header-photo

வாழ்க்கை மாயையா? மாயமா?

பாபா அத்தான் நேற்றைய கனவில் உங்களை கண்டேன். ஒரு வெள்ளை வேட்டியை உடுத்த போவதாக என்னிடம் கூறினீர்கள். நான் தடுத்தேன் வேண்டாம் இது போன்று தானே அன்றும் வெள்ளை வேட்டியை எடுத்து போய் வீடு திரும்பாது இருந்தீர்கள். காலையில் விழிக்க போகும் போது நடைப்பயிற்சிக்கு வருகின்றாயா என அழைக்கின்றீர்கள். அத்தான் என்ன கொடுமை? நிஜமான  உயிரோட்டமான நம் வாழ்க்கை கனவாக மாறி விட்டது.  


மூன்றாம் நாள் உங்கள் கல்லறைக்கு அழைத்து வந்தார்கள். அன்று வீட்டில் உணவு நாங்கள் வைக்கவில்லை. ”ராஜா ராணி” உணவகத்தில் தான் உண்டோம். அன்று தான் முதன்முதலாக உணவக பைப்பை திறந்து என் கையை கழுவினேன். இல்லாவிடில் நீங்க பைப்பை திறக்க நான் எப்போதும் ஓடி வந்து கையை நீட்டி கழுக நீங்க பைப்பை அடைத்து விட்டு வருவீர்கள். 

ஆலயம் சென்று உங்களுக்கான திருப்பலியில் பங்கு பெற்று கல்லறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட இடத்தில் இடம் ஒதுக்கியிருக்கிறார்களோ என மனம் பதறியது. உங்கள் நாசரேத் ஊர் கல்லறைக்கு வந்த போது உங்க அப்பா கல்லறை மேல் நாய் அசிங்கம் செய்து இருந்தது.  உங்கள் கல்லறையில் எந்த நாயும் காலை வைத்து விடக்கூடாது என என் மனம் கூறியது. 

அத்தான் என் பக்கம் எப்போதும் மலை போல் நிற்கும் நீங்கள் அந்த கல்லறைக்குள் நெடும்சாணாக கிடக்கும் காட்சி நினைத்தால் இப்போது என் மனம் உடைந்து போகின்றது.  ஏன் அந்த கல்லறையில் இவ்வளவு விரைவில் சிறைப்பிடித்து வைத்து விட்டனர். உங்களால் எப்படி அமைதியாக நித்திரை கொள்ள இயல்கின்றது. அத்தான் எனக்கும் பக்கத்தில் இடம் வாங்கி போட வேண்டியிருந்தேன், வாங்கி இட்ட இடத்தை திருப்பி கொடுத்து விட்டனராம்.   நான் வரும் முன் யாரையாவது உங்கள் பக்கத்தில் வைத்து விடுவார்களோ என என் மனம் பதறுகின்றது. 

அத்தான் இது கொடுமை கொடுமையிலும் கொடுமை. எப்படி அந்த தெய்வத்திற்கு உங்களை அழைத்து செல்ல மனம் வந்தது. உங்கள் தம்பி -நண்பர் ஆன்றூஸ் உங்களுக்காக தினம் 52 மணி ஜெபமாலை சொல்கின்றாராம். உங்களை மறக்க இயலவில்லையாம். என்னால் ஜெபிக்க  இறைவனிடம் ஒன்றும்  இல்லை. உங்களை தவிறை எதை கேட்க இயலும். கடவுள் நினைத்தால் உங்க கண்ணாடி, கைபேசியை காத்து என்னிடம் தந்த து போல் உங்கள் தலையை காத்து தந்திருக்கலாமே. உங்களை விட என்ன இருக்ககூடும் வேண்டுதலாக.  உங்களை காத்து கொள்ளாது என்னிடம் இருந்து பிரித்து சென்று விட்டாரே.  உங்களை மிகவும் பிடித்து போய் விட்டதாம் கடவுளுக்கு!

னக்கு தெரியவில்லை. அது எப்படி என் இதயத்தை பிளர்ந்தா உங்களை அழைத்து செல்வது. அத்தான் என் அரணான உங்களை எப்படி என்னில் இருந்து விலக்கலாம். சிந்திக்க சிந்திக்க முடியவில்லை. என் பெயருடன் இணைத்து கொண்ட பாபா என்ற உங்கள் பெயரை கல்லறையில் பொறித்து பார்ப்பதும் என் விதியா? வேண்டாம் வாழ்க்கை மாயை ஆம் தாமரை இலை போல் தண்ணீரில் மிதக்க வேண்டுமாம். எப்போதும் அப்படி தான் நினைத்து கொண்டு மிதப்பில் வாழ்ந்தோம். நம்மால் யாரையும் ஏமாற்றி சம்பாதிக்க இயலவில்லை. உழைத்தோம், நம்பிக்கை வைத்தோம் கடவுள் தந்த நம் மகன்களை மகிழ்ச்சியாக வைக்க நினைத்தோம். 

அத்தான் என்னால் நீங்கள் மதியம் 12.30 க்கு அழைத்து கதைக்கும் மொழியை மறக்க இயலவில்லை, நீங்கள் காலை என்னிடம் விடைபெற்று செல்வது மாலை 7.30 க்கு சந்திப்பது இரவில் நீங்கள் கணிணியுடன் பொழுதை கழிப்பது அதை அவதானித்து கொண்டே என் புத்தகத்தில் நான் ஆழ்வது. தூக்கம் வந்ததும் நாம் தூங்க செல்வது எல்லாம் எல்லாம் கனவாகி விட்டதே. எங்கிருந்தாலும் எப்போதும் உங்கள் உருவம் தான் வழி மறிக்கின்றது. இந்த பெரும் உருவம், என் காவல் தெய்வத்தை எப்படி என் அனுமதி பெறாது எடுத்து செல்லலாம் அத்தான். நம்பவே இயலவில்லை. எனக்கு இந்த உலகத்தில் கதைக்க, சண்டையிட, கொஞ்ச, மிஞ்ச என எல்லாமே நீங்க தான் இருந்தீர்க்கள். உன்னால் யாரிடமும் நட்பு  தொடர்ந்து பேணத்தெரியாது என்பீர்களே. அதுவெல்லாம் உங்களுக்காக தான். 

என்னால் நேர்மறையாகவே சிந்திக்க இயலவில்லை. எப்படி நம்பிக்கை வைப்பது, யாரிடம் நம்பிக்கை வைப்பது. நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். என் திருமண வாழ்வில் கண்ட குறைகளை நான் பெரிது படுத்தவில்லை வருத்தப்படவில்லை  ஏன் என்றால் நீங்க என்னுடன் இருந்தீர்கள். இப்போது எதை நினைத்து நான் என் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை வைப்பது. 


என் கவலையால் நம் மகன்கள் வளர்ச்சி தடைப்படக்கூடாது, ஆனால் உங்கள் நினைப்புகள் எனக்கு வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தை, வாழ்க்கை மேலுள்ள பிடிப்பை  உடைத்து போட்டு விட்டது.  நான் பொதுவாக கலகலப்பாக பேச விரும்பும் நபர் . இப்போது வேண்டுமென்றே அமைதி காக்கின்றேன். யாரிடமும் நிமிர்ந்து நின்று பேச விருப்பமில்லை. பேசி என்ன பயன்? பேசவேண்டிய உங்களிடம் எனக்கு பேச இயலவில்லையே.  

உலகமே மாயை என்ற நம்பிக்கையில் உற்சாகம் அற்று  வாழ இயலுமா? அத்தான் என்னால் இனியும் நம்ப இயலவில்லை. நீங்கள் இனி வரமாட்டீர்களா?.  என் மனம், தியானம் போன்று உங்களையே மனனம் செய்து கொண்டு இருக்கின்றது. என்னை காத்து நீங்கள் நிற்பது , பைக்கில் வேகமாக வருவது, நீங்கள் கதைக்கும் கதைகள் , உங்கள் ஆழமான அமைதியான பார்வை, சில போது நீங்கள் சிரிக்கும் சிரிப்பு, ஓடி வருவது, எங்கு சென்றாலும் என்னை உடன் அழைத்து செல்வது, என என்  எண்ணங்கள் கடல் அலை போன்று திருப்பி திருப்பி மோதுகின்றது. இனி நீங்கள் இல்லை, நீங்கள் இல்லையா? அது எப்படி நிகழ்ந்தது, ஏன் நிகழ்ந்தது என என் மனம் விடை தெரியா கேள்விகளுடன் அல்லல்படுகின்றது. 


என் ஒரே மகிழ்ச்சி உங்களுடன் உள்ள பயணங்கள், நம் கதைகள் . இப்போது கல்லூரி விடுமுறையும் கிடைத்து விட்டது. ஒன்றரை மாதம் நீங்க இல்லாத வீடா? அம்மா வீட்டிற்கு தம்பி தம்பி மனைவி எல்லோரும் அழைத்தனர், ஜாஸ் அவள் வீட்டிற்கு வரக்கூறினாள். இல்லை நீங்கள் இருந்த வீட்டை விட்டு எங்கும் போக மாட்டேன். நேற்று வாடகைக்கு பிடித்த வீட்டின் முன் பணத்தையும் திரும்ப வாங்கி விட்டேன். எல்லாம் இழந்து விட்டேன். உங்கள் மணம் கொண்ட வீட்டை விட்டு போக இயலாது என்னால். உங்க ஒவ்வொரு சட்டையும் எடுத்து பார்த்து கொண்டிருக்கின்றேன். ஏன் இவ்வளவு விரைவில் எல்லாம் முடிந்து விட்டது. உங்களுக்கு சட்டைகள் போட்டு ஆசை தீர்ந்து விட்டதா? உங்க வேட்டிகள் மூன்று எண்ணம் கிடக்கின்றது. பின்பு எதற்கு அந்த கறை பிடித்த வேட்டியை எடுத்து கொண்டு ட்ரை வாஷ் எனக் கூறி ஓடினீர்கள். 

அத்தான் நிம்மதி இனி இல்லவே இல்லை. நீங்கள் தான் பாசமாக இருந்து கொண்டே பழி தீர்த்து விட்டீர்களே? அத்தான் உங்களை நினைத்ததும் அழுகையுடன் தொண்டையும் அடைக்கின்றது. நீங்கள் மெழுகுவத்தி உப்பு வாங்கும் அம்மையார் என்னை உற்று நோக்கினார் அவருக்கு புரிந்து விட்டது போல்.  எனக்கு தான் அன்றைய தினம் அந்த அரசு மருத்துவ மனையில் கடைசியாக உங்களை தொடக்கூட அனுமதி இல்லாது எல்லாரும் உங்களை பார்ப்பதை பார்த்து கொண்டெ கலங்கி நின்றேன்.  இதுவா நீங்கள் விரும்பிய முடிவு?  காலை ஏழே முக்கால் விடை பெற்று சென்ற உங்களை அன்று இரவு ஆறு மணிக்குள்ளே சிறைப்படுத்தி விட்டனர் அத்தான். மனித வாழ்க்கை குறிப்பாக உங்கள் வாழ்க்கைக் கதை இவ்வளவு தானா?  நம்பவே இயலவில்லை இவ்வளவு விரைவில் உங்கள் வாழ்க்கை முடிவு பெறுமா?  நம் வாழ்க்கை மாயமாகுமா? 

0 comments:

Post Comment

Post a Comment