header-photo

முதல் பிள்ளையை தந்தார் !


சினிமாவில் காண்பது போன்றோ,  சிலர் வாழ்க்கையில் நேரில் கண்டது போலவோ சுவாரசியமோ மகிழ்ச்சியோ ஒன்றும் தென் படவில்லை என் திருமண முதல் நாட்களில்!  உறவு, முறை, வழக்கம் போன்ற சில சங்கிலிகளால் என் எண்ணைங்களையும் செயல்களையும் பிணக்க பட்டது போல் தான் உணர்ந்தேன்.

அதும் அவருடைய வீட்டில் எதற்கும் ஒரு  எந்திரதன்மை காணபட்டது. ஒரே சோபாவில் தான் என்றும் இருக்க வேண்டும், அவர்கள் பார்க்கும் தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சியை தான் நானும் பார்க்க வேண்டும். நான் என்றவளை உயிருள்ள மனுஷியாக அல்லாது அவர்கள்  வீட்டிலுள்ள  ஒரு பொருளாக தான் பார்க்கபட்டேன்.  நான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அர்த்தம் கொடுக்கப்பட்ட்து, கேலி செய்யபட்டேன், அல்லது விமர்சிக்க பட்டேன்.

தினம் பூந்தோட்டத்தில் இருந்து பூக்கள் பறித்து மேஜை அலங்கரிக்கும் வழக்கத்தை கேலி செய்த போது அப்பூவுடன் என் மனவும் வாடியது. காலை இரவு பல் துலக்குவது கூட "பல் துலக்க மட்டும் தான் தெரியும் என்ற குத்தி பேச்சு அச்சம் தரவே செய்தது.  மேலும் நிறைய நேரம்  நிறைய தண்ணீரில் குளிக்க நினைத்த போது இவ்விதம் நிறைய தண்ணீர் செலவழிக்கும் பெண்ணின் வீட்டில் பணம் நிற்காது செலவாளியாக இருப்பாள் என்று இழிவு சொல்லுக்கும் ஆளாக்கபட்டேன்.

இதிலும் கொடுமை துணி துவைக்க, துணி தேக்க, புட்டு செய்வது எப்படி என என் மாமியார் எடுத்த வகுப்புகள் மறக்க முடியாதது.   புது மணவாட்டியாக என்னவருடன் சுற்றிவர வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டிருக்கும்போது கொளுந்தனை சகுனியாக்கி ‘என் சின்ன மகன் வருத்தபடுகின்றான் அதனால் நீ வீட்டில் இரு அவர்கள் சென்று வரட்டும்’ என்று அவர்களை அனுப்பி விட்டர்..  ‘உன் பாட்டி போல் உன் முடி பரட்டை போன்று இருப்பது அங்கிளுக்கு  பிடிக்காது’ என்று கூறி கட்டி கட்டியாக எண்ணையை தலையில் தேய்த்து விடுவதும் அதை தடுக்க வழியற்று விழி பிதுங்கி இருப்பதை தவிர்க்க  வேறு ஏதும் தெரியவில்லை!  இதிலும் உச்சம் என நான் கொண்ட மத நம்பிக்கையை கேலி செய்வது அதை சார்ந்த சம்பிராதயங்களை பழிப்பது என என்னை உணர்வு பூர்வமாகவும்   சிதைப்பதாக இருந்தது.


எனக்கு என்று அந்த வீட்டில் ஒரு தளம் இருக்கவே இல்லை.  என்னால் எடுத்து கொள்ளவும் தெரியவில்லை. எதற்கும் சுதந்திரமும் இல்லை. என் உறவினர்களிடம் கூட பேசக்கூட அனுமதியில்லை. 24 மணி நேரவும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை மற்றவர்கள் நிர்ணயிப்பது கொடுமையாக இருந்தது. கொடிய விடுதி முறைகளையும் மீறி 8.30 தூக்க போகும் நான் திருமணம் முடிந்ததில் இருந்து "10.30 க்கு தான் தூங்க வேண்டும். அவனை பேசி நீ கெடுக்க கூடாது என்ற புத்திமதியுடன் தொலைகாட்சி பெட்டி முன் இருக்க வைத்தது என்னை நான் கேணை என்று சிந்திக்க செய்தது.  அவனுக்கு நாளை அலுவலகம் செல்ல வேண்டும் அவன் தூங்க போகட்டும் நீ இரு என் சொல்வது மட்டுமல்லாது எனக்கு பிடித்த கதை புத்தகம் கூட வாசிக்க அனுமதிக்காது அவர்கள் புராணகதைகளை கேட்டு கொண்டு இருக்கவும் பணியபட்டேன். ஒரே மகிழ்ச்சி என்வரின் வேலையிடத்தின்  நாங்கள் தங்கும் 4 நாட்களே.   அந்த நாலு நாட்களின் சந்தோஷத்தை சுத்தமாக துடைத்து போடுவதாக இருந்தது மற்ற 3 நாட்கள்.

 அதிகாலை கிளி சத்தம் 10 மணிவரை மறையாத பனிக்கூட்டம்,  பகலில் கூட்டம் கூட்டமாக வரும் காட்டு குரங்குகள்,  மரம் கொத்தியின் மரம் கொத்தும் டொக் டொக் என்ற அழகான ஓசை, காணும் திசை எங்கும் பச்சை மர காடுகள் ஏலக்காய் தோட்டம், தேயிலை காடுகள் அதில் பணிபுரியும் பெண்களின் கலபில என்ற பேச்சு ஒலி, பூக்கள் மரங்கள், காடுகள், இரவில் திகிலோடு ஜென்னல் வழியாக காணும் வரிசையாக செல்லும்  காட்டு பன்றி கூட்டம்  அங்கு பணி செய்யும் புழுவுணி நடநாஜன் வாச்சரின் பேய் கதைகள் தான் ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது அந்த நாட்களில்.

  என்னவர் அவருடைய 3 வயதில் இருந்தே பெற்றோரிடம் வளராது பாட்டியிடம் வளர்க்க பட்டவர்.  அவர் மனதில் அதிகாரம் செலுத்தும் மனைவி என்பதை விட ஒரு உற்ற தோழியாக நான் பார்க்கபட்டேன்.   அவருடைய கல்லூரி பள்ளி நாட்கள் கதையாக ஓடி கொண்டிருந்தது.  பள்ளியில் படிக்கு போது அவர் அம்மாவிடம் விறகு கட்டயால் அடி வாங்கியது காலால் உதை பட்டது, கால் சட்டை கேட்டதற்க்கு என அவர் அப்பா கன்னத்தை பதம் பார்த்தும் அவர் தம்பி கோபத்தில் குத்திய கத்தி தழும்பு, அவர் கல்லூரியில் படிக்கும்  போது வில்லியாக வந்த மேரியும்,  காதல் நோயால் அவருடையா வீடு தேடி வந்த ஆசிரியரின் மகள்; இப்படி எங்கள் பேச்சில் எல்லாம் சம்பவங்களும் வந்து  சென்றது.  எங்கள் நட்பும் மேலும் மேலும் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.

அப்போது தான் என் பட்டபடிப்பில் (வணிகவியல்) முதல் வகுப்பில்  தேர்வு ஆன முடிவு வந்தது. உறங்கி கிடந்த என் மன பூதம் விழித்தது.  படிக்க இரண்டு வருடம் அனுமதியுங்கள் என கேட்டேன். அவரும்  சரியென தலையாட்டி விட்டார். அவருடைய அம்மா ரொம்ப சந்தோஷம். அப்படி இரண்டு வருடம் ஓடி விடும் படிப்பு செலவு முறைப்படி உன் அம்மா செலவு தான் என நாசூக்காக சொல்லிவிட்டார்.  என்னவர் சம்பளம்; இன்சுரன்ஸ், சீட்டு பணம், அவர் அப்பாவிடம் கொண்ட கடன் என அவர்கள் கணக்கில் தான் இருந்தது.   என்னவர் சொத்தான மூன்று பை நிறைய பாடல் காஸட்டுகள்   பாம்பு பயம் இல்லாது சத்தமாக பாட்டு கேட்டு தூங்க வைத்து கொண்டு இருந்தது. 

 என்னுடைய அம்மாவோ வித்த மாட்டுக்கு செலவா? என்ற ஆதங்கத்தில் ஒரு பிள்ளையை பெற்று வளர்க்கும் வழியை பார் என அறிவுறுத்தினார்.  என் மாமனாரோ “ உனக்கு திருமணம் முடிந்த பிறகு எதற்க்கு படிப்பு ? மாடு வளர்க்க உன் மாமியாரிடம் கேட்டு தெரிந்து கொள்” என்று கொஞ்சம் வேலையாட்களை அனுப்பி  ஒரு மாட்டு கொட்டகை போட்டு தந்தார்.   அப்பாவும் தன் பங்குக்கு ஆள் அனுப்பி வீட்டை சுற்றியுள்ள் இடத்தை சுத்தம் செய்து கத்திரிக்காய் வாழைத் தோட்டம் நட்டு தந்தார்.   என்னவர் முதல் முதலாக அவருடைய அம்மாவின் கட்டளையை தூக்கி எறிந்து  விட்டு எங்கள்  முதல் பிள்ளையை தந்தார்!!!!  

3 comments:

Nagendra Bharathi said...

வேதனை

J P Josephine Baba said...

Thanks for your comment

J P Josephine Baba said...

Thanks for your comment

Post Comment

Post a Comment