நானே காரை ஓட்டி வரும் போது என்ன மகிழ்ச்சி என்று தெரியுமா அத்தான்.  சாம் ஜோயல் தான் தற்போது கற்று தருகின்றான். அம்மா பார்த்து ஓட்டுங்க, கவனம், ரோட்டுல ஓட்டுங்க ஐயோ............. குப்பை அம்மா எத்தனை முறை சொல்லி கொடுத்தாலும் ஏன் கிளச்சை போட மாட்டுதீங்க என கத்துவான். என் மாணவர்களை கூட நான் இப்படி எல்லாம் திட்டியிருக்க மாட்டேன் அத்தான். இருந்தாலும் பிள்ளை அழகாக எனக்கு கற்று தருகின்றான். 

நாங்க ஓர் பழைய காரை வாங்கி விட்டோம்.  வத்தல் சிவப்பு கலரில். ரொம்ப பழையது.  விரலுக்கு தகுந்து தானே வீங்க இயலும்.  நல்ல கார் தான் அத்தான். சாம் சூப்பாரா காரை ஓட்டுவான். என்னிடம் அப்பாவை விட நான் நன்றாக ஓட்டுகின்றேனா என்பான்... உண்மை தான் உங்களை விட அழகா, எளிதா ஓட்டுகின்றான் அத்தான். அதற்காக உங்களை விட்டு கொடுக்க இயலுமா? அப்பாவும் சூப்பரா கார் ஓட்டுவார் என்பேன்.   எனக்கு ஒரு மணி நேரம் மேல் பயிற்சி எடுத்தால் கவனம் சிதறுகின்றது. ஆனால் நீங்கள் ஏழு மணி நேரம் அதுவும் பேசி கொண்டே அல்லவா சூப்பாரா காரை இயக்குவீர்கள். 

நம்ம பிள்ளைகள் நாம் கொடுத்த தன் நம்பிக்கை, சுதந்திரம் கிடைத்து வளர்ந்ததால் சிறப்பாக எளிதாக கற்று கொள்கின்றனர்.  இந்த விடுமுறையை கார் ஓட்ட உங்க அரசு சாற்றிதழ் பெற என சிலவழித்தோம். இன்னும் எல்லாம் சாற்றிதழும் கிடைக்கவில்லை. உங்கள் கைபேசியை என் பெயரில் மாற்ற சாற்றிதழ் கேட்கின்றனர், சமையல் கியாஸ் ஆர்டர் செய்ய கூட சாற்றிதழ் கொடுத்து  மாற்ற கூறுகின்றனர். அப்படியாக எங்களை சுறு சுறுப்பாக செயலாற்ற வைத்து விட்டு சென்றுள்ளீர்கள் அத்தான். திருநெல்வேலியிலுள்ள அரசு அலுவலகம் மட்டுமல்ல திருச்செந்தூர் அலுவலகம் வரை சென்று வருகின்றோம். 

அந்த திருடன் தம்பியிடம் கேட்டு பார்த்தோம், கெஞ்சி பார்த்தோம், மிரட்டி பார்த்தோம், ஒரு பலனும் காணவில்லை, அவனுக்கு உங்களிடம் இருந்து வாங்கின பணத்தை  திருப்பி கொடுக்கும் எண்ணம் இருப்பதாக தெரியவில்லை.  அந்த தாய்க்கும் அந்த எண்ணமில்லை. உங்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய புண்ணியத்துடன் அதையும் சேர்த்து விட்டோம் அத்தான். உங்கள் அருளால் எங்களுக்கு எந்த குறையும் இல்லை.  உங்கள் சில நண்பர்கள் உதவுகின்றனர், சில உறவினர்கள் உதவுகின்றனர்.  உங்கள் நினைவாக எங்கள் வாழ்க்கையும் சிறப்பாக செல்கின்றது.

இன்றும் உங்கள் கல்லறையில் செல்ல வேண்டும் என்று மனது கதற துவங்கி விட்டது. சென்றேன் அந்த கல்லறை மேல் படுத்து நிம்மதியாக தூங்கி விட வேண்டும் போல் இருந்தது.  அத்தான் உங்க பிரிவு நாட்கள் செல்ல செல்ல என் நினைவுகளில் இருந்து மறைய மறுக்கின்றது. மீண்டு எழ எழ உங்க நினைவு என்ற தீயில் எரிந்து சாம்பலாகி கொண்டு இருக்கின்றேன்.