header-photo

எல்லாம் கடந்த நிலையில் அத்தான்!

எனக்கு ஏன் உங்கள் பெற்றோரை பிடிக்கவில்லை என்பது உங்களை அவர்கள் மதிக்காதது தான். அவர்கள் நம்  நிலையை கண்டு மதிப்பிட்டனர். இந்த செயல் பெற்ற தாய் தகப்பனிடமே என்றதும் வெறுப்பிற்கு உள்ளானேன். நீங்கள் அன்றும் என்றும் பொறுமைசாலி. உங்களால் உங்க கவலையை தாங்க இயலவில்லை என்றால் நெஞ்சில் அடித்து அழுவீர்கள் கோபத்தில் கத்துவீர்கள். ஆனால் என்னால் அப்படி எல்லாம் இயலாது, எனக்கு பிடிக்காதவர்களிடன் நான் கதைப்பதில்லை நான் அறியாதே என் சகல இந்திரியங்களையும் தாழ்பாழ் போட்டு என் உலகில் ஆழ்ந்து விடுவேன். அப்படி தான் உங்க வீட்டில் பல நாட்கள் இருந்துள்ளேன்.   அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்பதையே உள் வாங்காது இருந்துள்ளேன். இல்லா விடில் என்னை உங்க வீட்டில் வைத்து கொண்டே நாம் திருமணம் முடிந்த முதல் வருடத்தில் இரண்டாம் திருமணம் பற்றி உங்களிடம் கதைத்திருக்க மாட்டார்கள் தானே?  அதனால் அவர்களை கண்டாலே என்னை உங்களிடம் இருந்து பிரிக்கும் பகையாளிகளாகத்தான் கண்டேன். அவர்களிடம் என்றும் விழிப்புடன் இருந்தேன். 

திருமணம் முடிந்து ஒரு முடிவுகளையும் எடுக்க உங்க பெற்றோர்கள் உங்களையோ நம்மையோ அனுமதிக்கவில்லை.  நம்மை அடிமைப்படுத்த சிறுமைப்படுத்தவே விரும்பினர்.”என் பேச்சை கேட்காவிடில் நாசமா போவார்கள்”என துவங்கி “ எப்படியோ போகட்டும்”என க்கூற்
 நம்மை கைகழுவினர். ஆனால் அவர்களுக்கு தேவை என வரும் போது நம்மை வெட்கம் இல்லாது சேர்த்து கொண்டனர். 


உங்கள் வீட்டில் முதல் வார அனுபவமே எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. உங்க பெற்றோர் அனுமதி பெற்று உங்க அறைக்கு வர நான் இரவு 10.30 வரை காத்திருக்க வேண்டி இருந்தது.  உங்களை “நீ வேலைக்கு போகவேண்டும் நீ தூங்க போ”எனக்கூறிவிட்டு அடுத்த 1 மணி நேரம் உங்க அம்மா பெருமையை அப்பா பேச உங்க அப்பா பெருமையை அம்மா பேச என என் கழுத்தை அறுத்தனர். போதாத குறைக்கு உங்க தம்பி பெருமை வேறு.  வேலை கற்று கொடுக்கின்றேன் என்று கூறி உங்க அப்பா காட்டிற்கு போடும் கால்சட்டையை தேய் என்றனர், உங்க வீட்டு கன்று குட்டியை வளர்க்க சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினர்.  இதும் போதாது என துணிமணிகளை எடுத்து  சோப்பு எப்படி இடுவது என கற்று கொடுத்தனர். 


அந்த வீட்டில்  என்னை நான்  விரும்பும் நேரம் என்னை தூங்க அனுமதிக்கவில்லை, எனக்கு விருப்பமான கதிரையில் இருக்க அனுமதிக்கவில்லை. என்றும் ஒரே இடம் அதும் உங்க அம்மா பக்கத்திலுள்ள சோபா. அரகுறை என கிணடல் அடிப்பதிலே மகிழ்ச்சி கொண்டனர்.  நான் அணியும் உடை , நான் எப்படி தலைவாரவேண்டும், எங்கு செல்ல வேண்டும், எந்த நகை அணிய வேண்டும் என எல்லாம் உங்க அம்மா கட்டளையின் கீழ் இருந்தது.  . நான் குளிக்க எடுத்து கொள்ளும் தண்ணீர் அளவை, நான் காலை
இரவு  பல் தேய்ப்பதை , என் அப்பா அணியும் வேட்டியை , என் அம்மாவின் பல் என எல்லாம் உங்க அம்மா அப்பாவிற்கு கேலியாக இருந்தது. உங்க அம்மா தந்திரமே வயறு நிறையே உணவு கொடுத்து விட்டு அப்படியே என் வீட்டு செய்திகளை வாங்கி விட்டு அதையைக்கூறியே கிண்டல் அடிப்பார்கள். அந்த அம்மையார் எங்க வீட்டை மட்டுமல்ல  அந்த அம்மாவிற்கு தெரிந்த சகல மனிதர்களையும் எகத்தாளத்தோடுதான் பார்த்துள்ளது பேசியுள்ளது. 

உங்களுக்கு என்னை  உங்க அறைக்கு அழைத்து செல்ல தைரியம் வரைவில்லை. அதை சங்கோசமாக நினைத்தீர்கள். ஆனால் நான் வரும் வரை எனக்காக விழித்து காத்திருந்தீர்கள். நீ எழுந்து வரவேண்டியது தானே என்று தைரியம் கொடுத்தீர்கள். உங்க அப்பா கால் சட்டையை தேய்க்க கூறின போது நான் தேய்த்து கொண்டு நிற்க நீங்க வந்து அதை தேய்த்தீர்கள், நான் சோப்பு போட நீங்க தண்ணீர் மோந்து தந்தீர்கள்  உங்க கரிசனை அன்பு அப்போதே  ஆரம்பித்திருந்தது. உங்க கண்ணாலே என்னை ஆற்றுப்படுத்தினீர்கள். நான் மனம் நொந்து உங்க நெஞ்சில் கிடந்து அழும் போது அனுமதித்தீர்கள். சில போது நீங்களும் சேர்ந்து அழுதீர்கள்.  இருந்தும் அந்த பெற்றோரை ஒரு போதும் விட்டு கொடுக்க நீங்க முன் வந்தது இல்லை. . நீங்க விக்கி பேசுவது கூட உங்க அப்பாவிற்கு கேலியாக இருந்தது. ஆனால் நீங்கள் உங்க கடைசி வருடங்களில் விக்கு சுத்தமாக விலகி மிகவும் மிடுக்காக பேச தைரியமாக செயல்பட ஆரம்பித்தீர்கள். உங்க அப்பா அம்மா  உங்க தயவை கெஞ்சி நிற்கும் சூழலுக்கு ஆளானார்கள். உங்களை குறை சொல்லும் போது அமைதியாக இருந்த நான் நம் பிள்ளையை அப்பனை போல் தானே இருப்பான் என்றதும் எனக்கு கோபம் பொத்து கொண்டு வரும். அப்போது தான் உங்க வீட்டிற்கு நான் வர மாட்டேன் எனக்கூறுவேன். அங்கு வந்தாலும்  அமைதியை கடைபிடித்து என் வெறுப்பை காட்டுவேன்.


ஆனால் நீங்கள் மிகவும் வித்தியாசமானவர். இதயத்தில் ஈரமுள்ளவர். என் முகம் சுருங்குவதை கண்டால் வாடும் மனம் கொண்டவர். உங்களுக்கு நட்பில் பாரபட்சமே இல்லை. விறகு வெட்டுபவன், சமையல்க்காரன், அதிகாரி மகன் என எல்லா மனிதர்களுமே உங்க நண்பர்கள் தான். உங்க உறவினர்கள் சிறப்பாக உங்க பெரியப்பா வீட்டை பற்றி உங்க அம்மா இளக்காரமா பேசுவார்கள் ஆனால் நீங்க அவர்களை பற்றி புகழ்ந்து என்னிடம் கதைப்பீர்கள். உங்க பெரியம்மா உங்களை அன்புடன் கவனிப்பதை பற்றியும் உங்க ஜான்சி அக்கா வீட்டில் உணவருந்தியதை பற்றியும் உங்க அத்தானின் அன்பை பற்றியும் நிறைய கதைகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு உறவையும் மதித்தீர்கள் நேசித்தீர்கள்.  உங்கள்  வனிதாவை  அக்காவை  நேசித்தீர்கள் அதே போல் அவருடைய மூத்த அக்கா பற்றியும் உங்களுக்கு நல்லதே சொல்ல இருந்தது. அத்தான் தாயை போல் பிள்ளை என்பார்கள். எப்படி அந்த வீட்டில் அதிசய பிறவியாக பிறந்தீர்கள். உங்க அம்மா நஞ்சாக பேசுவதை வைத்து அவரிடம் மோத இயலாத ஜோசன், உங்கள் மாமா மகன்கள்  உங்களிடம்  வஞ்சகமாக செயல்பட்டதை எண்ணி நீங்கள் எவ்வளவு வருந்தியுள்ளீர்கள். நான் கூட உங்க அம்மாவை நேரடியாக திட்ட பயந்து என் கோபத்தை முழுக்க உங்களிடமே காட்டியுள்ளேன். அப்போதும் என் நிலையை உணர்ந்து ஆனால் உங்க அம்மாவையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் நீங்கள் பட்ட துன்பத்தை எண்ணி இப்போது கண்ணீர் வடிக்கின்றேன். அத்தான் உங்கள் பிரிவு ஏன் என்று தான் எனக்கு விளங்கவில்லை, அத்தான் ஒவ்வொரு நினைவாக என்னை வேதனைப்படுத்துகின்றது. 

நாம் கேரளாவில் இருந்து தமிழகம் வந்த போது கோயம்பத்தூர் அல்லது தூத்துக்குடியா என கேள்வி எழுந்தது. எனக்கு கோயம்பத்தூர் தான் விருப்பமாக இருந்தது, உங்க பெற்றோர் சகவாசமே நான் விரும்பவில்லை. ஆனால் உங்களுக்கு உங்க சொந்த வீட்டில் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் தூத்துக்குடியை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள். உங்க தம்பிக்கு திருமணம் நிச்சயமானதும்  அவன் சென்னையில் தான் குடியிருக்க உள்ளான் என அறிந்ததும் உங்க பெற்றோர் உங்களை அவர்களுடன் இருக்க அழைத்து விடுவார்கள் என ஆசை கொண்டீர்கள். உங்கள் அதீத விருப்பம் அறிந்து நான் சென்று என் மாமா-மாமியாரிடம் எங்களுக்கு வாடகை வீட்டில் இருக்க பிடிக்கவில்லை. இங்கு வரலாமா என்றதும் இங்கு உங்கள் பொருட்கள் போட இடமில்லை. வேண்டும் என்றால் எதிர் வீட்டில் வாடகைக்கு இருங்கள் என்றார். கடைசியில் மண் வீட்டையாவது உங்களுக்கு தந்து விடுவார்கள் என ஆவல் கொண்டீர்கள், அதற்கு பதில்  உங்க தம்பி திருமண நாள் உங்க அப்பா உங்க தம்பி மாமனார் உங்க மாமனார் முன் வைத்து  “ என்  வீட்டில் யாராவது வந்து தங்கலாம் என கனவு காணக்கூடாது.  இது நான் சம்பாதித்த வீடு இதில் யாருக்கும் உரிமை இல்லை. வருபவர்கள் ஒரு நாள் இருந்து விட்டு ஓடி விடனும் என்றார். அந்த சொல் உங்களை நோவடித்தது. உறக்க சண்டையிட்டு அழுதீர்கள். நானும் அழுதேன். ஆனால் அந்த மண் வீட்டை நமக்கு கொடுக்கக்கூடாது நாம் வலுக்கட்டாயமாக வந்து விடக்கூடாது என எண்ணி அந்த வீட்டை அற்பவில்லைக்கு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒருவருக்கு விற்றனர். அந்த வீட்டில் குடியிருந்த ஒரு பெண் பிரச்சினையால் உங்க அப்பா இறந்தார்.  நமக்கு ஒரு சொந்த வீடு வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தை அன்றே நான் எடுத்தேன். நீங்கள் தயங்கின போதும் என் நகைகளை கொடுத்து  நாம் இடம் வாங்கி நம் விருப்பப்படி வீடு கட்டினோம். நாமும் சொந்த முகவரியில் 10 வருடங்கள் இருந்து விட்டோம்.  


இடத்தை வாங்கி இரண்டு வருடம் கடந்து தான் வீடு கட்டினோம். நம் விடுமுறை நாட்களில் வெத்து நிலத்தில் வந்திருந்து வடை சாப்பிடூள்ளோம். நம் பிள்ளைகளுடம் நம் இடம் என்ற மகிழ்ச்சியில் இருந்துள்ளோம். . வீடு கட்ட துவங்கினதும் நீங்க வேலை பார்த்த இடத்தில் சில தகாத சூழலை சந்திதீர்கள் இருந்தும் நாம் வீடு கட்டி முடித்து நாலு வருடம் பேசாது இருந்த உங்க பெற்றோரையும் அழைத்து பால் காச்சினோம். அத்தான் நீங்க எங்களை விட்டு சென்றதும் இந்த வீடு மேல் எங்களுக்கு வெறுப்பாகி விட்டது. இந்த வீட்டு ராசி தான் உங்களை பலி வாங்கினதா? அல்லது கடந்த மூன்று மாதமாக  போய் நின்ற அந்த தரித்திரம் பிடித்த வீட்டு ராசி தான் உங்களை பலி வாங்கினதா என தெரியவில்லை. ராசியை பற்றி வாஸ்துவை பற்றி நினையாத எனக்கு எல்லாம் கலக்கமாக உள்ளது. நான் கூட சென்னையில் இருந்த போது நாம் சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்து விடலாம் என உங்களை கேட்டு கொண்டேன். நான் சென்னைக்கு போக,உங்க வீட்டு கும்பல் உங்கள் நிழலில் தங்கி உங்களை எங்கும் நகராத வண்ணம் தங்கள் வேலைக்காக பயண்படுத்தி கொண்டனர். உங்க அப்பா கோர்ட்டில் வைத்திருந்த வீட்டு பத்திரத்தை மீட்டு தரக்கூறின போது தான் வாங்கி போட்ட நாலு பிளாட்டை பற்றி உங்களிடம்  கூற மனமில்லாத தகப்பானகத்தான் இருந்தார். 


உங்க தாய் உங்க அப்பா இறந்ததும் ஒரு கட்டில் , மேஜையை  எடுத்து கொள்  என்றார் நீங்க தற்போது இட இடமில்லை என்றீர்கள். ஆனால் தேவை என கண்டதும் தரக்கூறினீர்கள் . தரவில்லை.  நீங்களும் போய் விட்டீர்கள். 
ஆனால் நாம்  உழைத்து சம்பாதித்ததை நம் பிள்ளைகளும் அனுபவிக்கின்றனர், நம் மகனின் விருப்பம் அறிந்தே நாம் எல்லா முடிவுகளையும் எடுத்து வந்தோம். நாம் கட்டின வீட்டில் நம் பிள்ளைகளும் நம்முடன் வாழ்ந்தனர். நீங்க வாங்கி வைத்த ஒவ்வொரு பொருளையும் அவர்களும்  பயன்படுத்த அனுமதித்தீர்கள்.   பாபா அத்தான் நீங்க ஒரு வகையில் கொடுத்து வைத்தவர்.  நம்ம பிள்ளைகளுடன் அவர்கள் பிறந்ததில் இருந்து நீங்களே அவர்களை வளர்த்தீர்கள், அவர்களை அறிவாகவும் தைரியமாகவும் வளர்த்தீர்கள். உங்க முதல் மகனை உங்க நண்பன் போன்றே பாவித்து நடத்தினீர்கள். உங்களுக்கு அவன் சகோதரனாக இருந்தான் சில நேரம் தோழனாக இருந்தான். நீங்க போகும் அன்று காலையில் கூட அவனிடம் தான் பேசிக்கொண்டே இருந்தீர்கள். அவன் சொல்லிய சில விடையங்களை கடைசி நாட்களில் நீங்கள் கண்டு கொள்ளவில்லை என்று கூறியே கலங்குகின்றான்.  உங்கள் விபத்து பற்றி அறிந்ததும் தைரியமாக எதிர்கொண்டான். இன்றும் போலிஸ் ஸ்டேஷன், அரசு அலுவலகம் சென்று சாற்றிதழ் பெற காத்து நிற்பது, தனது கல்லூரி அட்மிஷன் பற்றி அறிவது, தன் தம்பிக்கு தேவையான வேலைகள், என்னை கல்லூரியில் கொண்டு விட்டு அழைத்து வரும்  வேலைகளையும் அவனே செய்கின்றான். 

இன்று நம் மகன்  இந்திய பிரஜை ஆகி விட்டேன். அதுவே 18 வயதை எட்டி விட்டான்.  ஓட்டுனர் உரிமம் பெற நாளை செல்ல உள்ளான். நீங்க கார் ஓட்ட கற்ற தாத்தாவிடம் தான் அவன் கற்க உள்ளானாம். . உங்கள் இழப்பை அவர்கள் மிகவும் நேர்மறையாக துணிவாக அணுகின்றனர். நான் அழும் போது அப்பாவிற்கு பிடிக்காது என என்னை தடுக்குகின்றனர். அத்தான் உங்க மகன்கள் உங்களை நினைத்து உங்களை போல் வளருகின்றனர். என்னால் தான் தாங்க இயலவில்லை, யார் யாருக்கோ என்ன என்ன உதவிகளோ செய்தீர்கள் உங்க பிள்ளைகளை வளர்க்க அவர்கள் பிள்ளைகளை கொஞ்சி வளர்க்க இறைவன் அனுமதிக்கவில்லையே அத்தான். பிறந்தால் எல்லோரும் மரணத்தை சந்திக்க  வேண்டும். இருந்தாலும் உங்களை மரணம் அழைத்த நேரம் தான் எங்களுக்கு சகிக்க இயலாது உள்ளது  அத்தான். 

உங்களை நாங்கள் எவ்வளவு நேசித்தோம். நீங்க தான் நம் வீட்டு கடிகாரம். உங்களுக்கு தூக்கம் வரும் போது நாங்களும் தூங்கினோம். நீங்க விழிக்கும் போது நாங்களும் விழித்தோம். நீங்க விரும்பி உண்ணும் உணவு எங்களுக்கு பிடித்த உணவாக இருந்தது. நீங்க அழைத்து செல்லுமிடம் தான் எங்களுக்கு பிடித்த இடமாக இருந்தது. நீங்க வீட்டிற்கு வரும் நேரம் தான் எங்களுக்கு ஓய்வு நேரமாக இருந்தது. இன்று சாம் ஜோயலுக்கு பிறந்த நாள். நீங்க இருந்திருந்தால் காலையிலே சமைத்து, கேக்கு வெட்டி மகிழ்ந்திருப்போம்.  ஆனால் இன்று மூன்று மணி வரை நாங்கள் உணவு எடுக்கவில்லை. அவன் நண்பர்கள் வந்த போது தான் நாங்கள் சமையல் ஆரம்பித்து  ஐந்து மணிக்கு உண்டோம்.  அவனுக்கு உடை எடுக்கவும் மனம் இல்லை. ஜாய்ஸ் -ராஜசேகர் மாமா அவனுக்கு பரிசாக பிறந்த நாள் உடை எடுத்து கொண்டு கொடுத்தனர். எங்கள் வாழ்க்கை சூழலையை மாற்றி விட்டது அத்தான் உங்க பயணம்.   ஒரு போதும் நடக்காது என நினைத்தது நடந்து விட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் உங்களை நினைத்து ஒரு  துளி கண்ணீர் 
வராது  நாட்கள் கடக்கவில்லை. இது பொல்லாத காலம் . மிகவும் பொல்லாத காலம் எங்களுக்கு . இது போன்ற சோதனை யாருக்கும் வரக்கூடாது அத்தான். 


நாம் நமக்காக வாழ்ந்து வந்த காலம். நீங்க மறுபடியும் அந்த பழைய காலத்திற்கு நகர்ந்த்தினீர்கள் என்பது தான் காலதெய்வத்திற்கு பிடிக்கவில்லையோ எனக்கு தெரியவில்லை. நாம் ஜனுவரி அன்று உங்க அம்மாவை காண சென்ற போது துடப்பத்தை அடிப்பது போல் கையில் எடுத்து கொண்டு வரவேற்றார். நம் வீட்டில் வந்து மூன்று நாள் தங்கின போது நான் அவர் வசதியாக படுத்து தூங்க கட்டில் இட்டு கொடுத்தவுடன் பாபுவை இங்க படுக்க சொல் என்ற அவர் பழைய அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட துணிந்தார். நீங்க வசதியாக படுங்கள் அவர் இடத்தை அவர் பார்த்து கொள்வார் எனக்கூறி நகர்ந்தேன். இது போன்ற அதிகார அடுக்குமுறைதான் என்னையும் அவரையும் வெகு தூரம் நிறுத்தியது. வயது  67 ஆகியும் அவர் திருந்தும் மனநிலையில் வரவில்லை. தனக்கு என்ற ஆதிக்க மனநிலையில் தான் இருந்தார். தனக்கு ஒரு கண் போனாலும் மருமகளுக்கு இரண்டு கண்ணும் போகட்டும் என்று நினைத்தார்.  இன்றும் அவர் விடும் சவால்கள் அதை போன்றது தான். 19 வருடம் கடந்த பின்பும் என்னை உங்கள் மனைவியாக அங்கிகரிக்காது நீங்கள் விடைபெற்று சென்ற மறுதினம் பேசினது முள்ளாக குத்துகின்றது.   நானும் எல்லாம் மறக்கும் மனநிலையை கடக்கவில்லை. நீங்களோ எல்லாம் கடந்த நிலைக்கு சென்று விட்டீர்கள் அத்தான்,

2 comments:

தனிமரம் said...

வாழ்க்கையில் பல அனுபவம் தொகுப்பு நல்ல வழிகாட்டியாக இருக்கின்றது.

Roy Thomas said...

Its interesting to rad your blog. All the best for your writings

Post Comment

Post a Comment