header-photo

அன்பே..... ஆருயிரே!

நம் முதல் மகன்  நான் பிரசவித்திற்காக ஐந்து நாள் மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டும் நீங்கள் என்னுடன் ஒரு நாள் கூட இருக்கவில்லை.  உங்கள் தம்பியுடன் வந்து விளையாட்டுத்தனமான சிரிப்புடன் பார்த்து விட்டு உடனே சென்று விட்டீர்கள். எனக்கோ ஆச்சரியமாக இருந்தது. பவுண்டர் மேட்டில் வைத்து என்னை உங்க குழந்தை போல் பார்த்து கவனித்த அத்தானா?  எவ்வளவு இளக்காரமாக எகத்தாளமாக மனைவியை கருதுகின்றீர்கள் என்ற கோபம் இருந்தது.  பிள்ளை பிறக்கும் அன்று உங்களுக்கு கேரளா வருடப்பிறப்பு விஷு விடுமுறையாக இருந்தும் நீங்கள் வரவில்லை. நானும் உங்களிடம் கடுமையான கோபத்தில் இருந்தேன். பிள்ளை ஆண் பிள்ளையாக இருக்க வேண்டும் பிள்ளையை நானே வளர்க்க வேண்டும் இனி உங்களிடம் வரக்கூடாது என்ற பிடிவாதம் தான் அப்போது மனதில் இருந்தது. பிள்ளை ஏப்ரில் 15 காலை 1.30 1998 ல் பிறந்ததும் அப்பா உங்கள் வீட்டு வழியாக வரும் ஒரு மீன் வியாபாரியிடம் கூறி விட்டு குழந்தையை பார்க்க மருத்துவமனை வந்து விட்டார்கள். உங்க அம்மா அனுமதி பெறாதே, உங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்து பிள்ளையை பார்க்க நேராக மருத்துவமனைக்கு வந்தீர்கள் . பிள்ளையை தூக்க பயந்து கொண்டு என் அருகில் வைத்தே பார்த்து கொண்டீர்கள். மாலை உங்கள் அம்மா அப்பா வந்து பிள்ளையை பார்த்து விட்டு அருகில் 300 ரூபாய் வைத்து விட்டு சென்றார்கள்.


பின்பு உங்களை தேடிக்கொண்டே இருந்தேன். பத்து நாட்களாக உங்களை காணவே இயலவில்லை. அப்போது தான் உங்க அப்பா மாற்றலாகி மஞ்சுமலையில் இருந்து கோழிக்கானம் எஸ்டேட் போன விடையம் தெரிந்தது. நம் வாழ்க்கைக்கு இந்த செய்தி ஒரு ஒளி விளக்காக இருந்தது. அவர்களை அங்கு கொண்டு விட்டு 10 நாள் கழிந்து நேராக நீங்கள் பிள்ளையை தேடி எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டிர்கள். பின்பு ஓர் அருமையான இனிமையான காலம். நீங்க தினம் எங்க வீட்டிற்கு வந்து குழந்தையும் என்னையும் பார்த்து கொண்டு இருப்பீர்கள் எங்களுடனே தங்கி விடுவீர்கள். எங்க வீட்டில் இருந்து தான் உங்க அலுவலகம் சென்று வந்தீர்கள். .

நம் மகன் பிறந்த முப்பது நாள் நன்றாக தூங்கி எழுந்தான். பின்பு அவன் சேட்டைகள் மிகவும் ரசிக்கும் படியாக இருந்தது. உங்களை கண்டதுமே காலை சைக்கிள் ஓட்டுவது போல் ஆட்டி கொண்டே இருப்பான். அவன் ஒவ்வொரு அசைவும் நமக்கு ஆச்சரியத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் கொடுத்தது. உங்களுக்கு குழந்தை பிறந்து 90 நாள் முடிந்ததும் உங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல ஆசை வந்து விட்டது. ஆனால் உங்க அம்மா தொலைக்காட்சிப்பெட்டி, பிர்ட்ஜ், போன்றவை திருமணத்திற்கு கொடுக்காததால் பிள்ளையை கொண்டு விடும் போது இத்துடன் மூன்று பவன் செயினுடன் அனுப்ப கூறினர். எங்கள் வீட்டிலோ குழந்தைக்கு செயின், கையில் வளையல், கால் கொலுஸ் எங்கள் பொறுப்பு என்று பிடிவாதமாக இருந்தனர். ஒரு நாள் எங்கள் வீட்டு மாடியில் வைத்து நீ வரும் போது எல்லாம் வாங்கி வராவிடில் அம்மா அழைக்க வர மாட்டார் என்றீர்கள் . நானும் துடுக்காக வர வேண்டாம் நான் இங்கயே இருந்து கொள்கிறேன் என்றேன். உங்களுக்கு அதீத கோபம் வந்து விட்டது. எனக்கு உன்னை வேண்டும் இல்லா விடில் கொன்று விடுவேன் என்று என் கழுத்தை நெரித்தீர்கள். அத்தான் உங்கள் அன்பு கூட சில நேரம் இப்படி தான் வன்முறை கொண்டதாகவும் இருந்தது . நீங்களே கூறியுள்ளீர்கள் நான் கிறுக்கன் உன் மேலுள்ள பாசக்கிறுக்கன் என்று!

நம் மகன் நாலு மாதக்குழந்தையாக இருந்த போது உங்க சொந்த ஊர் நாசரேத் வந்திருந்தோம். அன்று உங்க ரீட்டா சித்தி வீட்டில் தான் தங்கியிருந்தோம். உங்களூக்கு பல நல்ல மலரும் நினைவுகள் தரும் உங்கள் மண் வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக அழைத்து சென்றீர்கள். அன்று உங்க அம்மா இப்போது இருக்கும் வீட்டை கட்டவில்லை.  எனக்கோ வீட்டை கண்டதும் அழுகையே வந்து விட்டது. இந்த மண்   வீட்டிலுள்ள உங்க அம்மா தான் இந்த அழுச்சாட்டியம் செய்து வந்தாரா? இந்த வீட்டில் குடியிருக்கவா என்னை திருமணம் செய்து அனுப்பினர் என் பெற்றோர்? என கதறி அழுது விட்டேன். நீங்களூம் என்ன செய்வது என அறியாது கலங்கி நின்றது இன்றும் நினைவு வருகின்றது.  பின்பு உங்க அம்மாவை எதிர் கொள்ள எனக்கு கொஞ்சம் தைரியவும் வந்தது.  ஆனால் என் அப்பாவோ மறுபடியும் மறுபடியும் கூறினார் பையன் நல்ல பையன் அந்த குடும்பத்தையோ வீட்டையோ நான் பார்க்கவில்லை என்பதாகவே இருந்தது. அப்பா நம்பினது போலவே நீங்கள் நல்லவராகவே இருந்துள்ளீர்கள்.


பின்பு நம் மகனுக்கு ஒரு வயதாக இருந்த போது உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த குணசிங் அத்தான் வீட்டில் ஒரு வாரம் தங்கி இருந்தோம்.  நாம் நம் மகனுடன் தான்,  பயணங்கள் மேற்கொண்டோம்.  பவுண்டர்மேட்டு(பாண்டவர் மேடு) எஸ்டேடில் நம் நண்பர்களாக ஜெராள்ட் அண்ணன், அனிட்டா அக்கா குடும்பம் அதிஷ்ட ராஜ்- கோமதி குடும்பம், அப்பு குட்டன் ஐயா, உங்க ஆடிட்டர் முரளிதரன் சர், தங்கம் - ஜோய்ஸ் ஆன்றி குடும்பம், குருவிளை ஐயா குடும்பம் என மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம். நம் பிள்ளையும் இவர்கள் எல்லோருக்கும்  செல்ல பிள்ளையாக இருந்தான். விளையாடினோம், நடை பயணம் சென்றோம், செடி வளர்த்தோம்,  சண்டையிட்டோம் நேரம் அடையும் முன் சேர்ந்து கொண்டோம். 

அத்தான் எல்லா இடறல்கள்,  துன்பங்கள், கருத்து வேற்பாடுகள் மத்தியிலும் நீங்கள் என்னை விட்டு கொடுப்பதில்லை, நான் உங்களையும் விட்டு கொடுப்பதில்லை. நம் தனிப்பட்ட உறவில் தீராத அன்பை தவிற வேறு எதுவும் இருந்ததில்லை. ஆனால் நம் இரு வீட்டு உறவுகளும் நமக்கு வேண்டும் என்பதில் ஆர்வமாக இருந்தோம். என்ன நடந்தாலும் மறுமடியும் மறுபடியும் அவர்களுடன் ஒட்டி கொண்டோம். அத்தான் உங்களிடம் பேசாது இருக்க என்னால் இயலாது; அதே போல் நீங்களும் என்னை சுற்றியே இயங்கி வந்தீர்கள். அதனால் எந்த சூழலிலும் பிரச்சினையிலும் யாராலும் நம்மை பிரிக்க இயலவில்லை. நான் கூட திருமணம் ஆன சில வருடங்களில் இந்த வீட்டில் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லை, அன்பு இல்லை பிரிந்து சென்று விட வேண்டும் என என் அறிவு கூறிய போதும் உங்கள் ஆழமான அன்பினால் கட்டுண்டு இருந்தேன். ஒரு நாள் கூட உங்களை பார்க்காவிடில் பைத்தியம் ஆகும் பாச மனநிலையில் தான் அன்றும் இன்றும் உள்ளேன். 


நம் மகனை பார்த்து பார்த்து வளர்த்தோம். என்னை விட உங்களிடமே ஒட்டி கொள்வான். அவன் வளர வளர ஒரு நொடி கூட அசந்து இருக்காது ஏதாவது ஒரு வேலையில் ஈடுபடுவதால் நாம் அவனை கண் காணிப்பதிலே காத்திரமாக இருந்தோம். அப்படி இருந்தும் நான் கண் அசரும் போது வீட்டு கதவை திறந்து அனிற்றா அக்கா வீட்டிற்கு போய் விடுவான். பகலில் சில மணிநேரம் தூங்கி விட்டு அதிகாலை இரண்டு மணி வரை அவன் விளையாட்டை ஆரம்பித்து விடுவான். நான் தூங்க, நீங்க அவன் அருகில் இருந்து விளையாடி கொண்டு இருப்பீர்கள். குழந்தை இரவில் அழுதாலும் நான் அசந்து தூங்க நீங்க தான் எழுந்து உணவை எடுத்து கொடுப்பீர்கள். இப்படியாக நம் வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி, நம் ஒன்றுமை, எல்லாத்திற்கும் பாலமாக நம் மகன்  இருந்தான்.  

அத்தான் உங்க அன்பிற்கு ஈடு இணையே இல்லை. உங்களை கணவராக பெற்ற நானும், உங்களை தகப்பனாக பெற்ற நம் மகன்களும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்.  எங்களை விட்டு இவ்வளவு சீக்கிரம் போக என்ன அவசரம் என்று தான் எனக்கு விளங்கவில்லை. உங்கள் நினைவு எங்களை வாட்டி வதைக்கின்றது. நம்மை படைத்த இறைவன் ஏன் இப்படி பரிதபிக்க விட்டு விட்டார்.  உங்களை நினைக்க நினைக்க கண்ணீர் ஆறாக ஓடுகின்றது.  இந்த சோக சூழலில் இருந்து மீழ்வது எப்படி என தெரியவில்லை. நீங்க கொடுத்த அன்பும் கரிசனையும் உங்க தியாக செயல்கள் எல்லாம் நினைக்க நினைக்க எங்களை அழுகைக்கு உள்ளாக்குகின்றது. அத்தான் ஏன் இறைவன் எங்களை இப்படி அனாதமாக்கினார்.  அத்தான் உங்க பிரிவு ஒரு கொடும் தண்டனை! உங்களை  மறக்க காரணங்கள் தேடி கொண்டு இருக்கின்றேன். உங்கள் அன்பு தீயில் ஒவ்வொரு நாளும் செத்து மடிகின்றேன், கடவுளின் இந்த தீர்ப்பில் எந்த நியாயவும் எனக்கு விளங்கவில்லை. உங்கள், மற்றும் நம்ம பிள்ளைகள் நலம்  தவிற நான் ஒன்றும் அந்த இறைவனிடம் கேட்டதில்லை . இப்போது எல்லோரும் இறைவனிடம் தஞ்சம் அடைய கூறுகின்றனர். நான் என்ன கூறி அந்த இறைவனிடம் தஞ்சம் அடைய. என்னை அழ வைத்து பார்ப்பது அந்த இறைவன் தானே அத்தான். உங்கள் பிரிவின் துக்கத்தில் இருந்து எப்படி கரை ஏறுவது என தெரியவில்லை. நீங்க தான் வழி கூற வேண்டும் அத்தான்!



0 comments:

Post Comment

Post a Comment